In the aftermath of a war in the Middle East, an innocent Water Carrier falls victim to the violence, her tragic death sending ripples through time. Nima, an ex-soldier now living in Amsterdam, is tormented by guilt and fragmented memories. To find redemption, he must confront his past with the help of a mysterious Dream Machine—while Ahriman, the evil spirit of chaos tries to lure him into darkness. Centuries earlier, Cyrus the Great and Perseus battle Ahriman and his minions, setting into motion events that will resonate with Nima’s journey across time.

Dream Machine is the result of a nine-year journey undertaken by Mani Nickpour and his community of collaborators. The film was produced outside of traditional structures—fueled by artistic conviction and the immense trust of the cast and crew. Partially due to the limited budget, partially thanks to his contagious enthousiasm, Mani took many roles to make this film happen—besides playing the main character, he is also the producer, director, writer, cinematographer, set designer, VFX artist, sound designer, costume designer, and even contributed to the soundtrack (together with Lazerhawk, Jose Acuña and Lavinia Meijer who also stars in the film).

Dream Machine feels like what you would get if Parajanov and Jodorowsky conceived a child in Japan and raised it in the Netherlands, where it was nannied by Ed Wood’s Iranian incarnation, who infused it with his feverish, no-nonsense DIY spirit.

Shot in the Netherlands, Germany, Japan, France and Greece, this film is a living proof that making fantastical films on a shoestring budget is still possible. Told outside of linear time, it is a film founded upon mystic architecture, blending Persian, Greek, Japanese and Egyptian myths. With its richly symbolic and ambiguous narrative, the film remains open to interpretation—but in light of current events in the Middle East and the world’s general state of chaos, its apocalyptic themes feel especially timely.

After the screening, we’ll speak with Mani about his extraordinary creative process, as well as the deeper meanings behind this multifaceted story.

Dit jaar vieren we 80-jaar vrijheid. De gemiddelde Nederlander denkt daarbij aan 5 mei, maar pas op 15 augustus 1945 komt met de Japanse capitulatie in Nederlands-Indië de Tweede Wereldoorlog voor het hele Koninkrijk der Nederlanden definitief ten einde. In 2025 is het 80-jaar geleden dat Nederlands-Indië werd bevrijd van de Japanners en de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog begon. De impact van de oude kolonie op ons huidige land is nog altijd onderbelicht en de Indische invloeden zijn niet meer weg te denken uit onze samenleving. Daarom wordt ter gelegenheid van 80-jaar vrijheid de documentaire Sporen van Indië opnieuw uitgebracht.

Historicus Hans Goedkoop neemt de kijker in deze film op een onafhankelijke en visueel aantrekkelijke manier mee naar 400 jaar gezamenlijke geschiedenis tussen Nederland en Nederlands-Indië. Op zoek naar een antwoord op de vraag: Hoe Indisch is Nederland? Vele aspecten van de Indische en koloniale invloeden op de complete Nederlandse maatschappij komen aan bod: De Indo’s, de Molukkers maar ook de veteranen en de Totoks, de plantages en de pensions.

Na de film verdiepen we ons verder in het onderwerp in gesprek met de makers.

Hans Goedkoop is een Nederlandse historicus, literatuurcriticus, schrijver en televisiepresentator, vooral bekend van het geschiedenisprogramma Andere Tijden. Hij staat bekend om zijn heldere vertelstijl en toegankelijke benadering van historische thema’s.

Reda van der Putten is een zelfstandig theater- en filmproducent. Zijn carrière beslaat een breed spectrum, van het regisseren van documentaires tot het produceren van theatershows zoals Lieve Goede Sint Show en komische speelfilms zoals HalloWiebe.

In het hart van de Nepalese Himalaya gaat de temperamentvolle Pema een polygaam huwelijk aan met Tashi en zijn twee jongere broers. Ze leiden een harmonieus leven, maar wanneer Tashi niet terugkeert van een handelsreis naar Lhasa, wordt de legitimiteit van Pema’s ongeboren kind door de gemeenschap in twijfel getrokken. Vastbesloten om haar liefde en puurheid te bewijzen, gaat ze op zoek naar Tashi.

Samen met haar huidige hoofdpartner Karma trekt ze de wildernis in. Karma is een monnik. Nadat hij aanvankelijk weerstand bood aan het opgeven van zijn kloosterleven, vindt hij geleidelijk plezier in het wereldlijke leven. Maar dringende verplichtingen voeren hem terug naar het klooster. Pema blijft alleen achter.

