De documentaire is een must-see om inzicht te krijgen in het hoofd van de moedige en charismatische oppositieleider, die op 16 februari overleed in een strafkamp in Rusland.

In augustus 2020 maakte een vliegtuig dat van Siberië naar Moskou vloog een noodlanding. Eén van de passagiers, de Russische oppositieleider Alexei Navalny, was doodziek. Hij werd naar een plaatselijk ziekenhuis gebracht en uiteindelijk geëvacueerd naar Berlijn, waar artsen bevestigden dat hij was vergiftigd met Novichok, een zenuwgas dat eerder betrokken was bij aanvallen op andere tegenstanders van de Russische regering. President Vladimir Poetin ontkende elke betrokkenheid. Navalny overleeft niet alleen de vergiftiging, maar gaat zodra hij weer een beetje hersteld is in de tegenaanval. Samen met een zeer vasthoudende Bellingcat-onderzoeker, verschillende nieuwsoutlets en zijn eigen team gaat Navalny op zoek naar bewijs van de betrokkenheid van het Kremlin. Zijn beslissing om na de bloedstollende zoektocht die daarop volgt toch nog terug te keren naar Rusland, is ongelofelijk en indrukwekkend. Regisseur Daniel Roher had het geluk precies op het goede moment met zijn camerateam ter plekke te zijn. Hij is erbij als Navalny herstelt, samen met zijn vrouw en dochter in Duitsland en treft hem op zijn kwetsbaarste en tegelijkertijd meest rustige moment. Het levert intieme momenten op met deze bijzondere en volhardende familie.

De bekroonde Finse filmmaker en producer Mari Soppela (Family Files en Mother Land) was geschokt toen ze de ‘Glass Ceiling’-index van het tijdschrift Economist ontdekte, met daarin de vooruitzichten voor vrouwen op gelijke kansen op de werkvloer in de geïndustrialiseerde wereld. Ze reisde in vijf jaar de wereld over om het merkwaardige en complexe ‘glazen plafond’ te onderzoeken. Ze volgt programmadirecteur Rebecca Burke, die in een juridische strijd belandt nadat ze erachter komt dat haar voormalige mannelijke collega’s in vergelijkbare functies bijna twee keer zoveel verdienden als zij. Rebecca’s geschiedenis wordt verweven met Mari’s ontmoetingen met andere vrouwen die hun eigen glazen plafond hebben doorbroken of nog proberen te doorbreken.

Oema foe Sranan (Vrouwen van Suriname) is de eerste documentaire over Suriname gesproken in het Sranantongo in de jaren rond de onafhankelijkheid.

De film volgt vier vrouwen, Jetty, Sonja, Somai en Sylvie, die zich verzetten tegen miskenning en uitbuiting en de armoede die ze dagelijks ervaren. Door middel van hun persoonlijke verhalen geven zij zicht op de geschiedenis van kolonialisme, neokolonialisme en discriminatie in Suriname en Nederland. De oorzaken van de armoede worden in beeld gebracht aan de hand van citaten uit “Wij slaven van Suriname” van Anton de Kom, het boek dat is opgenomen in de Nederlandse Canon. Het is een aanklacht tegen de rol van Nederland als kolonisator en tegen de buitenlandse bedrijven die zich verrijken maar het land berooid achterlaten. De film laat een strijdend volk zien in plaats van een lijdend volk. Oema foe Sranan is een politieke film: een resultaat van solidariteit tussen Surinamers en Nederlanders. De documentaire is geproduceerd door Cineclub Vrijheidsfilms in samenwerking met LOSON (Landelijke Organisatie van Surinamers in Nederland). Eye besloot met het IISG in 2021 tot restauratie.

Nummer achttien – the breath of life is het waargebeurde verhaal van Guido van der Werve: een video en performance-kunstenaar die wereldwijd succes heeft met videokunstwerken waarin hij de confrontatie met het leven opzoekt. Daarnaast is hij klassiek pianist, componeert hij muziek, schaakt hij op hoog niveau, en rent hij ultramarathons.

