TV NL EN

Sprekers STUDIO Talks (Uitmarkt)

Georganiseerd door
Op deze pagina vind je een korte omschrijving van de talks tijdens De Balie STUDIO Talks. De Uitmarkt is van vrijdag 26 tot en met zondag 28 augustus.

Ragna Heidweiller 
Als stel sámen opvoeden, zorgen en allebei werken klinkt voor de meeste Nederlanders met een gezin als de normaalste zaak van de wereld. Toch wil slechts de helft van de stellen een gelijkwaardige verdeling van betaald werk en onbetaalde zorg. En van die stellen lukt het maar 25% om dat te realiseren! Waarom dat een probleem is en wat de oplossingen zijn, vertelt Ragna Heidweiller in deze talk.

Marij Swinkels
Als het crisis is, kunnen politici vaak alleen nog maar naar het hier-en-nu kijken. Alles is korte termijn: de crisis moet opgelost worden! De keuzes die worden gemaakt tijdens een crisis houden te weinig rekening met de toekomst. Terwijl grote problemen zoals klimaat en ongelijkheid ook aandacht verdienen. Waarom is het zo moeilijk voor politici om rekening te kunnen houden met de lange termijn? Hoe zorgen we dat er tijdens een volgende crisis wel rekening gehouden kan worden met de toekomst? Marij Swinkels, bestuurskundige en leiderschapsonderzoek, onderzoekt en test met haar studenten uit hoe toekomstbestendig leiderschap eruitziet.

Eke Krijnen
‘En wie is nu de echte moeder?’ ‘Hebben jullie ze op de natuurlijke manier verwekt?’ ‘Is het niet heel ingewikkeld voor jullie kinderen, jullie gezinsvorm?’  Als je kinderen opvoedt in een regenbooggezin, dan stellen mensen veel vragen. Eke Krijnen, moeder in een regenbooggezin, schrijft een boek over queer ouderschap, waarin ze dit soort vragen onder de loep neemt. Want wat betekent het om een ‘echte’ ouder te zijn? Wat verstaan we onder ‘natuurlijk’? En wat zijn de gevolgen voor ouders en kinderen wanneer hun gezin voortdurend bevraagd wordt? 

Manon Portos Minetti

In de Europese samenlevingen kampen we met veel problemen omtrent onder andere klimaatverandering, onze samenleving en gezondheid waar inheemse bevolkingsgroepen al eeuwen oplossingen voor hebben. Wat kunnen mensen in Europese samenlevingen leren van inheemse kennis, die eeuwenlang als onderontwikkeld zijn bestempeld, om deze hedendaagse problemen proberen op te lossen? 

Rachelle van Andel
Wij zijn geneigd om mensen in hokjes te stoppen. Je bent anti-racist óf racist. Als je in God gelooft dan kun je niet óók queer zijn. Rachelle van Andel is vrijzinnig predikant in Amsterdam en geeft je een nieuw perspectief op God. Een God die juist de hokjes bevraagt, uitdaagt en humor heeft. Waar ben jij thuis en mag jij zijn wie je bent?

Sisco van Veen
Hoe moeten we als land omgaan met mensen die niet meer willen leven? In hoeverre moet iedereen hier zelf over kunnen beslissen? En hoeveel nevenschade vinden we acceptabel? Deze vragen staan centraal in het verhaal van Sisco van Veen, psychiater en ethicus die onderzoek doet naar het levenseinde. In tien minuten helpt hij je bij het vormen van jouw standpunt over het levenseinde zodat je precies weet waar jij staat als het om de dood gaat.

Klaas Versteeg
Afgelopen maand is in opdracht van het Kabinet het veelbesproken Interdepartementaal Beleidsonderzoek ‘Licht uit, spot aan: de vermogensverdeling’ gepubliceerd. Hieruit blijkt dat de ongelijke vermogensverdeling in Nederland groter is dan eerder gedacht. Dit rapport noemt de opzet van onze erf- en schenkbelasting als één van de versterkende elementen van deze ongelijke vermogensverdeling. Advocaat, Klaas Versteeg, is gespecialiseerd in belastingrecht en legt uit hoe dit werkt en daag het publiek uit hier ene standpunt over in te nemen.

Houd de website in de gaten voor meer aankondigingen.

De Balie zoekt een coördinator techniek (40u)

solliciteer t/m 13 maart
In het hart van Amsterdam produceert De Balie talkshows, publieksprogramma’s en films over thema’s die ons allemaal aangaan. Met haar programmering vraagt De Balie voortdurend aandacht van publiek, politiek en media voor ontwikkelingen in de samenleving. 

In bijna 40 jaar is De Balie uitgegroeid tot een fenomeen op het gebied van spraakmakende gesprekken en ontmoetingen, films en kunstprojecten. Onze programma’s zijn vaak een mengvorm van film, theater, literatuur, muziek of beeldende kunst. We maken jaarlijks ongeveer 450 eigen programma’s en vertonen meer dan 2000 films in onze filmzaal. Daarnaast verhuren we onze zalen aan veelal culturele partijen. Ook hebben we in De Balie hebben een levendige horeca met 120 zitplekken.

Kern van de functie

Wij zijn op zoek naar een senior coördinator techniek en facilitaire dienst. In deze rol ben je verantwoordelijk voor de afdeling techniek en geef je leiding aan de technici bij opbouw, uitvoering en afbouw van activiteiten. De coördinator techniek is ook verantwoordelijk voor de IT en het onderhoud van het gebouw met daarin theaterzalen, een bioscoopzaal en een café-restaurant. Hij/zij is technisch contactpersoon voor de gebruikers en verhuurders, zowel intern en extern. Hij/zij denkt mee en ondersteunt in de besluitvorming met betrekking tot noodzakelijke investeringen in het kader van onderhoud, vervanging of uitbreiding van de diverse installaties.

