Jacqueline (62) woont in een typisch Amsterdams pand in de Rivierenbuurt. Karakteristiek, maar oud. Een pand dat veel gebreken telt en telde. Een aantal is verholpen, maar sommige zo knullig dat ze er nog om kan lachen.  Ze betaalt nu 614 euro huur per maand.

Ze woont er nu al ruim 36 jaar. Haar zoon is inmiddels het huis uit. “Er zijn eigenlijk altijd problemen geweest.”

Een opstapeling van gebrekkig verholpen problemen, dat is de conclusie van een rondje door haar woning, die ze van een particulier huurt. Er wordt wel onderhoud gedaan, maar zo knullig en slordig dat er weer andere ongemakken ontstaan.

“De riolering was tijdje niet in orde, daardoor kreeg ik zwammen onder de vloer. Het stonk in die kamer, en wilde daar niet meer slapen. Die zwammen zijn nu verholpen, maar hun oplossing – het weghalen van de leidingen – heeft wel tot gevolg is dat ik de wastafel niet meer kan gebruiken.”

In de douche is een radiator geplaatst, waarvan de onderkant helemaal is verroest. Het advies dat ze kreeg, was: “je moet de muren van de douche niet te vochtig maken.” Ze kan er nu wel om lachen. De nieuwe betegeling is gewoon over de oude betegeling heen geplakt. Met een zaklampje schijnt ze op de lelijk afgewerkte leidingen in de douche, en ook het toilet. Het beton en het pur zijn zichtbaar. “Ik heb wel een nieuw toilet en daar ben ik heel blij mee. Daar heb ik wel een tijdje op moeten wachten.”

In de keuken hangt nog een oude open geiser. In de gang staan de restanten van de kast die sneuvelde bij de installatie van een nieuwe CV-ketel. Maar de afvoer daarvan steekt uit op het balkon (veranda), vlakbij de slaapkamer, zo laat ze zien. “Die afvoer had buiten de gevel geleid moeten worden. Nu komt er in de winter soms zoveel vocht uit, dat dat bevriest op de veranda. Dan krijg ik dus de deur naar het balkon niet meer open.”

Dan wijst ze op de kastjes op het balkon: “De deurtjes hebben ze dichtgeschilderd! Krijg ik dus ook niet meer open.” Dus blijven de bloempotten in de keukenkastjes staan, waarvan de deurtjes trouwens ook loshangen. Ook in de slaapkamer – waar haar zoon vroeger sliep – zijn de ramen aan de buitenkant dichtgeschilderd.

Op zolder zaagde een aannemer ooit per ongeluk een asbestpijp af, terwijl ze had gezegd dat hij eerst kon kijken voordat hij iets zou doen. “Daardoor lag de zolder vol asbestdeeltjes en kreeg ik het advies van een asbestbedrijf die niet meer te betreden.” Sommige spullen op die zolder konden gereinigd worden, andere spullen gingen verloren. Dat kreeg ze wel deels van de huisbaas vergoed. De inboedelverzekering wilde niet uitbetalen, omdat de schuld bij de huisbaas lag.

En dan zijn er nog de loszittende deurbel, wankele trapleuningen, de kapotte kraan in de douche, een dichtgemaakte afvoer in de keuken, de loden leidingen. Het woonplezier is bedorven, zegt Jacqueline. “Ik durf geen mensen meer uit te nodigen. In die tijd dat het zo naar zwammen stonk, ga je niet koken voor anderen.”

Jacqueline huurt van een particuliere verhuurder* die zelf het beheer van de woningen doet. “De verhuurder is heel wisselend in onderhoud. Hij doet niks als hij je eruit wil hebben, bij anderen doet hij heel erg zijn best”, weet ze van andere huurders uit haar buurt. Lang durfde ze niet te klagen, bang dat ze haar huis uit moest. “Ik wil dit graag op een vriendelijke manier met de eigenaar oplossen, maar ik heb wel geleerd meer voor mijzelf op te komen. Kennelijk krijg je alleen zo wat gedaan.” Jacqueline weigerde huurverhoging.

Heel veel communicatie gaat mondeling, zegt Jacqueline. Om beter vast te leggen wat de problemen waren in het huis, maakte ze een fotoboek van de gebreken. “Dat heeft me geholpen in de rechtszaak.” Jacqueline stapte naar Stichting !WOON voor advies. “Ik weet nu beter wat mijn rechten zijn, en dat zo’n huiseigenaar gewoon maar van alles probeert.”

De eigenaar wil haar weg hebben, denkt ze. Hij bood haar een geldbedrag van 25.000 euro om te vertrekken, maar dat weigerde ze. “Waar moet ik heen? Er is enorme woningnood, ik zit klem.”

*De naam van de huidige verhuurder is bekend bij redactie.