De Peruviaanse Andrés Roca Rey geldt als een van de laatste grote iconen van het stierenvechten. Samen met zijn entourage reist hij van arena naar arena, door een wereld waar leven en dood elkaar voortdurend kruisen — omgeven door bloed, bravoure, big balls en schitterend borduurwerk.

Terwijl de camera hem van dichtbij volgt, en nog dichter op de dood en decadentie die hem omringen, slepen de hypnotiserende beelden ons mee naar de grens tussen schoonheid en wreedheid. Want terwijl Roca Rey zijn gedurfde dans met de dood uitvoert, rijst de vraag: kan iets zo gewelddadigs ook mooi zijn?

In Tardes de Soledad brengt regisseur Albert Serra een indringende blik op de wereld van de tauromachie — een traditie die evenzeer wordt gevierd als verafschuwd. Met de camera dicht op de huid van de matador toont Serra niet alleen een fysieke strijd, maar onthult hij ook een mannenwereld waarin eenzaamheid en kwetsbaarheid verscholen gaan achter bloeddoordrenkte pakken. Zonder te oordelen, maar met een onberispelijke cinematografische stijl, confronteert Serra de kijker met diens eigen morele grenzen in de strijd tussen mens en dier, kunst en barbarij. Het resultaat is een film die zowel intens als intiem is, bruut en betoverend, confronterend én poëtisch.

Tardes de Soledad werd bekroond met de Concha de Oro op het filmfestival van San Sebastián.

In het naoorlogse Japan ontstond in de jaren 60, te midden van de diepgaande sociale verandering en politieke onrust, een gedurfde generatie avant-gardekunstenaars en fotografen die het wereldwijde kunstlandschap voorgoed veranderden.

De jaren 60 in Japan waren een tijd van diepgaande sociale verandering, politieke onrust en studentenprotesten. De turbulente naoorlogse periode inspireerde een artistieke explosie in Japan, met de opkomst van een revolutionaire scene van avant-gardekunstenaars die pionierden in vele disciplines: experimentele en erotische fotografie, ‘Angura’-theater en underground straatoptredens, apocalyptische Butoh-dans, surrealistische illustraties en baanbrekend grafisch ontwerp.

Een nieuwe esthetiek van fotografie werd geboren: ‘Are, Bure, Boke’ (ruw, donker en onscherp), gepionierd door Moriyama Daidō en de fotografen van het tijdschrift Provoke. Araki verfraaide bondage en Hosoe Eikoh sublimeerde het mannelijk lichaam. Ishiuchi Miyako legde haar ervaringen op Amerikaanse militaire bases vast. Kawada Kikuji’s tijdbepalende fotoboek The Map legde de aangrijpende impact van Hiroshima’s trauma vast.

De meester van het underground theater, Terayama Shūji, produceerde talloze magische, surrealistische en levendig kleurrijke films, toneelstukken en fotoboeken. Yokoo Tadanori en Awazu Kiyoshi revolutioneerden het grafisch ontwerp met hun gloeiende theaterposters. Tanaami Keiichi, het Japanse antwoord op Andy Warhol, ontwikkelde zijn unieke caleidoscopische visie op popart. Butoh-oprichters Hijikata Tatsumi en Ohno Kazuo beïnvloedden de moderne dans voorgoed met hun dans van duisternis en licht.

Gefilmd over een periode van vijf jaar is Writing Hawa het verhaal van drie generaties Hazara-vrouwen uit één familie in Afghanistan. Met unieke toegang en inlevingsvermogen legt regisseur Najiba Noori haar moeder Hawa en haar nicht Zahra vast in hun streven om zich te emanciperen van patriarchale tradities.

Gedwongen tot een huwelijk als kind, is Hawa 52 jaar oud wanneer zij eindelijk begint met leren lezen en schrijven. Met de steun van haar dochter opent ze een klein textielbedrijf: ze zoekt naar traditionele Hazara-broderieën in de regio Bamiyan en verwerkt deze tot moderne jurken die ze in Kabul verkoopt. Uiteindelijk redt Hawa haar kleindochter Zahra uit de handen van haar mishandelende vader in een afgelegen dorp en brengt haar naar de hoofdstad. Daar studeren ze samen en maken ze plannen voor de toekomst.

