Lady Di, de ‘people’s princess’, het meest geliefde lid van het Britse Koningshuis, kwam om het leven bij een auto-ongeluk in een Parijse tunnel. Haar leven was publiek bezit. Zo ook haar dood. Het moment dat het nieuws over haar overlijden naar buiten kwam, staat bij een generatie in het geheugen gegrift.

De Britse Oscargenomineerde regisseur Ed Perkins (Black Sheep, Tell me who I Am) was als 11-jarige getuige van de schok die het nieuws veroorzaakte binnen zijn familie en hoe deze gebeurtenis de media beheerste. Vanuit dit perspectief, zonder voice-over en uitsluitend aan de hand van archiefbeelden – zowel uit de media als openbare amateuropnames – maakt hij met The Princess een confronterende kroniek over het publieke leven en de dood van de geliefde prinses.

The Princess overspant de jaren tussen 1981 vanaf het moment dat ze voor het eerst in de media verschijnt vlak voor haar verloving met prins Charles, tot haar begrafenis in 1997. De schuchtere jonge vrouw die ze was toen de paparazzi haar voor het eerst bij haar huis opwachtten, haar charmante optreden tijdens de Australië-tournee toen het volk haar voor altijd in het hart sloot en de hartverscheurende scène waarin haar jonge kinderen achter haar kist lopen.

Het verhaal is meer dan eens verteld. Maar The Princess is niet de zoveelste speculatie over het privé leven van Diana, de film toont het publieke beeld zoals de wereld het zag evolueren. Van het sprookje, naar de soap en uiteindelijk de tragedie. Wat The Princess laat zien is hoe dicht de media op haar huid zaten en welke impact dit had op haar leven. En wat dat zegt over ons, de toeschouwers die de beelden keer op keer willen zien. Ook nu weer.

Blijf altijd op de hoogte van onze cinema programmering, verdiepende content en speciale programma’s van De Balie Kijkt (een film + verdiepend gesprek met de regisseur of een expert).

Een grootvader zwijgt – leeft hij nog? Een man praat tegen een kledingkast – waarom doet hij dat? Spookachtige figuren sluipen de levens en gesprekken van stellen en gezinnen binnen. Zij zijn de verlorenen, de onderdrukten en de vermisten. Een charlatan jaagt ondertussen naïeve zieke mensen de dood in. Het is moeilijk te zeggen wie hier het slachtoffer is en wie de schuldige.

Benedek Fliegauf zet na zijn speelfilmdebuut Forest uit 2003 zijn antropologische verkenning in microrealistische stijl op intense wijze voort. Amateurs werkten samen met professionals in deze no-budgetfilm waarvoor hij inspiratie haalde uit het werk van John Cassavetes, Raymond Carver en Péter Nádas. In beklemmende close-ups, koortsachtige dialogen en anarchistische stijl fileert hij de menselijke relaties. Benedek Fliegauf (1974) is een Hongaarse schrijver, regisseur, productieontwerper en geluidsontwerper, en werd aanvankelijk opgeleid als toneelontwerper. In 2003 werd zijn speelfilmdebuut Forest vertoond in het Forum op het Filmfestival Berlijn waar hij de Wolfgang Staudte Award won. Zijn tweede film, Dealer, won daar de publieksprijs. Milky Way won de Gouden Luipaard op het filmfestival van Locarno. In 2012 ontving Just the Wind de Jury Grand Prix in de Berlinale Competitie. Na Lily Lane (2016) keert hij nu terug met Forest: I See You Everywhere.

Isa neemt op een cassetterecorder berichten voor zichzelf op, die ze later afspeelt. “Er zal een enorme lichtflits boven het dorp verschijnen, die alles zal veranderen”, hoort ze zichzelf zeggen. “Het is geweldig. We zullen allemaal hoofdpijn krijgen, we zullen onze herinneringen verliezen en we zullen verdwijnen.” Isa hoopt op verandering, en dat is niet verwonderlijk. Ze woont in een kleine gemeenschap in het zuidwesten van Spanje waar nooit iets gebeurt. De jongeren vertrekken allemaal. Voor degenen die achterblijven, lijkt de tijd stil te staan. Cita’s hoop is op iets anders gevestigd. Ze verlaat haar man en zwerft door het stadje.

Dit drama lijkt op een documentaire, maar haalt ook inspiratie uit het surrealisme en magisch realisme. Met behulp van niet-professionele acteurs, een opvallende, ontwrichtende elektronische soundtrack en suggestief camerawerk bewijst Destello bravío dat zelfs het alledaagse uitzonderlijk kan zijn. De film beleefde zijn wereldpremière in de Tigercompetitie van het (online) IFFR 2021. Winnaar Jury Special Award Ainhoa Rodriguez en Beste Montage Jose Luis Picado op Malaga Spanish Film Festival 2021, Beste Regisseur Ainhoa Rodriguez op Vilnius International Film Festival 2021.

Grace (17) is als vijfjarig meisje met haar moeder en oudere broer uit Burundi gevlucht naar Rotterdam. Grace heeft albinisme, en albino hunters maakten in Burundi jacht op haar pigmentloze huid. Nu ze in haar examenjaar zit, moet ze alles op alles zetten om aan de verwachtingen van haar familie te voldoen. Wanneer ze Kya en haar vriendinnen ontmoet, opent zich een nieuwe wereld. In Kya en haar entourage ziet Grace de belichaming van haar Afrikaanse identiteit, maar meer nog van de persoon die Grace zou willen zijn; krachtig, zelfverzekerd en trots. Ze zet alles op alles om onderdeel te worden van de groep. Maar hoe doe je dat, als je zelfbeeld door jarenlange uitsluiting zo negatief is geworden? White Berry is het speelfilmdebuut van Sia Hermanides, en deels gebaseerd op eigen ervaringen van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi.

