Deze film dompelt de kijker onder in het dagelijkse leven van een afgelegen klooster op het Griekse schiereiland van de berg Athos. De beelden van het kloosterleven zijn vol authentieke personages en alledaagse heiligen, en komen tot ons bevrijd van de wikkels van alledaagse prioriteiten. Wat naar voren komt, is een fascinerende blik op het ongeëvenaarde leven van een bloeiende kloostergemeenschap in het midden van de eenentwintigste eeuw.

De producent leidt de film in met een presentatie van ongeveer tien minuten.

Mount Athos
De Athos-berg is een berg en schiereiland in het noordoosten van Griekenland en een belangrijk centrum van het oosters-orthodoxe monnikendom. Het wordt bestuurd als een zelfstandige staat binnen de Helleense Republiek, namelijk de kloostergemeenschap van de berg Athos onder de directe jurisdictie van de Oecumenische Patriarch van Constantinopel.

EN
This film immerses the viewer in the daily life of one secluded monastery on the Greek peninsula of Mount Athos. The images of monastic life are full of authentic characters and everyday saints, and come to us freed from the wrappings of mundane priorities. What emerges is a fascinating glimpse of the unparalleled life of a thriving monastic community in the midst of the twenty-first century.

The producer will introduce the film with a presentation of about ten minutes.

Mount Athos
Mount Athos is a mountain and peninsula in northeastern Greece and an important centre of Eastern Orthodox monasticism. It is governed as an autonomous polity within the Hellenic Republic, namely the monastic community of Mount Athos under the direct jurisdiction of the Ecumenical Patriarch of Constantinople.

Wat is moederschap? Maura Delpero’s Maternal toont ons een wereld waarin twee vormen van moederschap – de alleenstaande moeder en de heilige moeder – botsen.

De film speelt zich af binnen de muren van een zogenaamde Hogar, een Italiaans religieus opvanghuis voor jonge alleenstaande moeders in Buenos Aires en volgt drie vrouwen: zuster Paola, een Italiaanse non die op het punt staat haar religieuze geloften af te leggen, Luciana, een tienermoeder die moeite heeft voor haar dochter te zorgen, en Fatima, een andere tienermoeder met een jonge zoon, die zwanger is van haar tweede kind. Alle drie worstelen ze op hun eigen manier met de implicaties van het moederschap. De gestroomlijnde witte habijten van de nonnen contrasteren met de felle kleuren, de korte rokjes en de strakke kleding van de tienermoeders. De nonnen zijn stil en spreken alleen om te bidden. De jonge vrouwen schreeuwen luid en hebben regelmatig ruzie. Vaak versmelten hun stemmen met het gehuil van hun baby’s. Terwijl de kamers van de nonnen wit en kaal zijn, zijn de kamers van de jonge vrouwen bezaaid met speelgoed en kindertekeningen. Voor de nonnen is het moederschap vooral een handleiding voor moederlijke zuiverheid, aspiratie en reproductieve heiligheid. Maar voor de jonge vrouwen die ze opvangen is het moederschap slechts een pragmatische handleiding om te overleven. De nonnen kunnen de realiteit van de jonge vrouwen op het gebied van seks, geboorte en opvoeding niet begrijpen. Door dit onbegrip ontstaat er een strijd om de kinderen. Maternal werkt op meerdere niveaus door de complexiteit van zorg en liefde te laten zien. De film speelt met religieuze symboliek en met thema’s als verleiding en vrijheid zonder een hard oordeel te vellen. Het is een genuanceerde weergave van het moederschap dat ontwapenend, ontroerend en charmant grappig is.

Een man ontvlucht de werkelijkheid na het verlies van zijn geliefden en trekt zich terug in zijn herinneringen. Daar staat de tijd stil en leven zijn dierbaren nog. Zo groeit er jarenlang een stad in zijn herinneringen. Op een dag komen zijn literaire helden en cartoonjeugdidolen er onuitgenodigd tot leven. Ze zijn in het geheugen steeds jong gebleven, maar wanneer de man ontdekt dat zijn idolen allemaal oud geworden zijn en dat eeuwige jeugd niet bestaat, besluit hij terug te keren naar de realiteit.

Veertien jaar werkte Wilczynski aan de stad, getekend in een betrekkelijk kale schetsboekstijl die juist daardoor des te waarachtiger overkomt. Volstrekt unieke animatie met horror-elementen, wonderschoon, teder, grimmig en duister. Kill It And Leave This Town is een zeer persoonlijke animatiefilm. De film is onverwacht ontroerend, vol rauwe emotie, ongepolijst, maar toch tot in elk detail overdacht en geperfectioneerd. De autobiografische impressie is een herinnering aan beelden uit Wilczynski’s kindertijd, waarin zijn overleden ouders en de geboorteplaats Łódź nieuw leven worden ingeblazen. Mariusz Wilczynski (Łódź, 1960) is schilder, decorontwerper en maker van animatiefilms. Hij exposeerde zijn werken in Polen, de VS, Japan en vele Europese landen, en nam deel aan kunstfestivals en tentoonstellingen. Sinds 2007 is hij docent aan de PWSFTviT in Łódź. Kill It and Leave This Town is zijn speelfilmdebuut. Winnaar Special Jury Mention op het animatiefilmfestival van Annecy, winnaar FIPRESCI-prijs van de internationale filmpers (Viennale 2020), onderdeel Best First Feature Award-competitie (Berlinale 2020).

