“Ik wil met je praten”, zegt een vrouwenstem terwijl we haar vastberaden gezicht in close-up zien. Zo begint de 58-jarige Mothiba Grace Bapela haar levensverhaal. Bapela is een zwarte Zuid-Afrikaanse die een zwaar leven heeft, zoals heel veel Zuid-Afrikaanse vrouwen. Veelbetekenend zien we haar in het begin van One Take Grace als huishoudelijke hulp de wc in iemands huis schoonmaken. Altijd was Bapela dienstbaar aan anderen. Zelden zag ze haar eigen kinderen, die door haar moeder werden opgevoed. En passant streefde ze een acteercarrière na.
De multidisciplinaire kunstenaar Lindiwe Matshikiza en haar team volgden Bapela tien jaar in haar dagelijks leven. Ze gebruikten diverse camera’s, waarvan één uitgerust met een fisheye-lens. Het zorgt voor een vervreemdend effect, dat wordt versterkt door de soundscape van repetitieve muziek. Naast beelden van Bapela’s bezigheden bevat One Take Grace een animatiefragment en audio-opnamen van nagespeelde traumatische herinneringen. Aan het einde van de indringende film vat Bapela haar leven samen in een pijnlijke vraag: “Ze zeggen dat een vrouw het scherpe eind van het mes vasthoudt. Maar moest het zo hard zijn?”
Na afloop van de film volgt een uitgebreid gesprek tussen regisseur Lindiwe Matshikiza en De Balie Cinema-redacteur Parwin Mirrahimy
English
“I want to talk to you,” says a female voice, over a close-up of the speaker’s resolute face. And so begins the story of 58-year-old Mothiba Grace Bapela, a Black South African woman who, like many others, has had a tough life. Early on in One Take Grace we see Bapela cleaning a toilet in somebody’s house. It’s a significant scene, because she’s always worked in the service of other people. She rarely saw her own children, who were raised by her mother. When she was able to, she pursued a career as an actor.
Over the course of ten years, the multidisciplinary artist Lindiwe Matshikiza and her collaborators used a range of cameras, one if them fitted with a fisheye lens, as she followed Bapela going about her daily life. The lens creates an otherworldly visual effect that is accentuated by a soundscape of repetitive music. The scenes of Bapela’s activities are complemented by animation and audio recordings of re-enacted traumatic memories. At the end of this powerful film, Bapela sums up her own life with a simple question: “They say a woman holds the sharp end of the knife. But did it have to be so hard?”
The screening of this film will be followed by an extended talk between director Lindiwe Matshikiza and De Balie Cinema-programmer Parwin Mirrahimy.