Het verhaal van de polder-Panda De grutto is eigenlijk de Nederlandse ‘polder-panda’; onze nationale vogel levend in onze weilanden. In rap tempo verdwijnt de vogel uit ons land. Het oer-Hollandse beeld van de parmantige steltloper in de Het verhaal van de polder-Panda De grutto is eigenlijk de Nederlandse ‘polder-panda’; onze nationale vogel levend in onze weilanden. In rap tempo verdwijnt de vogel uit ons land. Het oer-Hollandse beeld van de parmantige steltloper in de bloemrijke weilanden van onze polders is steeds vaker met een lampje te zoeken. Hoe kan dat? En wat zegt dat over ons landschap?

Deze natuurdocumentaire vertelt op unieke wijze het magistrale verhaal van onze grutto die symbool staat voor de rol van biodiversiteit in onze huidige samenleving. Een indrukwekkende reis in tijd en ruimte waarin vogels én boeren hun best doen om te overleven.

Fire of Love vertelt het explosieve liefdesverhaal van Franse vulkanologen Katia en Maurice Krafft, die evenveel van elkaar houden als van de vulkanen die ze samen bestuderen. Een romantische, maar ook tragische ontdekkingstocht via spectaculaire en nooit eerder gemaakte beelden van adembenemende vulkaangebieden. Regisseur Sara Dosa maakte eerder de documentaire The Sheer and the Unseen, over de mythologie van IJslandse vulkaanlandschappen, en waagt zich met ‘Fire of Love’ aan het noodlottig liefdesverhaal van twee vulkanologen.

This film will be shown with English subtitles on the following dates:

Lesya zit voor de moord op haar man een gevangenisstraf van zeven jaar uit in de Odessa-vrouwengevangenis in Oekraïne. Als haar zoon Kolya daar geboren wordt, mag hij tot zijn derde verjaardag bij de andere kleine kinderen in de gevangenis blijven. Samen leiden ze naar omstandigheden een rustig en gemoedelijk leven. Maar als de derde verjaardag van Kolya nadert en er nog geen opvang voor hem is gevonden, neemt de paniek bij Lesya toe. Bewaakster Iryna spoort haar aan contact te zoeken met haar moeder en zus, zodat zij voor hem kunnen zorgen en hij niet in een opvanghuis terecht komt. Het is het enige sprankje hoop dat ze heeft, terwijl het afscheid aanstaande is. Geïnspireerd op de waargebeurde verhalen van 107 echte moeders in de Odessa-gevangenis.

Er is weinig bekend over de ramp die Anna en Hannah zijn ontvlucht en de moeite die zij hebben moeten doen om het afgelegen eiland te bereiken. Wanneer ze drinkbaar water en een verlaten huis vinden in de duinen, valt Anna terug in haar rol als de verzorger van Hannah. Afstand is zowel noodzaak als een marteling voor de twee geliefden. Hannahs kwetsbare toestand herinnert de twee vrouwen eraan dat de tijd die zij samen hebben ten einde loopt. Op een dag ziet Hannah iemand op het strand. Het wrange noodlot dient zich aan. De indringer is de Dood die de vrouwen gevolgd is naar het eiland.

Het ongelooflijke verhaal van een soldaat van Tataarse afkomst die in de Tweede Wereldoorlog gevangen werd genomen door de nazi’s. Nu probeert zijn dochter Sana, via zijn dagboeken en verschillende persoonlijke en openbare archieven en registers, het spoor van haar zwijgende vader terug te volgen.

Terwijl ze Sana op haar zoektocht vergezelt, spit regisseur Aliona van der Horst (Liefde is aardappelen) ook filmarchieven uit om sporen te vinden van de miljoenen Sovjetsoldaten die in de vuurlinie lagen van oorlogvoerende dictators; zij die erbij waren maar voor het gemak uit het verhaal over de mondiale oorlog werden weggelaten. Door met gemengde technieken als double-pass, inzoomen en inkleuren zich het archiefmateriaal opnieuw toe te eigenen, zoekt de filmmaker de ziel van het beeld – de kleine, subtiele overblijfselen van een omvangrijke, maar terloops uitgewiste menselijke tragedie. Voorzichtig maar vastberaden ontvouwt zich deze geschiedenis in een film die zestig jaar stilte doorbreekt.