Maar de overname door de Taliban in augustus 2021 keert het leven van de drie vrouwen op zijn kop: Zahra moet terugkeren naar het dorp waaruit ze ontsnapte en Najiba wordt gedwongen het land te ontvluchten, waarna zij als vluchteling in Frankrijk gaat wonen. Op afstand helpt zij Hawa om te blijven strijden voor haar dromen.

Sarah is een martial-arts vechtster die haar carrière ziet vervliegen na een verloren competitie. Ze gaat maar lessen geven in de plaatselijke sportschool. Hier wordt ze benaderd door een Jordaanse zakenman die haar een tijdelijke klus aanbiedt om zijn jonge zussen te trainen. Ze grijpt dit blindelings met beide handen aan en komt terecht in de patriarchale sfeer van de megarijken in Amman. Daar wordt ze iedere dag van haar luxueuze hotel naar een groot afgelegen paleisje gereden waar ze drie zussen moet trainen.

De jonge vrouwen verlaten nooit het huis, behalve voor tripjes met hun lijfwacht. Ze hebben geen wifi en krijgen thuisonderwijs. Ze hebben weinig om zich mee bezig te houden, behalve make-up of het kijken naar soaps. Tegen de tijd dat Sarah vragen begint te stellen ontwikkelen onverklaarbare en ogenschijnlijk kleine gebeurtenissen zich tot iets groters en tragischer. Ze wordt meegesleept in de zucht naar vrijheid.

Kunnen drie kleinkinderen de jarenlang verzwegen geschiedenis van hun Indische grootouders ontrafelen? Tussen wal en schip – geruisloos Indisch is een reis door de geschiedenis en een confrontatie met stilte. 

In Tussen wal en schip nemen drie kleinkinderen – Jip, Kyron en Benjamin – hun Nederlands-Indische grootouders mee naar de Lloydkade in Rotterdam, de plek waar zij aan wal gingen na repatriëring en voor het eerst Nederland betraden.

Voor veel Indische families blijft het koloniale verleden een pijnlijke en vaak onbesproken erfenis. Na de onafhankelijkheid van Indonesië werden duizenden mensen gedwongen te migreren. Hun verhalen werden weggestopt, om niet meer over te spreken. Nu zetten drie jonge afstammelingen een belangrijke stap om dat stilzwijgen te doorbreken.

After more than ten years, Želimir Žilnik returns to narrative filmmaking with Eighty Plus. Following the screening, Geert Mak will engage in conversation with Žilnik about his oeuvre spanning seven decades of cinema.

Želimir Žilnik, a towering figure of Yugoslav cinema and a Golden Bear laureate (1969, Early Works), returns to narrative filmmaking after more than a decade. In Eighty Plus (Restitucija, ili San i java stare garde), he crafts a playful and poignant portrait of the process of restitution in post-socialist Serbia.

At the heart of the film is Stevan, a retired jazz pianist who returns from Germany to his family’s long-lost estate, which is set to be returned to him through the restitution process. As he reconnects with the land and the people around it, buried tensions and unresolved histories surface.

Žilnik blends professional actors with non-professionals, staying true to his trademark docu-fiction style. Through a soft lens and with lots of humor, Žilnik reflects on the suffering of ordinary people across generations and regimes, using nostalgia and touching musical moments to highlight the impact of socio-political upheaval on personal lives.

Your ticket is valid for the entire day, so you’re warmly welcome to attend other programs as well. You can check the full timetable here. Please note: visitors with a ticket for a specific program will be given priority. Once a venue reaches full capacity, we unfortunately won’t be able to admit additional visitors.

About the speakers
Želimir Žilnik (1942) is a Serbian filmmaker and key figure of the Yugoslav Black Wave-movement. His award-winning work, including Early Works (Golden Bear Berlinale, 1969) and Kenedi Goes Back Home (2003), continues to influence new generations of filmmakers.