Het is een bijzonder leven, dat genadeloos tot stilstand komt wanneer Van der Werve in 2016 bijna zijn leven verliest bij een zwaar verkeersongeval. Hij loopt traumatisch hersenletsel op, ligt een maand in coma; de artsen zien het somber in. Maar dankzij de buitengewone conditie van zijn lichaam en geest weet hij op wonderbaarlijke wijze te herstellen. In Nummer achttien, door de kunstenaar ‘autofictie’ genoemd, rekent hij definitief af met het frustrerende revalidatieproces. Een proces dat opvallend veel parallellen met zijn ingewikkelde jeugd vertoont. Omdat mensen de jonge Guido altijd vertelden dat hij een abnormaal kind was, ging hij, naar eigen zeggen, enorm overcompenseren. Eén ding is zeker: als hij wat meer was geweest zoals alle andere mensen, had hij het niet kunnen navertellen. Nummer achttien is niet alleen een poëtisch zelfonderzoek, maar ook een ode aan alle buitenbeentjes.

Merge și-așa (Close Enough) is a satire about cinema, music and life, the film follows the story of Giani. A Roma boy who travels – in a Europe torn apart by the Second World War – from Bucharest to Paris to meet his idol, Django Reinhardt, in hope of becoming a great guitar player, just like him. Parallel to Giani’s story, we see the drama of the film-maker himself in the face of real-life constraints, all spiced with hundreds of references of the seventh art.

Shifting Pictures

The Shifting Pictures film festival showcases European cinema that addresses contemporary societal issues. Four directors and their films will visit Prague, Belgrade, Bucharest, and Amsterdam. The festival aims to reflect on the inner threats facing Europe, such as the rise of right-wing politics, populism, and the challenges surrounding identity.

A Way to B is een documentaire over het flamboyante, Catalaanse danscollectief Liant La Troca, geleid door danser en choreograaf Jordi Cortés Molina. De hybride film, waarin documentaire en dans voortdurend in elkaar over lopen, volgt verschillende dansers van de groep terwijl ze hun individuele verhalen vormgeven in performances.

Deze dansers hebben een lichamelijke beperking: de een loopt in een stalen korset, de ander is spastisch. Sommige artiesten zitten in een rolstoel, de een heeft één been, de ander heeft helemaal geen benen, is blind of ziet elke dag een beetje minder. Het resultaat sensuele, uitbundige en provocerende choreografieën die elkaar afwisselen in het theater, een plein, een bos, een huiskamer. Tegelijkertijd geven de dansers openhartige inzichten in de uitdagingen van het dagelijks leven.

English below

Brahim, een jonge man, verschijnt uit het niets in een Marokkaans dorp. Op het dorpsplein biedt hij zich aan als slaaf, op zoek naar een meester. De dorpelingen zijn geschokt, niet alleen door de absurditeit van deze daad, maar ook omdat slavernij officieel verboden is binnen de islam. Brahim volhardt in zijn zoektocht naar een meester. Door zijn verhaal leren we de levens en gedachten van de dorpsbewoners kennen.  

Een prachtige film met surrealistische plot die raakt aan de problemen van de Marokkaanse samenleving.

Met zijn absurde plot, bevraagt regisseur Abdelilah El Jaouhary, de rol van werk in de Maghreb, waar mensen vaak zwoegen als slaven om te overleven binnen het kapitalistische systeem.

A young man by the name of Brahim appears out of nowhere in a village in Morocco, where at the local café he proclaims that he wants to become a slave and is looking for a master. The villagers are shocked, but Brahim persists in his quest to find a master, and through his story we get to meet other inhabitants of the village.

Abdelilah El Jaouhary, the director of L’Esclave, uses this almost comical set-up to question the relation of common people to work, who in Maghreb more often than not end up “slaving away” to survive in the capitalistic system that sets the odds against them.

Maghreb Film Festival

Tijdens het Maghreb Film Festival cureren de Nederlandse-Algerijnse broers Karim en Hakim Traïdia de beste films uit Algerije, Tunesië en Marokko. Het is sinds de oprichting in 2018 het eerste onafhankelijk filmfestival dat focust op de Maghreb. Dit jaar vertonen we een selectie aan films in De Balie. Drie bijzondere films over het leven van jonge mannen op zoek naar een toekomst in hun land.

Wil je alle films van het Maghreb Film Festival zien? Koop dan hier je combiticket!