Na afloop van deze film gaat programmamaker Veronica Baas in gesprek met regisseur Aliona van der Horst en slavist Marit de Roij.

The incredible story of a soldier of Tatar descent who was captured by the Nazis in World War II. Now his daughter Sana, through his diaries and various personal and public archives and registers, tries to trace back the trail of her silent father.

As she accompanies Sana on her quest, director Aliona van der Horst (Love is Potatoes) also digs out film archives to find traces of the millions of Soviet soldiers who lay in the line of fire of warring dictators; those who were there but were conveniently omitted from the story of the global war.

By reusing the archive material using mixed techniques such as double-pass, zooming in and colouring, the filmmaker seeks the soul of the image – the small, subtle remnants of an extensive, but casually erased human tragedy. Cautiously but determinedly, this history unfolds in a film that breaks sixty years of silence.

In 1961 maakt een groep onverschrokken wetenschappers een expeditie naar de ongerepte Italiaanse regio Calabrië. Verborgen in het Pollino-gebergte ligt een nog niet in kaart gebrachte grot. Voor het eerst verkennen zij de bodem van de maar liefst zevenhonderd meter diepe Abisso del Bifurto. Gadegeslagen door een oude schaapherder zakken de speleologen langzaam de donkerte in. Waar de herder de omgeving op zijn duimpje kent, tasten zij letterlijk in het duister. Door steentjes en brandend papier naar beneden te gooien, proberen ze te zien en horen hoe diep de afgrond is.

Met Il Buco herschept regisseur Michelangelo Frammartino (Le Quattro Volte) op meesterlijke wijze een expeditie naar het binnenste van de aarde waar de tijd stilstaat en mens en natuur samenvloeien. Het levert een unieke bioscoopervaring op, waarmee Frammartino een visuele hommage brengt aan het prachtige Calabrische landschap. Il Buco ging in première op het Filmfestival van Venetië, waar de mystieke schoonheid van de film bekroond werd met de Juryprijs.

De wetenschap laat er geen twijfel over bestaan: door de klimaatcrisis wordt de aarde steeds minder leefbaar. Dit zorgt voor gevoelens van angst, somberheid en boosheid bij jongeren, want het gaat om hún toekomst. In de film Klimaatrebellen volgen we enkele twintigers die niet meer passief toezien hoe hun toekomst om zeep wordt geholpen. Ze komen in opstand met klimaatactiegroep Extinction Rebellion en dat gaat er heftig aan toe.

De gevolgen van de klimaatcrisis worden steeds voelbaarder: hitterecords worden aan de lopende band gebroken, de biodiversiteit neemt drastisch af en de eerste eilanden komen onder water te staan. Steeds meer twintigers en dertigers realiseren zich dat hun toekomst op het spel staat. We moeten drastische stappen ondernemen. Dat pijnlijke besef leidt bij een toenemend aantal jongeren tot gevoelens van angst, verdriet, stress en wanhoop. Zo erg dat ze geen kinderen in een wereld als deze willen opvoeden.

Klimaatrebellen is een portret van een generatie die laveert tussen hoop en wanhoop, gerepresenteerd door Sebastiaan, Merijn, Sandra, David en Ayla. Ze hebben zich aangesloten bij klimaatactiegroep Extinction Rebellion en voeren actie om de klimaatcrisis te bestrijden.

De vijf klimaatrebellen rouwen om de alarmerende realiteit en komen in opstand voor maatregelen om het tij te keren. Wie heeft daarover meer recht van spreken dan jonge mensen die hun toekomst in het water zien lopen?