Wat ga je doen? Jij:
  • stelt de afdelingsbegroting op en bewaakt deze;
  • geeft leiding aan de facilitair coördinator en aan de technici;
  • werft ZZP’ers;
  • bent eindverantwoordelijk voor het onderhoud van de (zaal)technische installaties;
  • denkt mee over optimaal technisch gebruik van De Balie bij culturele en commerciële evenementen;
  • bent verantwoordelijk voor de zaalplanning en de technische invulling;
  • bent verantwoordelijk voor het onderhoud van het gebouw, ondersteund door een coördinator facilitaire en technische dienst;
  • bent de contactpersoon omtrent technische zaken voor de redactieafdeling en de afdeling planning;
  • denkt mee over personeelsplanning, arbobeleid, het zorgdragen voor training en opleiding van technisch personeel.
Wie zoeken we? Jij:
  • hebt ervaring in leiding geven  en beschikt over uitstekende leidinggevende vaardigheden.
  • hebt kennis van theater-technische zaaltechniek, videostreaming, gebouwbeheer;
  • hebt een klantgerichte en praktische instelling;
  • kunt goed werken in teamverband en met verschillende disciplines;
  • bent sterk in organiseren, enthousiasmeren en communiceren;
  • kunt uitstekend improviseren en bent creatief inspirerend;
  • hebt affiniteit met zowel culturele als commerciële programmering.
Wat breng je mee?

Naast de eigen specifieke kennis en vaardigheden voor de uit te voeren functie, vind De Balie dat iedere werknemer voldoende mate van zelfstandigheid, flexibiliteit, initiatief, creativiteit, goede sociale vaardigheid en representativiteit moet bezitten voor het beoefenen van zijn of haar functie. Voor het werken binnen De Balie is interesse in politiek en cultuur een vereiste.

Wat bieden wij?
  • Een dienstverband van 40 uur per week met een marktconform salaris, afhankelijk van leeftijd en  ervaring;
  • De mogelijkheid om naar hartenlust onze programma’s en films te bezoeken;
  • De kans om je te ontwikkelen op een prominente plek waar altijd wat gebeurt;
  • Een inspirerende, dynamische en internationale werkplek in het hart van Amsterdam;
  • Een open, professioneel en bevlogen team van collega’s.
Solliciteer

Stuur voor 20 augustus je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie coördinator techniek” naar hr@debalie.nl. Gesprekken zullen worden gehouden in de week van 22 en 29 augustus. Voor vragen kun je contact opnemen met Femke Monaghan van Wachem via femke.monaghanvanwachem@debalie.nl.

Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.

Solliciteer

Stuur je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie coördinator techniek” naar HR@debalie.nl. Voor vragen kun je contact opnemen met Femke Monaghan van Wachem via femke.monaghanvanwachem@debalie.nl.

Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.

De Balie zoekt een senior operationeel coördinator (40u)

Kom bij ons werken!
In het hart van Amsterdam produceert De Balie talkshows, publieksprogramma’s en films over thema’s die ons allemaal aangaan. Met haar programmering vraagt De Balie voortdurend aandacht van publiek, politiek en media voor ontwikkelingen in de samenleving. 

In bijna 40 jaar is De Balie uitgegroeid tot een fenomeen op het gebied van spraakmakende gesprekken en ontmoetingen, films en kunstprojecten. Onze programma’s zijn vaak een mengvorm van kunst: film, theater, literatuur, muziek of beeldende kunst. In De Balie hebben we een levendige horeca met 120 zitplekken. De Balie maakt jaarlijks ongeveer 450 eigen programma’s, en we vertonen meer dan 2000 films in onze filmzaal. Hiernaast verhuren we onze zalen aan veelal culturele partijen, en verzorgen wij hier de banqueting voor, uit eigen keuken.

Operationeel manager

We zijn op zoek naar een senior operationeel coördinator. In deze rol ben je verantwoordelijk voor en (middels coördinatoren) leidinggevende van de afdelingen Horeca & Banqueting en de afdeling Productie & Verhuur. Je bent verantwoordelijk voor de financiële gezondheid van deze afdelingen, het personeelsbeleid, een fijne werksfeer en het halen van gestelde targets.

We hebben ongeveer 60 horecamedewerkers in dienst die ook de kassa en publieksbegeleiding verzorgen, deze staan onder leiding van de chef van de keuken en de bedrijfsleiding bar. We hebben een technisch team van 6 mensen, een coördinator techniek, en een coördinator gebouwbeheer. Er werken 4  medewerkers op de afdeling productie voor het verzorgen van de  zaalverhuur, interne programma- en activiteitenplanning, horeca events, cinema productie en ticketing, onder leiding van onze planning & productiemanager.

Als senior operationeel coördinator bij De Balie zorg je voor een lange termijn visie waaronder de afdelingen kunnen functioneren. Je zet met de verschillende coördinatoren targets en doelen uit voor het komende jaar, passend bij de interne doelstellingen van het bedrijf. Je signaleert problemen en lost deze op zodat de afdelingen soepel kunnen werken. Je coacht en motiveert de coördinatoren om hun leidinggevende rol in te nemen en het team te verbinden. Je zet nieuwe projecten op, maakt prognoses over kosten en baten, en zorgt dat er nieuwe projecten opgezet en uitgevoerd kunnen worden door de coördinatoren. Je ondervangt problemen zodat alle afdelingen efficiënt kunnen werken.

Wat ga je doen?
  • Je bent eindverantwoordelijk voor de operationele afdelingen; Horeca & Banqueting en Productie & Verhuur;
  • Het optimaliseren van de bezoekerservaring door het aansturen van verschillende bedrijfsprocessen;
  • Je stelt afdelingsdoelen op samen met de verschillende coördinatoren, en ziet toe op de voortgang hiervan;
  • Je monitort de voortgang van technische projecten van horeca, gebouwbeheer;
  • Je bent resultaatverantwoordelijk voor de omzet en gezonde inslag/marges bij horeca en zaalverhuur;
  • Je ziet toe op het personeelsbeleid van de afdelingen, de gesprekkencyclus en het verwerken van de salarissen en mutaties van de operationele afdelingen;
  • Je zorgt voor verbetering van werkprocessen;
  • Het voorzitten van verschillende afdeling overleggen;
  • Je doet voorstellen in het MT voor jaarlijkse prijsstijgingen, verbeteringen en overkoepelende zaken;
  • Het maken van prognoses en begrotingen voor de verschillende afdelingen;
  • Afstemmen van de interne onderhoudsplanning en investeringen;
  • Je rapporteert aan de zakelijk directeur.
Wie zoeken we?
  • Je hebt meerdere jaren ervaring in leidinggeven (via leidinggevende) van een team met meer dan 40 personen;
  • Je hebt ervaring in leidinggeven in de horeca en ervaring met financiën en inslag/marges;
  • Je bent sterk met cijfers;
  • Je hebt een overkoepelende blik en kan meerdere processen tegelijk aansturen;
  • Je ziet waar kansen liggen ter verbetering van omzet van horeca en verhuur;
  • Bent sterk in organiseren, enthousiasmeren en communiceren;
  • Je kunt goed improviseren en bent creatief inspirerend voor je team;
  • Je ziet kansen en weet deze in te zetten voor optimale omzet;
  • Bent bereid om regelmatig ’s avonds en in het weekend aanwezig te zijn.
Wat breng je mee?