This film will be shown with English subtitles every evening at 19:00 (Thursdays on 19:30).

A Parked Life is een intiem portret van Petar, een stoere vrijbuiter die al negen jaar een beroep doet dat hij verafschuwt: truckchauffeur. Hij is één van de honderdduizenden Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs die 46 weken per jaar kriskras door Noord-, Zuid- en West-Europa rijden en telkens maandenlang in hun cabine leven op en langs snelwegen. Terwijl hij de monotone ritten ondergaat, de vele uren wachten en de onvriendelijke behandeling die hem vrijwel overal te beurt valt, voelt hij zijn vrouw en kind van zich weg drijven.

Gaandeweg verandert de film van toon en stijl en wordt de kijker dieper ondergedompeld in de emotionele consequenties van dit leven voor de chauffeur. De vele kilometers die Petar aflegt worden een metafoor voor een innerlijke reis, een pelgrimstocht: Hoe is hij in dit leven beland? Leidt de snelweg hem naar een beter leven? Of is het een straat zonder eind? A Parked Life is een road movie pur sang die ons naar verre uithoeken van het Europese continent voert en waarin de landschappen bijdragen aan het gevoel van vervreemding. A Parked Life is bovendien een brandend actuele documentaire over de moeilijke positie waarin Europa zich sinds de laatste uitbreiding bevindt. Een blik op een continent met een droom van eenwording, waarin xenofobie floreert en solidariteit onder druk staat.

1976: Chile has been suffering under the right-wing dictatorship of General Pinochet for three years already, but the more well-to-do 49-year-old Carmen has other things to worry about: she has to supervise the renovation of the family’s beach house. While choosing the perfect hue of paint, she hears a gunshot. Later, the local priest, whom she knows from previous charitable work, appeals to her, asking her help with a homeless man called Elias. As it turns out, Elias has a gunshot wound and is a fugitive from Pinochet’s secret police. By agreeing to assist, Carmen becomes involved in Elias’ illegal and hence life-threatening work.

1976 is a perfect showcase of the personal merging with the political, all due to the splendid screenplay and debuting Manuela Martelli’s excellent direction. Aline Küppenheim plays the part of Carmen with gusto. Martelli can be seen at this festival as an actress as well in Machuca.

In Kazakhstan, more than 400 women die from domestic violence every year, while the number of women who end up in hospital after abuse is even many times higher. It is a form of violence that is deeply rooted in Kazakh society. For women it takes a lot of courage to speak out against it. One of the women who dare to do so is Bayan Yessentayeva, a famous blogger with millions of followers, as is journalist Assem Zhapisheva, who has published extensively on the issue. Yessentayeva produced this film, Zhapisheva wrote the screenplay.

A successful influencer, dressed in orange, promotes cosmetic products from a brand called “Happiness” with a mesmerizing sales pitch. The façade of “happiness”, however, conceals quite a different story: her body is black and blue from the many blows her husband has been doling out for years. Her daughter is about to get married, and a similar fate awaits her. Something has to be done.

Anas, a former rapper, finds a new job at the arts centre of the Sidi Moumen district of Casablanca. One of the first things he does is embellish the classroom wall with spray paint. Frankly, the centre’s director is not amused, though all Anas wanted was to prepare his students for his hip-hop and rapping lessons. They are invited to give it a try, but none of them manages to impress Anas much. He tries to explain that rap is not just chanting some rhyming lines, but rather should address everyday life concerns. Actually, there are plenty of things they could rap about.

With his film, written by himself, French-Moroccan director Nabil Ayouch wanted to give voice to young people. He has certainly managed to do so in this story brimming with infectious energy, in which he clearly conveys the challenges Moroccan teens are facing in this day and age.

17-year-old Sarya has lived in Japan since she was five. It seemed easier to tell her friends that she was originally from Germany, though she and her family are actually Kurdish refugees from Turkey. But now all their troubles seem to be a thing of the past. Sarya is doing well at school, she has friends and there is even a boy in the picture, Sato, for whom she has special feelings. Nothing seems to stand in the way of a normal life, until one day her father’s residence permit is revoked. This has enormous consequences.

For many years debuting director Emma Kawawada has served as assistant director to Hirokazu Kore-eda, the famous Japanese director whose films almost always revolve around the ups and downs of families. In this coming-of-age story, written by herself, Kawawada zooms in on family relationships as well, but links them to topics rarely discussed in Japanese cinema: immigration issues and racism.

In 2014, Korean director July Jung was a guest at WCA to present her now award-winning debut feature A Girl at My Door to the audience. The story revolved around a police officer, played by South Korean actress DoonaBae, who has to deal with an assault case. Jung’s second feature, Next Sohee, again focuses on a female detective, also played by Doona Bae. The film had its world premiere at the last Cannes Film Festival, where it received a seven-minute standing ovation.

When high school student Sohee gets a job at a large Internet provider’s call centre one of her dreams seems to come true. However, the dream soon turns into a nightmare; she is facing an extremely heavy workload, while only earning a fraction of the normal salary. Sohee cannot handle the stress and she takes her own life. In her determination to get to the bottom of Sohee’s death, detective Oh Yu-jin (Doona) makes some staggering discoveries.