Terwijl ze zich een weg baant door het onherbergzame landschap van de Himalaya, verandert de zoektocht naar haar vermiste man in iets groters. Pema raakt steeds meer verstrikt in een spirituele zoektocht naar betekenis. Elke stap die ze zet, brengt haar dichter bij zelfkennis en zelfbevrijding.

Shambhala, de naam verwijst naar een spiritueel koninkrijk in het Tibetaans boeddhisme, is visueel om van te smullen. Geiten, schapen, paarden en ruige, ronddolende yaks vormen een altijd actief achtergrondkoor bij deze rustige, betrokken odyssee. Shambhala is in alle opzichten een intiem portret van het traditionele leven in de Himalaya. De film is opgenomen op de grens van Nepal en Tibet op een hoogte tussen de 4000 en 6000 meter. De cast bestaat voornamelijk uit non-professionele acteurs en actrices.

Na jaren van vervreemding ontvangt Lina, een Moldavische journaliste, een videobericht van haar vader, een arbeidsmigrant in Italië, waarin hij blauwe plekken op zijn armen laat zien. Door hem uit te rusten met een verborgen camera, begint Lina aan een parallelle reis – een ontdekkingstocht naar een patroon van huiselijk geweld dat haar familie al generaties lang achtervolgt.

Gefilmd in Italië, Moldavië en Roemenië, is TATA een rauw portret van een familie die verwikkeld is in een onophoudelijke strijd tegen toxische mannelijkheid. Het vertelt het aangrijpende verhaal van een dochter die vastberaden is om de cirkel te doorbreken – voor zichzelf, voor de volgende generatie, en zelfs voor degene die haar pijn heeft gedaan.

Van regisseur Lina Vdovîi en haar partner Radu Ciorniciuc van het prijswinnende Acasa, My Home.

Documentaire over de legendarische muzikant Swamp Dogg en zijn vrienden.

Al bijna 70 jaar lang trekt de soul-, country- en hiphop-singer-songwriter zijn eigen plan, samen met z’n vrienden Moogstar en Guitar Shorty. En dat zwembad kan wel een likje verf gebruiken. Diep verborgen in de San Fernando Valley heeft de legendarische Swamp Dogg, samen met medemuzikanten Moogstar en Guitar Shorty, van zijn huis een artistieke speeltuin gemaakt. De drie navigeren over de onstuimige golven van de muziekindustrie en hakken een inspirerend pad uit door tijd en ruimte.

De documentaire tekent een kleurrijk, fascinerend portret van de ruim tachtigjarige Swamp Dogg, die al op z’n twaalfde begon te zingen en van grote invloed is geweest op de genres soul, bluegrass, hiphop en country. Zijn nieuwste album is getiteld ‘Black Grass: from West Virginia to 125th Street’.

Bijna had Isaac Gales’ en Ryan Olsons ‘psychedlische comedy over echte mensen’ de Nederlandse theaters niet gehaald. Onterecht, want de film won onder meer de Grote Juryprijs voor beste muziekdocumentaire van het Nashville Filmfestival en de Publieksprijs van het Minneapolis St. Paul International Film Festival.

In een vervallen kasteel gelegen in een schilderachtig dorpje in de buurt van Venetië, woont de 63-jarige Luciana, een Napolitaanse astroloog met een wel heel speciale manier van werken.

Om hun wensen in vervulling te laten gaan, hoeven de cliënten van Luciana – vrouwen die op zoek zijn naar liefde, verwarde tieners en ondernemers die op de rand van een mentale inzinking staan – alleen maar een speciale reis op hun verjaardag te maken om zo onder een nieuwe hemel herboren te worden. Aan de hand van zeer professionele aardrijkskundige metingen én een website die goedkope vliegtickets aanbiedt, kiest Luciana de bestemming. Ondertussen heeft de ouder wordende astroloog haar eigen worstelingen, twijfels en verlangens, en net als ieder ander ook haar eigen wensen.

In zijn debuutfilm The Village Next to Paradise, de eerste Somalische film ooit op het filmfestival van Cannes, zoomt regisseur Mo Harawe in op een familie die het beste probeert te maken van een slechte situatie.