Naast de eigen specifieke kennis en vaardigheden voor de uit te voeren functie, vindt De Balie dat iedere werknemer voldoende mate van zelfstandigheid, flexibiliteit, initiatief, creativiteit, goede sociale vaardigheid en representativiteit moet bezitten voor het beoefenen van zijn of haar functie.

Wat bieden wij?
  • Een dienstverband van 40 uur per week met een marktconform salaris, afhankelijk van leeftijd en ervaring;
  • De mogelijkheid om naar hartenlust onze programma’s en films te bezoeken;
  • De kans om je te ontwikkelen op een prominente plek waar altijd wat gebeurt;
  • Een inspirerende, dynamische en internationale werkplek in het hart van Amsterdam;
  • Een open, professioneel en bevlogen team van collega’s.
Solliciteer

Stuur voor 20 augustus je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie senior operationeel coördinator” naar hr@debalie.nl. Gesprekken zullen worden gehouden in de week van 22 en 29 augustus. Voor vragen kun je contact opnemen met Lisbeth Anker via lisbeth.anker@debalie.nl.

Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.

Solliciteer

Stuur je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie senior operationeel coördinator” naar HR@debalie.nl. Voor vragen kun je contact opnemen met lisbeth.anker@debalie.nl.

Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.

De Balie zoekt stagiair communicatie

Kom bij ons stage lopen van september t/m januari 2022!
De Balie produceert onafhankelijke programma’s over kunst, cultuur en politiek. In veertig jaar is De Balie uitgegroeid tot een fenomeen op het gebied van spraakmakende gesprekken, films en kunstprojecten. De afdeling communicatie van De Balie zoekt stagiairs met verschillende politieke, maatschappelijke, creatieve en culturele achtergronden en een brede interesse in kunst, cultuur en politiek. 

Als stagiair draai je mee met de dagelijkse werkzaamheden op de afdeling Communicatie. Je redigeert en publiceert teksten op onze website, maakt creatieve content voor op onze social media, helpt mee de wekelijkse nieuwsbrief op te stellen en denkt na over nieuwe manieren om de programma’s van De Balie onder de aandacht te brengen. Het betreft een stage voor drie dagen per week.

Een halve dag hiervan besteed je aan onze interne opleiding: De Balie Academie. In vijf maanden leer je van experts binnen en buiten De Balie. Je volgt workshops bij alle afdelingen binnen de organisatie, leert hoe maatschappelijke thema’s hun weg vinden in het publieke gesprek en welke rol De Balie daarin speelt. Uiteindelijk maak je – samen met de andere stagiairs – een eigen programma over een actueel onderwerp.

Wij zoeken iemand die
  • Liefde voor cultuur, politiek en maatschappij combineert met liefde voor en kennis van (online) communicatie.
  • Weet hoe je aansprekende content voor social media maakt.
  • Ervaring heeft met het editen van video’s en foto’s.
  • Bekend is met Adobe Premiere Pro, InDesign, Photoshop.
  • Zeer zelfstandig werkt.
  • Creatief, open, enthousiast en flexibel is.
  • Met uitstekende taalvaardigheid.
Wij bieden
  • Een inspirerende stageplek.
  • Een stagevergoeding van 180 euro per maand.
  • Toegang tot onze programma’s en films.
  • Deelname aan onze interne opleiding De Balie Academie.
  • Een kans je netwerk te vergroten en benutten.

Mensen die stage bij ons liepen werken inmiddels bij organisaties als De Wereld Draait Door, GroenLinks en natuurlijk De Balie zelf.

Reageren

Mail je korte motivatie (max. 400 woorden) en CV voor 15 Augustus 2022 gericht aan Klaartje Wouters (Interim Coördinator Communicatie): klaartje.wouters@debalie.nl o.v.v. Stagiair Communicatie. Voor meer informatie kun je Klaartje ook mail op dit adres.

De Balie is een diverse en inclusieve organisatie en nodigt daarom mensen van verschillende (culturele) achtergronden van harte uit om te reageren.

Solliciteer

Stuur voor donderdag 15 augustus een beknopte motivatie en CV aan Klaartje Wouters

Wat is er aan de hand in de turnwereld?

Alle misstanden op een rij

In de turnsport is de gouden regel: des te vroeger je begint, des te aannemelijker het is dat je het haalt. Daarom beginnen meisjes op jonge leeftijd en trainen ze soms meer dan dertig uur per week. Iedereen heeft de droom: Olympische Spelen, de trainers incluis.

In 2009 geeft de bekende turnster Petra Witjes een interview bij NOS Langs de lijn. Ze geeft aan dat zij en andere turnsters worden uitgescholden en geestelijk mishandeld. Haar trainer was Vincent Wevers. In 2011 komt de ‘gouden lichting’ (Renske Endel, Verona van de Leur, Suzanne Harmes en Gabriëlla Wammes) in Helden Magazine met schokkende getuigenissen.

In de zomer van 2020 verschijnt documentaire: Athlete A op Netflix. Dat gaat over sportarts Larry Nassar, die jarenlang jonge turnsters seksueel misbruikte. Verschillende Amerikaanse oud-turnsters vertellen hun, vaak traumatische, verhaal. Zou dit in Nederland ook op deze schaal aan de hand zijn, vraagt journalist Marco Knippen (Noordhollands Dagblad) zich af? Hij krijgt een gerenommeerde trainer, Gerrit Beltman, zover om als eerste een schuldbekentenis te doen. (Oud-)turnsters spreken zich ook (weer) uit. Stephanie Tijmes treedt naar buiten met het statement #ikbeneenvanhen. Haar ontboezeming geeft andere turnsters, niet alleen in Nederland, maar ook in België, de moed om zich ook uit te spreken in #dossierturnmisbruik. Bondstrainer Vincent Wevers komt dan onder vuur te liggen.

