Teade Walma, oud-docent van een school voor asielzoekers, gaat op zoek naar zijn vroegere leerlingen. Hoe was het om op te groeien als asielzoekerskind en nu te leven in een samenleving die steeds onverdraagzamer wordt?

De bevlogen docent Teade Walma, die werkte op een school voor asielzoekers, neemt na vijftien jaar weer contact op met zijn oud-leerlingen Mina uit Irak, Hamza uit Burundi en Melika uit Iran. Teade was indertijd diep getroffen door de kinderen die een nieuw begin moesten zien te maken terwijl ze zo onthecht en ontheemd waren. Om ze ‘vast te leggen’ maakte hij van alle kinderen een portretfoto en nam zich voor om hen op een dag weer op te zoeken. Ze waren toen vol energie en levenskracht, maar hoe is het nu als jongvolwassenen met ze gesteld?