Gevangen tussen droom en drone. Zo zou je het leven van de alleenstaande vader Mamargade en diens slimme zoon Cigaal kunnen omschrijven. Ze wonen in een afgelegen dorp aan de Indische Oceaan, compleet met witte zandstranden die baden onder een idyllisch blauwe lucht. Toch hangt er constant onheil in de lucht van hun kleine Somalische dorp: door de war on terror kan er steeds een drone-aanval plaats vinden. De jonge Cigaal deelt zijn fantasierijke dromen met iedereen die ze wil horen, terwijl Mamargade’s gescheiden zus Araweelo graag een naaimachine wil kopen om een winkeltje te kunnen openen.

Door ons onder te dompelen in het alledaagse leven van een Somalisch dorp met het alomtegenwoordige geluid van de woestijnwind, de golven die tegen de kust klotsen, de levendig kleurrijke landschappen en stoffen, krijgt Harawe’s liefdevolle en tedere werk een documentaire-achtige kwaliteit. Zijn onpartijdige, filmische blik brengt de kijker dicht bij zijn personages, die hun eenvoudige doelen met waardigheid nastreven. In dit verbluffend debuut bewandelen drie personages hun eigen weg, misschien niet naar het paradijs, maar wel naar iets wat er dichtbij komt.

Door middel van deze hartverwarmende film schenkt Harawe zijn personages en zijn land een onschatbaar geschenk van hoop. Zelden is het thema veerkracht en hoop op zo’n on-dramatische en on-sentimentele wijze in beeld gebracht.

Mikal (12) was born and raised in a run-down hotel room that he shares with his parents, who both struggle with addiction. Mikal’s biggest wish is for his father and mother to stop drinking. But what does it really take for someone to change?

Due to the ongoing housing crisis in the United States, many people are forced to live in dilapidated hotels, also known as flophouses. Twelve-year-old Mikal shares a small, cheap room in one of these hotels with his parents, Jason and Tonya, and their cat, Smokey. Their home is marked by chaos and alcohol abuse, but also by love and the hope for a better future. Photographer Monica Strømdahl spent years traveling through the U.S. to document life in these hotels. Eight years ago, she met Mikal – one of many children growing up in these circumstances. In this coming-of-age documentary, she follows him for three years, portraying both the pain of a broken childhood and the warmth and complexity of family.

After the film, Monica Strømdahl joins the conversation to shed light on how she managed to create a work full of warmth and genuine care while dealing with such sensitive issues and fragile characters.

Želimir Žilnik’s first feature film not only brought Yugoslavia its first and only Golden Bear, but is also regarded as one of the defining beginnings of the Yugoslav Black Wave movement.

The current protests against the regime in Serbia have made the film relevant once again, as many people remain apathetic and uncertain about the next steps when this government is eventually toppled.

Early Works recounts an allegorical story of young people who took part in the 1968 student demonstrations in Belgrade. The protagonists are three young men and a girl, pointedly named Yugoslava, who defy the routines of everyday life and express disdain for the widespread petit-bourgeois mentality. Inspired by the writings of Karl Marx and driven by a desire to ignite revolutionary consciousness among workers and peasants, they travel to remote villages and factories. Confronted with the primitivism and squalor of local communities—alongside their own limitations—they grow disillusioned and bitter. After being arrested and frustrated by the failure of their revolutionary plans, the three young men decide to eliminate Yugoslava, the witness to their impotence.

The film was originally banned in Yugoslavia and only approved for public screening in 1982. Despite the ban it was screened at the 1969 Berlin Film Festival, where it was awarded the main prize in competition, the Golden Bear.

A trans couple from 1990s Belgrade beholds their profession as a pacifistic mission – curbing the urges of rapists, gamblers and horny young men during turbulent times in war-torn Yugoslavia.

During the Balkans war in the 1990s, an accidental encounter with a trans sex worker in Belgrade inspired Serbian film director Zelimir Zilnik to make a ground-breaking film that went to win the Teddy Award in 1995 Berlinale.

Set in mid-1990s Belgrade—a city crippled by international economic sanctions, rampant crime, and violent ethnonationalism—Marble Ass is a comedic docufiction that highlights the city’s LGBTQ+ community as they challenge the toxic masculinity dominating their surroundings. The film follows Merlinka, a local trans sex worker whose weapons are not guns or knives, but sex and love. She serves as a matriarchal figure, imparting her wisdom to younger sisters—many of whom come from Belgrade’s trans and queer communities and portray fictionalized versions of themselves.

The film made a star out of the trans actor and encouraged many people to come out in a traditionally conservative country. For almost two decades the biggest queer film festival in Serbia is named in the honor of this actor/character – Merlinka.