Vincent Wevers

‘Ik ben door hem geslagen en geschopt’, vertelt Joy Goedkoop de dag na Beltmans bekentenis bij Studio Sport. ‘Niet dagelijks. Het kleineren, boos worden en negeren gebeurde wel dagelijks.’ Wevers zwakt haar getuigenis af en zegt na 2007 te zijn veranderd. Voor Marco Knippen (Noordhollands Dagblad) en Fabian van der Poll (NRC) is dat reden in de zaak-Wevers te duiken. Wevers’ verklaring houdt geen stand, blijkt uit hun gezamenlijke publicatie: NH-Dagblad & NRC. Eind 2013 wordt Wevers bij zijn club TON ontslagen. Binnen enkele weken na zijn ontslag wordt Wevers aangenomen als trainer bij de… bond. Dat heeft onder andere te maken met zijn talentvolle dochters, die aangeven graag door hem getraind te worden.

Tijdens de Olympische Spelen van 2016 wint Sanne Wevers goud, als eerste Nederlandse ooit. Een prestatie die ertoe leidt dat Vincent Wevers sportcoach van het jaar wordt. Hij wordt geroemd om zijn wijsheid, moed, compassie en doorzettingsvermogen. Na de beschuldiging tegen Wevers wordt het topsportprogramma van de nationale vrouwenselectie door de KNGU stopgezet en worden Wevers (en bondscoach Gerben Wiersma) tijdelijk op non-actief gezet.

Onderzoek & de politiek

De politiek wil weten wat er nou precies speelt. Dat leidt tot een rondetafelgesprek met Tweede Kamerleden. Het bureau Verinorm is dan al een onafhankelijk onderzoek begonnen. Dat mondt uit in het nietsontziende rapport ‘Ongelijke leggers’. Voor sportkoepel NOC NSF en Dutch Gymnastics (KNGU) zijn de vaststellingen en harde conclusies reden om excuses aan te bieden. Wevers geeft ondertussen weer de trainingen van de nationale vrouwenselectie. Contact met oud-turnsters die hem beschuldigen mag hij niet. Toch doet hij dat. Voor Joy Goedkoop en haar vader is dat reden om samen naar buiten te treden: NRC & NH-Dagblad.

In 2021 krijgt Wevers van de KNGU te horen dat hij geen deel uitmaakt van het begeleidingsteam van de turnsters bij de Olympische Spelen. Hij vecht dat aan en verliest die rechtszaak. Onderzoek van de tuchtcommissie ISR loopt dan al en leidt tot vrijspraak voor Wevers. Niet vanwege gebrek aan bewijs, maar na ondeugdelijk onderzoek van de onderzoekscommissie van ISR sportrecht. Hoe kan dit broddelwerk zich voordoen? Worden de onderzoeken wel juist uitgevoerd? ISR Sportrecht ligt dan overigens al enige tijd onder vuur. Zie ook dit artikel van Trouw. Ondertussen is voor de turnslachtoffers een tegemoetkomingsregeling opgetuigd. Zij hebben recht op een individuele compensatie van 5.000 euro voor het ‘aangedane leed’. De regeling ontlokt zware kritiek.

Waar staan we nu, nadat twee jaar geleden het deksel van de beerput ging?

Veronica Baas over: Dealing with Russia

Auteur
Eva Holtkamp

“Het gespleten beeld dat het Westen van Rusland heeft fascineert me”

In de vroege ochtend van 24 februari kondigde Poetin op de Russische staatstelevisie een ‘speciale militaire operatie’ aan. Onmiddellijk daarna viel het Russische leger Oekraïne binnen. Programmamakers Gatool Katawazi en Veronica Baas hadden een paar maanden daarvoor, toen er zich een Russische troepenmacht van 100.000 man sterk verzamelde aan de Oekraïense grens, bij de NAVO financiële steun aangevraagd voor een programma over Rusland. “We dachten toen, net als iedereen dat het zo’n vaart niet zou lopen. Wel zagen we dat het een nieuw pressiemiddel was dat Poetin inzette en we waren benieuwd hoe de EU en de NAVO daarop zouden reageren.”

Dat het anders ging dan verwacht weten we nu. “Het programma bleek nog relevanter maar moest wel een andere insteek krijgen. We proberen eigenlijk verschillende aspecten van hoe Het Westen naar Rusland kijkt en hoe Rusland naar zichzelf kijkt te vangen in deze reeks. Daarbij vinden we het belangrijk om onze West-Europese blik kritisch onder de loep te nemen. Neem bijvoorbeeld de manier waarop de Russen omgaan met hun onmiskenbaar gewelddadige verleden. De Sovjet-Unie kwam in de Tweede Wereldoorlog als winnaar uit de bus, maar met enorme verliezen. Stalin heeft een groot deel van zijn eigen bevolking over de kling gejaagd. Daar wordt in Rusland niet over gepraat. We vinden dat raar omdat we gewend zijn aan de manier waarop bijvoorbeeld Duitsland met zijn oorlogsverleden omgaat. Maar het feit dat er niet over gepraat wordt, hoeft niet te betekenen dat er sprake is van onverwerkt trauma. Wat betekent het wel?” 

“De patriarch van Rusland is nu misschien wel de grootste propagandist van Poetin”

Dat is één van de vragen die aan bod komen in de tweede deel van de serie Dealing with Russia: de invloed van geschiedenis en cultuur. Hoe beslis je als programmamaker welke facetten van een onderwerp aandacht verdienen? “Het begint altijd vanuit iets wat je zelf interessant vindt of waarvan je wil weten hoe het precies zit. Zelf was ik gefascineerd door dat gespleten beeld dat het Westen heeft van Rusland. Aan de ene kant grote schrijvers, het Rode plein en pracht en praal. Aan de andere kant de grauwe Sovjet-Unie en dan nu die gruwelijke beelden van Bucha met alleen maar lijken. Het lijken wel totaal verschillende werelden.” Met die tegenstrijdigheid als uitgangspunt nam Veronica de geschiedenis en cultuur van Rusland kritisch onder de loep: “Rusland heeft cultuur altijd hoog in het vaandel gehad. Denk aan het Russische ballet, Russische schrijvers zoals Tolstoj en Dostojevski. Kunstenaars en schrijvers werden door Russische tsaren en later door Poetin ook gebruikt om de waarde van de Russische staat uit te dragen. Maar tegelijkertijd waren die kunstenaars juist mensen die deden waar ze zin in hadden. Dat spanningsveld maakt het interessant. Iets soortgelijks geldt voor godsdienst. Religie kent een lange geschiedenis in Rusland. Totdat het in de Sovjettijd godsdienst ineens gescheiden werd van de staat, want in Marx z’n woorden: religie is opium voor het volk.  Het communisme is atheïstisch. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is de Russisch-orthodoxe kerk langzaam weer door Poetin naar voren geschoven en omarmd. Zo ver dat de patriarch van Rusland nu misschien wel de grootste propagandist voor Poetin is.” 