In een kleine, helder verlichte kamer onder een kerk ontmoeten twee echtparen elkaar. Hun levens zijn verbonden door een grote tragedie: ze verloren elk een zoon bij een schietpartij op een middelbare school. Nu zitten de ouders van het slachtoffer tegenover de ouders van de dader. Ze hebben zich allemaal goed op dit gesprek voorbereid en proberen beleefd en kalm te blijven – maar de zoektocht naar de juiste woorden blijkt lastiger dan gedacht en hun inlevingsvermogen wordt tot het uiterste op de proef gesteld.

Fran Kranz bouwt zijn beklemmende debuut in een rustig tempo op naar een psychologisch geraffineerd Kammerspiel over de verschillende manieren waarop we omgaan met rouw en verlies. Mass is een intens drama gedragen door vier briljante acteurs: Ann Dowd, Martha Plimpton, Jason Isaacs en Reed Birney. Fran Kranz begon zijn carrière als film-, tv- en Broadway-acteur. Na zijn afstuderen aan Yale werd hij bekend door zijn rol in de serie Dollhouse (2009-2011), en later in de horrorklassieker Cabin in the Woods (2012). Zijn regiedebuut Mass, waarvoor hij ook het scenario schreef, ging in wereldpremière op Sundance en was ook te zien op het Leiden International Film Festival en het Movies that Matter filmfestival.

De vrouw van veerbootkapitein Ahmed in Dover doet na diens dood een opzienbarende ontdekking. Uitgeroepen tot Beste Britse film van 2021. Winnaar BAFTA Best Leading Actress + 3 BAFTA-nominaties, geselecteerd voor de Sémaine de la Critique, filmfestival Cannes 2020. After Love is een intrigerend portret van beginzestiger Mary Hussain.

Ooit bekeerde Mary zich tot de islam om met haar grote liefde te kunnen trouwen. Al jarenlang leidt ze met veerbootkapitein Ahmed een tevreden bestaan aan de Britse kust, als Ahmed plotseling getroffen wordt door een dodelijke hartaanval. Bij het doorlopen van Ahmeds papieren staat Mary nog een schok te wachten: in Ahmeds portefeuille vindt ze een foto van een vrouw.

Mary reist naar Calais om verhaal te halen, maar de ontmoeting met deze Geneviève kent een onverwacht verloop. After Love heeft iets van een thriller, maar is ook een intrigerend portret van twee contrasterende vrouwenlevens, onverwacht verlies en een huwelijk op basis van culturele assimilatie. Festivalgangers en critici waren enthousiast, de film ontving meerdere prijzen en hoofdrolspeelster Joanna Scanlan – bekend van vele Britse tv-series (Getting On, The Thick of It) – kreeg een BAFTA Award voor Beste vrouwelijke hoofdrol.

Blijf altijd op de hoogte van onze cinema programmering, verdiepende content en speciale programma’s van De Balie Kijkt (een film + verdiepend gesprek met de regisseur of een expert).

De tweede speelfilm van Pasolini sluit nauw aan bij de neorealistische films, met name bij Rossellini’s Roma, città aperta uit 1945. Mamma Roma betekent boven alles een magistrale rol van Magnani. Zij speelt een prostituee die uit het rosse leven denkt te kunnen ontsnappen wanneer haar pooier Carmine gaat trouwen. Ze wordt marktkoopvrouw en ritselt een baantje voor haar eenzelvige zeventienjarige zoon Ettore. Haar wensdroom voor een respectabel leven wordt snel de grond in geboord, want haar oogappel blijkt een dwarse puber die met verkeerde vriendjes omgaat.

Dit relaas over schijngeluk en noodlot, een pessimistisch levenslied vol larmoyante uithalen, weerspiegelde de werkelijkheid: Franco Citti speelde de pooier maar werd tijdens de opnamen door de politie gearresteerd voor een akkefietje uit zijn privéleven. Dit bracht de voltooiing van de film in gevaar. Ondanks heftig verzet van de producent bleef Pasolini wachten op het ontslag van zijn favoriete acteur uit de gevangenis, met wie hij overigens samen het scenario had geschreven.

In zijn tweede film na zijn debuut Accattone (eveneens met Franco Citti) speculeerde Pasolini opnieuw op de aantrekkingskracht van warmbloedige emoties. Anna Magnani (de enige professionele acteur in de film) voldeed met verve aan deze pathetiek: zij is grootser en realistischer dan de werkelijkheid van het leven aan de rafelrand van de maatschappij. 4K-restauratie door CSC – Cineteca Nazionale.

Blijf altijd op de hoogte van onze cinema programmering, verdiepende content en speciale programma’s van De Balie Kijkt (een film + verdiepend gesprek met de regisseur of een expert).