Geert Mak (1946) is a journalist and one of the most acclaimed non-fiction writers in the Netherlands. He became widely known to the general public with How God Disappeared from Jorwerd (1996). This was followed by one of his most highly regarded books, My Father’s Century (1999). In 2004, In Europe was published, followed in 2019 by its sequel, Great Expectations. His latest book is Wisselwachter, 2025

About Forum on European Culture
Who’s afraid of art? Now that tyrants are on the roll and more and more people in the West seem to be falling for the autocratic alternative, Forum on European Culture 2025 (June 25 – June 29) brings together international artists, writers, and thinkers to celebrate the subversive power of art and literature.

13-year-old Fidan is accepted into a prestigious high school far from home. However, it’s not easy for her to leave behind her younger brother and father, who live in the shadow of sorrowful events. Fidan’s decision at this crossroads will shape her future.

Fidan is a touching film that tells a story of hope, family, and resilience. With impressive performances, Fidan brings a powerful emotional journey to the big screen.

The Red Tulip Film Festival (RTFF) has been organized annually since 2013 in various cities across the Netherlands. The festival brings previously unreleased Turkish films to Dutch cinemas.

In the scorching south of Turkey, One of Those Days When Hemme Dies follows the gripping story of Eyüp, a man who works day and night under the relentless sun during the tomato harvest, driven by the need to pay off his debts. When a conflict with his supervisor escalates, Eyüp embarks on a solitary journey through the city — in search of a way out, a decision that could change his fate forever.

The Red Tulip Film Festival (RTFF) has been organized annually since 2013 in various cities across the Netherlands. The festival brings never-before-screened Turkish films to Dutch cinemas.

In this year marking 80 years since the liberation of the last concentration camps, renowned historian Sir Simon Schama has made an extraordinary new documentary film. 

The Road to Auschwitz is the most personal and unflinching film of Simon Schama’s career, in which he confronts the enormity of the Holocaust as not just a Nazi obsession, but as a European-wide crime of complicity. In a journey that ends with his first visit to Auschwitz, Simon travels to mass killing sites in Lithuania – the home of his mother’s family – and to the Netherlands – a nation famed for its long history of tolerance – to reveal how across the continent deep-rooted prejudice was weaponised to turn people against their Jewish neighbours.

Simon was born two weeks after the liberation of Auschwitz – it’s been with him all his life, but until now he’s never actually been there. He has dedicated much of his career to documenting Jewish history, but has been committed to telling the story of life, not death. In a profoundly emotional first ever visit to Auschwitz, the film follows Simon as he finally confronts the ‘monster’ and comes face to face with the horrifying reality of what happened there.  

Jamal Hindawi, een Palestijnse theatermaker, gaat op zoek gaat naar een verloren rekwisiet en vindt onderweg de veerkracht, hoop en verbondenheid van de Palestijnen.

The Jacket is een portret van Jamal Hindawi, een Palestijnse man die met zijn familie in ballingschap leeft in het vluchtelingenkamp van Shatila in Beiroet, Libanon. Samen met zijn vrienden maakt hij politiek theater over hun diepe verbondenheid met hun thuisland, Palestina, en hun situatie als vluchtelingen in het land waarin ze geboren zijn, Libanon. Wanneer Jamal een reis onderneemt om een verloren theaterrekwisiet terug te vinden, ziet hij hoe de opeenvolgende politieke en economische crises een hele regio en haar bevolking hebben ontwricht.

Mathijs Poppe (1990) is een Brusselse filmmaker. Hij ontwikkelde nauwe banden met de Palestijnse gemeenschap in Libanon sinds zijn eerste bezoek aan het vluchtelingenkamp Shatila in 2008. In 2017 studeerde hij af aan KASK / School of Arts met zijn geprezen afstudeerfilm Ours is a Country of Words, gefilmd in Shatila. Voor zijn eerste speelfilm, The Jacket (2024), verdiepte Poppe zijn samenwerking met de Palestijnse acteur Jamal Hindawi en diens familie. Beide films begeven zich subtiel op de dunne grens tussen documentaire en fictie.