Vervolgens moeten de juiste sprekers bij een onderwerp worden gevonden. “Ik zou niet weten hoe mensen dit werk deden voordat er Google was. Op basis van mijn Google search stel ik een wensenlijst op. In het geval van deze programmareeks hadden we veel budget en dan kun je groot denken. Dan kun je dus een grote expert uit het buitenland laten komen zoals we in de eerste editie hebben gedaan met Robert D. Kaplan. Wanneer je zo’n grote spreker hebt bouw je het programma echt om de spreker heen. Terwijl we bij het programma over religie en cultuur eerder andersom te werk zijn gegaan. Dan staat het programma al en ga je daarna sprekers zoeken die erbij passen.” 

Op de vraag of ze nog iets wil toevoegen zegt Veronica dat het optreden van de in Rusland geboren top celliste Maya Fridman niet moeten vergeten te noemen. “Als je een programma maakt over kunst en muziek moet je die kunst tonen. Ze zal verschillende muziekstukken laten horen. Een romantisch muziekstuk van Rachmaninov, een meer funky stuk van Sjostakovitsj en vanuit het religieuze perspectief een moderne psalm.  


Dealing with Russia: de invloed van geschiedenis en cultuur is dinsdag 21 juni te zien. Lees hier meer over het programma.

De falende rechtsstaat & Mohamedou Ould Slahi

The war on terror van George W. Bush, begon na de aanslagen van 9/11 (2001). De Amerikaanse overheid nam zich voor om actief terrorisme te bestrijden. Personen die vermeende banden met terroristische organisaties onderhielden, of op andere gronden verdacht waren, werden zonder pardon opgepakt. Onder dwang werden deze gevangen middels Extraordinary Rendition Flights (ERF’s) naar gevangenissen overgebracht op diverse locaties buiten Amerika. Daar zijn velen van hen jarenlang vastgehouden zonder enig vorm van proces of zelfs een aanklacht. Zo werd in 2002 Guantánamo Bay op Cuba geopend, buiten het Amerikaans grondgebied waar het Amerikaanse recht niet geldt. Middels zware mishandelingen werden verklaringen afgedwongen op basis waarvan de overheid hen probeerde te veroordelen en hun handelen te rechtvaardigen.
Ook speciale eenheden van Europese landen zijn, onder de radar, betrokken geweest bij deze Extraordinary Rendition Flights. Op Duitsland, Italië en Spanje na, hebben overige Europese landen hun betrokkenheid in dezen tot op heden niet onderzocht. Ook onze overheid heeft enige betrokkenheid altijd ontkend.

Personen mogen niet enkel op grond van verdenking gevangengenomen worden, laat staan gemarteld, dat druist in tegen de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Een basisrecht dat in The war on terror regelmatig geschonden is.

De omstandigheden waarin gedetineerden in Guantánamo Bay zich bevonden, zijn voor het grote publiek lang onzichtbaar geweest. Tot er foto’s van de gevangen in oranje pakken verschenen – uitgemergeld en duidelijk mishandeld. President Barack Obama maakte de sluiting van de gevangenis een van de speerpunten van zijn campagne. Dit heeft zijn vruchten enigszins afgeworpen, want het merendeel van de gevangen is toen naar vijftig omliggende landen (waaronder de VS) overgeplaatst. Toch zitten tot op de dag van vandaag nog zo’n veertig gedetineerden vast op Guantánamo Bay. President Biden – vierde in de reeks presidenten sinds de War on Terror, heeft gezegd de gevangenis nog voor het einde van zijn presidentschap te sluiten. Wordt dit weer een loze belofte van een falende rechtsstaat?

Het leven van Mohamedou Ould Slahi legt deze falende rechtsstaat pijnlijk bloot. Zijn levensverhaal kan gezien worden als de beademing van mensenrechtenschending. Ould Slahi is een Mauritaanse staatsburger die veertien jaar vastzat in Guantánamo Bay, onder erbarmelijke omstandigheden, voor vermeende banden met Al Qaida.

Mohamedou

 ‘We hebben het altijd over vrijheid om iets te doen, of te zijn. Vrijheid om te kiezen, vrijheid om een bepaalde seksuele geaardheid te hebben…. Maar we hebben het nooit over vrijheid ván dingen. Vrijheid van haat, vrijheid van rancune… Dat is een soort vrijheid die de overheid je niet kan bieden. Dat is een vorm van vrijheid die je alleen aan jezelf kan geven. Er is geen wet tegen haat. Je kan haten wie je wil. Er is geen wet die je dwingt om andere mensen te vergeven.’

Tijdens zijn opsluiting in Guantánamo Bay kreeg hij het voor elkaar om samen met auteur Larry Siems, zijn memoires uit te geven: Guantánamo Diaries. In het Engels dat Ould Slahi leerde in de gevangenis schreef hij een manuscript dat vervolgens pagina voor pagina door het Amerikaanse leger gecontroleerd werd. Het leger deed ongeveer 2500 aanpassingen. Siems bewerkte het handgeschreven manuscript en bracht het uit, terwijl Ould Slahi, nog steeds zonder aangeklaagd te zijn, vastzat in Guantánamo. Advocaat Nancy Hollander verdedigde Ould Slahi, die al jaren gebukt ging onder illegale martelmethodes: seksuele vernedering, slaapdeprivatie, mishandeling, waterboarden, bedreiging, een nepexecutie. Op 17 oktober 2016 is Ould Slahi, na een lange strijd van Hollander uiteindelijk vrijgelaten. Hier begon Ould Slahi zijn weg naar vergiffenis en raakte zelfs bevriend met een van de bewakers, Steve Wood. Vijf jaar na zijn vrijlating werd de film The Mauritanian uitgebracht – geregisseerd door Kevin Macdonald. Een zinderende vertaling van de falende rechtsstaat.

Het Westen pretendeert vaak een baken van vrijheid te zijn – een plek waar democratie en het recht altijd zegevieren. Door het verhaal van Ould Slahi vragen we ons af: klopt dat wel? Zijn we in het Westen echt zo humaan en eerlijk als we pretenderen? Wie kan dit vraagstuk beter onderzoeken dan Ould Slahi zelf, dacht De Balie. Daarom organiseren we een vierdelige serie in De Balie, met o.a. zijn voormalig advocaat Nancy Hollander, bewaker Steve Wood, regisseur Kevin Macdonald en auteur Larry Siems.