English below

Moez is een 25-jarige boef die met zijn moeder en zusje in een beruchte wijk van Tunis woont. Hij is teleurgesteld in het leven, gaat van de ene kleine misdaad naar de andere, totdat hij op een dag wordt gearresteerd. Op het politiebureau ontmoet hij Hassen, een radicale islamist uit Frankrijk, die van Moez een extremist begint te maken.

Mohamed Ali Nahdi’s eerste speelfilm is gebaseerd op belangrijke gebeurtenissen die sinds het uitbreken van de revolutie van 2011 het stormachtige en vaak gewelddadige nieuws hebben gemaakt van een postrevolutionair Tunesië, besmet door terroristische excessen.

Mohamed Ali Nahdi is een Tunesische acteur en regisseur. Na vele rollen in televisie en film reisde hij naar Parijs om film te studeren. Moez is zijn eerste speelfilm.

The Tunisian entry for the Oscars competition of 2022 film begins with cruelty and torture as the viewers meet the violent world of Moez, an angry, hard shell policeman in his thirties.

But the film also reveals the other side of Moez through his relation to the young boy who is bound to lose his sight soon. Moez makes it his mission to show him the beauty of the world for one last time. Together with Moez the film transitions seamlessly from brutal to magical.

Maghreb Film Festival 2023

Tijdens het Maghreb Film Festival cureren de Nederlandse-Algerijnse broers Karim en Hakim Traïdia de beste films uit Algerije, Tunesië en Marokko. Het is sinds de oprichting in 2018 het eerste onafhankelijk filmfestival dat focust op de Maghreb. Dit jaar vertonen we een selectie aan films in De Balie. Drie bijzondere films over het leven van jonge mannen op zoek naar een toekomst in hun land.

Wil je alle films van het Maghreb Film Festival zien? Koop dan hier je combiticket!

English below

Argu (droom in de Kabylische/Taqbaylit taal) vertelt het verhaal van Koukou, een 20-jarige man die in het hooggebergte van Kabylië in Algerije woont. Hij leeft een vrij en onafhankelijk bestaan. Maar zijn afwijkende uiterlijk en gedrag wordt niet geaccepteerd door de rest van het dorp. Het comité van ouderen besluit, samen met zijn vader, om hem in een psychiatrische inrichting te stoppen. Zijn broer Mahmoud gaat de strijd aan en probeert het dorp te overtuigen van zijn broers onschuld.

Met deze debuutfilm won de Algerijnse regisseur Omar Belkacemi de Prix de la Fédération Africaine des Critiques du Cinéma.

Argu (dream in Kabylian/Taqbaylit language) tells the story of Koukou, a twenty-year-old who lives a free and independent live in the high mountains of Kabylia, Algeria. But the rest of his village doesn’t accept his ‘strange’ lifestyle and appearance. The village elders, with the support of his father, decide to put him in a mental asylum. His brother Mahmhoud fights their decision and tries to convince the village of Koukou’s innocence.

With his first feature film, the Algerian director Omar Belkacemi won the Prix de la Fédération Africaine des Critiques du Cinéma.

Maghreb Film Festival

Tijdens het Maghreb Film Festival cureren de Nederlandse-Algerijnse broers Karim en Hakim Traïdia de beste films uit Algerije, Tunesië en Marokko. Het is sinds de oprichting in 2018 het eerste onafhankelijk filmfestival dat focust op de Maghreb. Dit jaar vertonen we een selectie aan films in De Balie. Drie bijzondere films over het leven van jonge mannen op zoek naar een toekomst in hun land.

Wil je alle films van het Maghreb Film Festival zien? Koop dan hier je combiticket!

In parallelle liefdesverhalen krijgen twee stellen te maken met de sociale machtsstructuur waarin ze verkeren. Tegelijkertijd raakt regisseur Jafar Panahi ongewild betrokken bij een politieke rel in het dorp als hij wordt gevraagd een foto te delen van een koppel in een verboden relatie. Het drama escaleert en al snel wordt duidelijk hoe ogenschijnlijk onschuldige artistieke acties, extreme gevolgen kunnen hebben. Geconfronteerd met zoveel uitdagingen, reflecteert Panahi over het onvermogen zijn thuisland Iran te verlaten. Hoewel het zo eenvoudig lijkt te zijn als midden in de nacht, ergens op een verlaten heuvel, simpelweg over een onzichtbare grens te stappen.