Deze vier verhalen raken cruciale thema’s over morele kracht en de doodstraf. In hoeverre kan individuele vrijheid worden uitgedrukt onder een despotisch regime en zijn schijnbaar onontkoombare bedreigingen?

Heshmat is een voorbeeldige echtgenoot en vader, maar niemand weet waar hij elke ochtend naartoe gaat. Pouya, een jonge dienstplichtige, kan zich er niet toe brengen een man te doden zoals hem is opgedragen. Javad, die is gekomen om zijn geliefde ten huwelijk te vragen, zit plotseling gevangen in een dilemma. Bharam, een verbannen arts, heeft besloten zijn nichtje eindelijk het geheim van zijn leven te onthullen. Deze vier verhalen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In het Iraanse regime waar de doodstraf nog steeds bestaat, strijden mannen en vrouwen voor hun vrijheid.

Een jaar uit het leven van de familie Yu in Fyuang, een Chinese provinciestad die weldra zal verdwijnen onder de vleugels van Hangzhou City. De zeventigjarige moeder krijgt een beroerte, haar vier zonen en hun familie moeten hun levens aanpassen terwijl ze zelf met de nodige problemen hebben te kampen. Ze zijn getuige van de razendsnelle modernisering en schaalvergroting in hedendaags China. Het resultaat – een film als een opeenvolging van vignetten – laat zich vergelijken met de beroemde Chinese handrolschilderingen: die kun je niet in één keer bekijken, de beelden ontvouwen zich stapje voor stapje voor het oog.

Voor zijn vertelling over deze lotgevallen van een doodgewone Chinese familie koos Gu niet-professionele acteurs; zelf volgde hij geen filmopleiding. Des te verrassender dat zijn speelfilmdebuut meteen geselecteerd werd voor het Cannes-filmfestival (Semaine de la Critique/Critic’s Choice) en daarna te zien was op tal van prestigieuze festivals. Gu Xiaogang (1988) studeerde Kostuumontwerp en Marketing en raakte tijdens zijn studie geïnteresseerd in film. Voor Dwelling in the Fuchun Mountains filmde hij twee jaar lang, gedurende de vier seizoenen. Zijn speelfilmdebuut is bedoeld als de eerste van een trilogie.

In deze Techdenkers kijken we de prachtige film After Yang, en spreekt Jelle Baars met toekomstverkenner Christiaan Fruneaux over de filosofische vragen die ons in de toekomst mogelijk te wachten staan. We volgen een gezin dat voor de geadopteerde dochter een android heeft gekocht als broer. De android gaat stuk waardoor de dochter door een rouwproces gaat waar de ouders (onder meer Colin Farrell) geen raad mee weten; de android was immers toch niet-levend?

De film laat ons een toekomstbeeld zien waarin kunstmatige intelligentie en biotechnologie zich zover hebben ontwikkeld dat levensechte androids (in de film: Technosapiens) als volwaardige gezinsleden in onze families meedraaien en ook gekloonde mensen in de samenleving participeren. Het toont een wereld waarin de technologie zo geavanceerd is dat het sociale, maatschappelijke en familierelaties fundamenteel wijzigt maar het ‘morele’ of ‘ethische’ kompas van de mensen nog niet zo ver is, een wereld die veel lijkt op de onze en misschien helemaal niet zo ver weg is als we zouden denken.

Wat betekent menszijn wanneer er mensachtige technologie bestaat? Hoe verhouden we ons als mens tegen niet-menselijke wezens? Wanneer spreken we van leven, en wanneer is een leven iets waard?  

Met dit soort vragen kan je bij uitstek terecht bij Christiaan Fruneaux. Hij is mede-oprichter van Studio Monnik, dat geloofwaardige toekomstscenario’s maakt op basis van historische trends. Onder de naam De Chrononauten publiceren zij daarnaast een wekelijkse nieuwsbrief met de titel De atlas van het lange nu. Hierin duiden ze onze snel veranderende wereld vanuit het perspectief van de langetermijndenker.

Decennialang was hij de beroemdste man op aarde, voor wie enorme mensenmassa’s op de been kwamen. Bij velen vooral bekend als de komiek die de iconische zwerver The Tramp op het witte doek tot leven bracht en daarmee voor altijd vereenzelvigd werd. Hij wordt geroemd als groot filmmaker van legendarische films als The Kid, Modern Times en The Great Dictator die nog altijd veel zeggingskracht hebben. Maar wie was de mens achter deze geniale alleskunner?

De bekroonde documentairemakers Peter Middelton & James Sinney (Notes On Blindness, 2016) maakten een omvattende documentaire over een van de meest getalenteerde kunstenaars van de twintigste eeuw: Charlie Chaplin (1889-1977). Aan de hand van geënsceneerde beelden met nieuw ontdekte, authentieke audio-opnames van onder meer een interview van Chaplin met Life Magazine in 1966 en Chaplin’s persoonlijke archiefmateriaal, wordt Chaplin’s razendsnelle opkomst vanuit de sloppenwijken van Victoriaans Londen naar de hoogten van het supersterrendom in Hollywood geconstrueerd. Tot het moment dat hij op schandalige wijze uit de gratie viel en zijn gloriejaren in een heel ander daglicht kwamen te staan.