Wat kunnen we leren van het verhaal van Mohamedou Ould Slahi? Hoe is het met onze huidige rechtsstaat gesteld? Worden mensenrechten nog goed genoeg beschermd?

Mohamedou gaat tijdens zijn residentschap in De Balie live gesprekken voeren met o.a. de regisseur van de film The Mauritanian, Kevin Macdonald. Ook staat het programma met de auteur van zijn boek Guantánamo Diary, Larry Siems, op de planning.

Leven en laten leven

Een gedachtewisseling over abortus en zelfbeschikking. Een voorpublicatie.

‘Je mag niet blijven,’ fluisterde ik tegen mijn buik

Deze zomer schaft Amerika haar abortusrecht waarschijnlijk af. Ik dacht de afgelopen maanden veel terug aan een ochtend in 2014. Ik woonde in Parijs, waar ik een jaar Europese geschiedenis studeerde. Ik was al een aantal weken met tussenpozen vlekkerig aan het bloeden. Geen echte menstruatie eigenlijk, had ik een paar dagen eerder geconcludeerd. ‘Gewoon voor de zekerheid,’ dacht ik terwijl  ik met mijn schouder de glazen deur van Pharmacie Monteux openduwde. Even later plaste ik over het kwastige uiteinde van het teststaafje. In de minuten wachttijd deed ik mijn best het een normale dag te laten zijn, ik bestudeerde mijn gezicht in de spiegel, pulkte aan een pukkel en gaf een plantje water. Terug in mijn badkamer staarde ik naar de test. Positief, 3+ weken.

“Hoezeer ik me ook probeerde te richten tot iets wat losstond van mij, het voelde gewoon als een hand op mijn eigen buik.”

Ik rekende terug en realiseerde me dat ik vijftien weken zwanger was. Die ochtend belde ik naar Abortuskliniek Amsterdam. Wat er toen gebeurde voert te ver voor deze voorpublicatie, maar terug op bed, mijn dekens nog warm van de slaap, legde ik mijn hand op mijn buik. Wat zat daar nu in? Een klompje cellen, een mini-mensje? In beide gevallen wilde ik het uit mijn buik hebben – wat het ook was, het voelde parasitair. Gevaarlijk en ontregelend. Ik zuchtte diep en probeerde me voor te stellen dat het een baby’tje was. ‘Je mag niet blijven,’ sprak ik het zacht toe. Het voelde eigenlijk gekunsteld. Alsof ik een zin uitsprak uit een filmscript. Hoezeer ik me ook probeerde te richten tot iets wat losstond van mij, het voelde gewoon als een hand op mijn eigen buik.

Ik voeg daar graag iets aan toe, hoewel ik aarzel tijdens het schrijven. Het zou nu anders voelen. Het is acht jaar later, ik ben 30, en ik ben voor het eerst in mijn leven samen met iemand met wie ik een kind zou willen krijgen. Als ik nu zwanger zou blijken, zouden we het houden. Als ik nu zwanger zou blijken, zou ik denk ik mijn hand op mijn buik leggen en wel het gevoel hebben te praten tegen een kindje, ongeacht hoeveel weken oud het was. Het voelt als een gevaarlijke bekentenis, omdat de anti-abortuslobby – met haar beschuldiging dat abortus moord is – voorstanders van de legale abortus (ik) het gevoel kan geven dat we het een klompje cellen moeten noemen. Dat het anders inderdaad een actief doden is. Maar… hoe erg is het eigenlijk om abortus te beschouwen als het doden van iets, in plaats van als een abstracte handeling van zelfbeschikking? Daar ga ik dieper op in in het boek.

Madeleijn van den Nieuwenhuizen

Madeleijn van den Nieuwenhuizen is op zondag 26 juni (19:30) in De Balie om te spreken over abortus en zelfbeschikking.

“Het is dit spiegelbeeld, van een maatschappij zónder abortus, waar politieke partijen zoals de SGP over weigeren te praten.”

De afgelopen jaren heeft een luide, conservatieve anti-abortusstroming het Westen bereikt. Alleen: wanneer we wettelijk gezien niet mógen kiezen, betekent dit niet dat we dat niet alsnog doen. Ook de Franse schrijfster Annie Ernaux koos, zo beschrijft ze in het boekje Het voorval haar illegale abortus in het Parijs van 1963. Het was een tijd waarin je maar moest hopen dat je iemand kende, die iemand kende die misschien, hopelijk, s’il vous plaît een abortus bij je wilde uitvoeren. Na onthand rondzoeken vond de drieëntwintigjarige Ernaux een verpleegster die in haar vrije tijd bijverdiende door dure miskraamopwekkers bij zwangere vrouwen in te brengen.

Het duurde dagen voor Ernaux iets merkte, toen kreeg ze helse pijnen. Op de wc perste ze een bloederig pakketje uit. Ze strompelde naar haar huisgenoot en vroeg om hulp. ‘Ik zit op mijn bed met de foetus tussen mijn benen. Beiden weten we niet wat te doen. Ik zeg tegen haar dat we de navelstreng moeten doorknippen.’ Ze beschrijft hoe ze de foetus in een leeg Melba-toastverpakkinkje liet glijden en dit naar de wc droeg, erin kieperde en doorspoelde. Terug in haar slaapkamer viel ze hijgend op bed, verslapt. Ze had veel bloed verloren en moest acuut naar het ziekenhuis. De dokters, die zagen wat er aan de hand was, behandelden haar afkeurend en ruw. Ernaux overleefde het ternauwernood.

Vergeet de tijd en plaats (Parijs, 1963) waarin dit gebeurde. Het gebeurt nog altijd. Het is de rauwe realiteit van samenlevingen waar abortus illegaal is. Volgens de World Health Organization vinden jaarlijks wereldwijd meer dan 25 miljoen onveilige abortussen plaats. En, in tegenstelling tot Ernaux, redden velen het niet. Veel vrouwen bloeden dood, raken onvruchtbaar, lopen bloedvergiftiging op, perforeren per ongeluk hun eigen baarmoeder, liggen uren ineengekrompen in een hoekje totdat ze sterven als dieren – eenzaam overgeleverd aan hun lot. Zulke vrouwen liggen er nu – sinds recente conservatieve ontwikkelingen – in Polen en in de Verenigde Staten.

