The Desert of the Real

‘Wat is ik?’ ‘Wat is echt en wat is niet echt?’ The Desert of the Real schuurt langs grote vragen. Van die vragen die aan je kunnen vreten – en die, als je ze te vaak stelt, je zelfs volledig over kunnen nemen. Of zoals iemand in de nieuwste documentaire van Luuk Bouwman (The Propagandist) instemmend Nietzsche citeert: ‘Als je te lang in de afgrond staart, gaat de afgrond terugstaren.’  

Over dat staren en terugstaren gaat The Desert of the Real, waarin zes mensen – filosofen, kunstenaars, psychologen – inzichtelijk en met veel zelfreflectie over hun psychose vertellen. En vooral ook vertellen over de tijd die aan hun psychose voorafging. Verhalen over hoe ze langzaam de grip op de werkelijkheid verloren en belandden in een nieuwe staat van zijn. Soms van paranoia. Soms ook van euforie, omdat de wereld eindelijk klikte.

Luuk Bouwman laat zijn protagonisten hun verhalen navertellen in een decor dat hun herinneringen reconstrueert, wat een even vervreemdende als authentieke kijkervaring oplevert. Met citaten van Alice in Wonderland en meta-verwijzingen naar de Franse filosoof Jean Baudrillard en Hollywoodblockbuster The Matrix.

The Desert of the Real past zo in een golfje recente sterke documentaires over de ervaring van een psychose. Eerder was Maasja Ooms Mijn woord tegen het mijne in De Balie te zien. Vanaf september vertonen we Jeroen Kooijmans Love-22-love.