De actievoerders in Klimaatrebellen zijn allemaal tot dezelfde conclusie gekomen: je stem laten horen is het enige dat zin heeft. Er is dan ook weinig waarvoor ze terugschrikken in hun strijd: nachtelijke campagnes, acties op grote hoogte en zelfs gearresteerd worden en een strafblad krijgen. Ze geven hun hele hebben en houden voor een betere toekomst.

Nagesprek

Na de film gaat Jaap Tielbeke in conversatie met drie klimaatactivisten, klimaatpsycholoog Evanne Nowak en Ingeborg Jansen, de regisseur van de film. Het thema van het gesprek is de generatiekloof tussen de “boomers” en de jongeren van vandaag, waargenomen in een bredere context, maar met de nadruk op klimaatverandering.

In 1961, a group of fearless speleologists from Northern Italy embarks on an expedition to the pristine southern Italian region of Calabria, where an uncharted cave is to be found. For the first time in history, they expose the seven hundred meters deep Abisso del Bifurto and chart all its curves and corners. They are in turn exposed to the inquiring gaze of an old shepherd, sitting always in the same spot to oversee his livestock grazing. While the shepherd knows the area like the back of his hand, the speleologists are literally groping in the dark. By throwing burning paper and pebbles down the unperceivable abyss, they try to see and hear how deep it goes.

With his previous film Le Quattro Volte, Michelangelo Frammartino asserted himself as one of the living masters of cinema. Waiting for more than 10 years for his next feature turned out to be worth it, as Il Buco delivers an equally calming and immense cinematic experience. Frammartino captures the traditional and the transcendent with a simplicity and spirituality unique to his cinematic voice. The plot setup of this film is so simple that it at times masquerades as a contemporary, poetic documentary, even though it is set in the 60s.

The screening will be followed by a (pre-recorded) conversation where Stefan Malešević, our cinema curator, goes in conversation with Frammartino, trying to discover the intricacies of creating such a delicate and profound film.

Il Buco premiered at the Venice Film Festival, where the film’s mystical beauty won the Jury Prize.

About Michelangelo Frammartino

Michelangelo Frammartino was born in Milan in 1968. He studied Architecture at the Politecnico di Milano, where he developed a passion for the relationship between physical space and (moving) images.

Frammartino’s debut Il Dono (2003), a no-budget feature film, shot in his parents’ village in Calabria, premiered at the Locarno Film Festival. Frammartino’s second feature, Le Quattro Volte (2010) premiered in Directors’ Fortnight at Cannes Film Festival. The film won the Europa Cinemas “Best European Film” award in Cannes, and the main prize at CPH:DOX, and was the 2010 Directors’ Fortnight “Coup de coeur”.

Special screening of Artist of Perestroika by Masha Novikova. Have the years of Glasnost and Perestroika – and the unique freedom that Russian artists knew back then – been just a moment in history? With an introduction of Pauline Michgelsen (in Dutch) + Q&A.

Art, dance, music and theater know no boundaries and do not need any language other than the language of art. In times of Glasnost and Perestroika in Russia it went well in the field of cultural relations between the Netherlands and Russia. At the time, an intense collaboration developed between the Dutch and Russian artists, resulting in friendships that continue to this day.

Under Putin, another wall between Europe and Russia has emerged. What is it like for the new generation of artists to deal with censorship and possible repression? Is there still hope that Dutch and Russian artists can perform together?

Masha Novikova is Russian visual artist and filmmaker. Short before the fall of the Berlin Wall she came to the Netherlands, since then she has been living and working in Amsterdam. Her documentaries include Drie kameraden (2006), Brieven aan jezelf (2013), Daymohk, het land van de voorouders (2018), and Niet mijn Moskou (2022).

Pauline Michgelsen studied Russian language and culture in both Amsterdam and Moscow, organized exhibitions in Russia and runned an Amsterdam-based galery for artists from the former Soviet-Union. She now works as a translator.