Het is dit spiegelbeeld, van een maatschappij zónder abortus, waar politieke partijen zoals de SGP over weigeren te praten. Zij praten over het verruimen van het adoptiebeleid en het belang van gemeenschap, maar niet over de illegale abortussen die aantoonbaar doorgaan in hun ideale wereld. Het bovenaan de trap staan wanneer de kinderen buitenspelen, de man naar zijn werk is. De blik op de onderste traptrede, hand op de leuning, het sluiten van de ogen. De klap minder vrezen dan de baby.

Abortus is geen abstracte kwestie, het is één van onze meest persoonlijke overwegingen. Het vereist naast gedegen argumentatie, volgens mij, een meerstemmigheid die ze zelden geniet in Nederland.

Hoe zit het met argumenten vóór legale abortus die niet afhankelijk zijn van praktische of pragmatische zaken? Wat als – in theorie – illegale abortus helemaal veilig was? Als we welvarend genoeg waren om elk vijftien monden te voeden? Is de Wet afbreking zwangerschap, ingegaan in 1984, dan overbodig? Of gaat die wet in diepere zin over zelfbeschikking? En wat betekent dat dan?

Er zijn momenten geweest dat ik me viezig voelde over het opdienen van mijn eigen ervaring in dit boek, alsof ik daarmee toegaf dat ethische en filosofische argumenten wel belangrijk zijn, maar dat zij niet kunnen overleven zonder empathie. Toch voelde ik ook constant aan dat ik juist niet alleen wilde filosoferen over de rechtsgeschiedenis of de vraag ‘foetus of mens?’ Abortus is geen abstracte kwestie, het is één van onze meest persoonlijke overwegingen. Het vereist naast gedegen argumentatie, volgens mij, een meerstemmigheid die ze zelden geniet in Nederland.

Op Instagram-stories vertelde ik een tijd geleden dat ik bezig was aan een essay over abortusrecht. Wat verstonden jullie eigenlijk onder zelfbeschikking? En hoe zien jullie de spanning tussen het idee van zelfbeschikking enerzijds, en de termijngrens van 24 weken anderzijds? En mensen die aarzelingen of twijfels hebben bij de legalisering van abortus, waar komen die reserveringen vandaan? Mijn inbox stroomde vol met honderden antwoorden: overpeinzingen, ervaringen, anekdotes. Emoties en argumenten bestonden naast elkaar. Ik deelde een aantal berichten met toestemming als screenshot, waarop anderen weer reageerden. Er ontstond een dialoog, hoewel die grotendeels alleen in mijn privé-inbox te zien was.

“De hedendaagse mediawet schrijft voor dat ‘enerzijds, anderzijds’ rommelig is, dat zij de kijker verwart. Toch is dat precies hoe het echte leven vaak werkt.”

Wat me enorm raakte was hoe eerlijk de ingezonden reacties waren, hoe er ruimte bleek te bestaan voor twijfels en vraagtekens. Zelfbeschikking, jazeker! Maar na de vierentwintigste week? Lastig, lastig. Of persoonlijk tégen abortus zijn, maar wel vinden dat het een mogelijkheid moet zijn voor anderen. Artsen die worstelden met het aborteren. Religieuzen die het leven als heilig beschouwden, maar iets minder wanneer het ten koste gaat van de zwangere. En moet de man eigenlijk niet meer inspraak hebben, het is toch ook zijn kind? Maar ja, je wilt ook niet dat de vrouw gedwongen kan worden. En nee, geen spijt, maar wel verdriet. Of helemaal geen spijt, maar voelen dat daar een taboe op rust.

Het was een scherp contrast met de voor/tegen-framing die we zo vaak zien in de media. Een tegenstelling die voortkomt uit redactiedenken, niet uit geleefde ervaringen. De hedendaagse mediawet schrijft voor dat ‘enerzijds, anderzijds’ rommelig is, dat zij de kijker verwart. Toch is dat precies hoe het echte leven vaak werkt.

Daarom bevat het tweede deel van mijn boek een bloemlezing uit deze reacties. Het zijn verhalen over vastberadenheid, aarzeling, rouw en dankbaarheid. Ik heb ze bewust in al hun verscheidenheid en in groten getale opgenomen, omdat daarin zichtbaar wordt wat ik bedoel wanneer ik zeg dat abortusrecht over vrijheid gaat. Samen vormen de bijdrages, hoop ik, een meerstemmig koor dat gezamenlijk de inhoud, waarde én ruwe randen van ons abortusrecht verkent. Ze tonen dat legale abortus niet alleen praktische voordelen heeft of fysiek lijden inperkt, maar dat zij ons tot vrijere mensen maakt.

Gezocht: nieuwe stemmen in het publieke debat

Vacature STUDIO

Solliciteer t/m 26 juni 2022
Vind je dat het publieke debat gevoed wordt met onvolledige of verkeerde informatie? Merk je dat jouw perspectief, kennis of ervaring (nog) geen of onvoldoende onderdeel vormt van het publieke debat? En wil je graag, met jouw kennis, bijdragen aan het maatschappelijk debat, maar weet je niet goed hoe? Dan is De Balie STUDIO wat voor jou! De Balie zoekt namelijk nieuwe stemmen in het publieke debat.

Tijdens het opleidingstraject STUDIO krijg je handvatten om je expertise en maatschappelijke doel te laten gelden in het publieke debat. Want hoe leg je ingewikkelde stof uit aan een groot publiek? En hoe word je zichtbaar voor mediamakers?

Hoe?
Middels een kleinschalig (8/10 deelnemers) op maat gemaakt programma.

Wanneer?
Elke vrijdagmiddag van 23 september t/m 16 december 2022.

Waar?
De Balie in Amsterdam.

Je gaat praktisch aan de slag, maar het is ook een mentaliteitstraining.

Deelnemer 2021

Voor elke leergang zoeken we leermeester met de juiste expertise aansluitend bij jullie leerbehoeften en doelen. Zo leerden STUDIO-deelnemers die jullie voorgingen van theatermaker Daria Bukvić hoe een boodschap krachtig over te brengen aan het publiek, van voormalig wereldkampioen debatteren Lars Duursma hoe te debatteren, goede teksten schrijven van journalist Nausicaa Marbe en hoe de maatschappij in beweging te brengen van activist Jerry Afriye, programmamaker Janine Abbring en Femke Halsema, Burgemeester van Amsterdam.

De leergang voor nieuwe stemmen

Elke STUDIO-editie is een kleinschalige (8-10 deelnemers) en op maat gemaakte leergang. Elke deelnemer schrijft hiervoor een leerplan met individuele leerbehoeftes, wat het uitgangspunt vormt van dit traject.

De leergang wordt als volgt opgebouwd:

  • Een kernprogramma gericht op het aanscherpen van spreek- en schrijfvaardigheden. Bijvoorbeeld sessies: retorica / debatteren / programma maken / spreken in het openbaar / opiniërend schrijven / omgaan met kritiek.
  • Een gespecialiseerd programma gebaseerd op leerbehoeftes van elke individuele lichting. Eerdere sessies: lobbyen / campagnevoering / podcasts maken / talkshows.              
  • Toegang tot een coach
  • Gratis naar programma’s in De Balie.

Bouw je medianetwerk
Tijdens de leergang bouwen deelnemers aan een eigen medianetwerk en begeleidt De Balie deelnemers met het vinden hun boodschap en stem. Zo maakte historicus Katie Digan een videocolum voor Vrij Nederland, schreef Gerbrich Kozijn, jurist bij Autoriteit Consument en Markt, een opiniestuk voor Trouw en schoof schrijver Pete Wu aan bij Pauw.

Jij hebt

  • Een duidelijke expertise – je weet veel van een bepaald onderwerp;
  • Een maatschappelijk doel – je wilt iets veranderen in de samenleving;
  • De wens om bij te dragen aan het publieke debat – onderdeel van STUDIO is het actief zoeken van publiciteit in media en op podia;
  • De tijd – je hebt ruimte voor een tijdsinvestering van gemiddeld 8 uur per week. Deelname aan alle sessies is verplicht.

Aanmeldprocedure vacature nieuwe stemmen in het publieke debat

Eerste ronde
Met een aanmeldformulier vragen we naar je cv, expertise, wat je wil leren en bereiken. Aanmelden kan t/m 26 juni 2022. We zijn hard op zoek naar nieuwe stemmen in het publieke debat, dus twijfel niet te lang.

Tweede ronde
Vervolgens vinden er kennismakingsgesprekken plaats op 6 juli 2022. Binnen tien werkdagen krijg je dan te horen of je bent geselecteerd voor STUDIO 11.

Na selectie

  • Kick-off: woensdag 14 september 13:00-17:00 is de eerste bijeenkomst.
  • Sessies: de sessies vinden grofweg van 13:00-17:00 op de volgende vrijdagmiddagen plaats: 23/09, 30/09, 07/10, 14/10, 21/10, 28/10, 4/11, 11/11. 18/11, 25/11, 2/12, 9/12, 16/12. Tien van de sessies hebben een leermeester.

Opleidingsbudget

Ook zonder geld moet een geselecteerde deelnemer kunnen meedoen aan STUDIO. Daarom hebben we altijd enkele plaatsen beschikbaar voor mensen die geen budget hebben vanuit hun werkgever. Werk je bij een organisatie, overleg dan met je werkgever of De Balie STUDIO past in het ontwikkeltraject van het bedrijf en of het daaruit bekostigd kan worden. We proberen de kosten zo laag mogelijk te houden voor deelnemers: € 2500 per deelnemer. Werk je bij een ANBI, dan vragen we je te vragen bij je werkgever om een opleidingsbudget van € 1500. Is er geen sprake van een werkgever of een andere financieringsmogelijkheid, solliciteer dan vooral. Heb je vragen? Neem dan contact op met Lola ‘t Hart over de mogelijkheden (lolathart@debalie.nl).

Solliciteer

Meld je nu aan voor STUDIO 11. Aanmelden kan t/m 26 juni via dit formulier.

Voor vragen over STUDIO kun je contact opnemen met Lola ’t Hart, coördinator STUDIO.

Robert D. Kaplan (portret)

Robert D. Kaplan’s look on democracy is refreshing and different from the general view on the form of governance – democracy is not necessarily leading to more stability. In his essay, Was Democracy Just a Moment? (The Atlantic) Kaplan outlines the pitfalls of democracy, as a system ‘that will not best serve the world – or even the one that will prevail in places that now consider themselves bastions of freedom.’ Even former President of the United States: Clinton, was so impressed with Kaplan’s essay, he ordered an interagency study of these issues, and it agreed with Kaplan’s conclusions.

We are more than rejoiced to welcome Kaplan in De Balie (23rd of May, 20:00) to hear about both his opinions and objective research on geopolitical subjects. In 1973-1974, Kaplan travelled throughout Communist Eastern Europe. In 1975, he started living overseas throughout the Arab and Mediterranean parts of the world – 16 years in total. He served a year in the Israel Defence Forces and lived for nine years in Greece and Portugal.

Robert D. Kaplan is the bestselling author of twenty books on foreign affairs and travel. The Good American, The Coming Anarchy, Balkan Ghosts and many more. His most famous article, The Coming Anarchy, published February 1994 in Atlantic Monthly, about how population rise, ethnic and sectarian strife, disease, urbanization, and resource depletion is undermining the political fabric of the planet, was hotly debated around the world. Considered one of the fundamental theses on the state of world affairs in the post Cold War era. Ranked on the same level of doctrinal importance as Samuel Huntington’s Clash of Civilizations, and Francis Fukuyama´s The End of History and the Last Man. Kaplan is in De Balie to talk about the (not so) post Cold War era. The war in Ukraine displays how important both ideology and power relations during difficult times. Together with Natalia Antelava, Georgian journalist and Maarten van Rossum, strategic adviser of Cambridge Negotiation Institute, Kaplan will discuss two questions. What is exactly the current relationship between NATO, EU, and Russia? How do we deal with Russia?

Kaplan reported on foreign affairs (The Atlantic) for three decades, and now he holds the Robert Strausz-hupé Chair in Geoplotics at the Foreign Policy Research Institute. Foreign Policy magazine named him one of the world’s Top 100 Global Thinkers, not once, but twice. His work varies to many Geopolitical subjects, but he is broadly recognized by his definition of the post Cold War era, which is not so post any more.

In 1980, Kaplan warned about the war in the Balkans – his book Balkan Ghosts was chosen by The New York Times Book Review as one of the best books of 1993. He received a great deal of acclaim worldwide but it was less warmly received by some professional historians. Noel Malcolm for instance wrote a devastatingly harsh review, because the book did not meet Malcolm’s standards of objectivity and research.

The tensions in Eastern Europe have risen, a war is happening, or did the Cold War never stop? Kaplan’s work is praised and criticized.

What are his opinions on current foreign affairs?