Old DC-3s are the lifeline for residents of the Colombian Amazon. The film crew joins one of the planes on a flight to remote settlements. But this connection is under threat, and without it communities will face total isolation.

The Colombian Amazon is so impenetrable that some regions can only be reached by plane. For decades, DC-3 aircraft have been vital to survival in the remotest parts of the jungle. But this lifeline is at risk of being cut, because insurance companies are no longer willing to cover the aging planes. Only two DC-3s still make the journey to remote locations in the Amazon.

The film crew accompanies the pilot of one of these aircraft on a number of flights from Villavicencio to San Felipe, a distance of nearly 800 kilometers with stops along the way. The pilot, who has always flown a DC-3, sees the end of his flying career approaching. He looks back on happy memories, but also on the fierce fighting between the army, paramilitary groups and guerrillas during the drug war. A waste picker, once a farmer, lost his land in the drug war, illustrating how civilians had no protection under the law at the time. The violence has subsided, but the needs of the people still go unaddressed by the government. Their unanswered calls to keep the DC-3 connection in the air are a prime example.

The neighborhood in Dakar where filmmaker Mamadou Khouma Gueye’s mother lived for decades has to make way for a new train line. As Gueye documents the forced relocation of the community, he also creates a sensitive, poetic portrait of his mother.

Guinaw-Rails, the neighborhood in the Senegalese capital Dakar where Mamadou Khouma Gueye grew up, is marked by poverty and complex challenges, but it also has a strong sense of community. This district, where his mother still lives and is deeply rooted, is being bulldozed to make way for the Dakar Regional Express Train. Residents are displaced arbitrarily, without consultation, without the compensation they were promised.In painfully sharp contrast to the government’s slick promotional films, Gueye captures his mother packing her belongings and making her way through half-demolished streets, with the ominous sound of sledgehammers in the background. Once a political activist, she now has health problems and is growing tired of the struggle. And yet her strength, wisdom and humor still shine through.

Gueye documents the neighborhood as it once was and what it has now become, but through his lens he also makes a strong connection with his mother. The result is a socially engaged film about injustice and power imbalance that is also a personal chronicle, with Gueye’s mother as its central heroine.

Bent over but self-assured, 90-year-old Agatha is still hard at work in the large garden of her old family farm in Manitoba, Canada. Captured on 16mm film, this is a sumptuous portrait of her world of traditional skills, far removed from modernity.

Frail as she is, 90-year-old Agatha has chosen to remain alone on the old family farm in Manitoba, Canada. She lives a solitary life, but she doesn’t feel lonely. And there’s plenty to do in the vast gardens where she sows and harvests everything from potatoes to strawberries and melons. Some of the seeds she plants still come from the supplies of her forebears.

Surrounded by greenery, she’s happy to tell us all about it in her no-nonsense way, the same as she does with the quilts she makes. More sensitive topics—a sister’s death, admirers she turned down—are mentioned almost in passing. Slowly, quietly, what emerges is not only a portrait of Agatha, but of a way of life now almost forgotten. She sees life as a privilege, even if it isn’t always easy.

Agatha’s Almanac is the debut feature documentary by multidisciplinary artist Amalie Atkins, Agatha’s niece. With a small, all-female crew, she filmed her aunt’s artisanal world on 16mm over a timespan of six years. The film was awarded Best Canadian Feature Documentary at the prestigious Hot Docs Festival.

Journalist and filmmaker Mstyslav Chernov (20 Days in Mariupol) follows a Ukrainian platoon as it attempts to liberate a strategically located village. This gripping report confronts us with the futility and dislocation of war.

A narrow strip of wooded land between two minefields in eastern Ukraine is the only route to Andriivka. This village, occupied by Russian forces, holds great strategic value. In 2023, a Ukrainian platoon sets out to reclaim it. Journalist and filmmaker Mstyslav Chernov, known for his documentary 20 Days in Mariupol, follows the soldiers closely.

The road to Andriivka is only two kilometers long, but it takes the soldiers three months to get there. Footage from helmet cameras and drones shows why: the area is an apocalyptic battlefield, covered in burnt trees and the bodies of dead soldiers. Bombs fall constantly. These are chilling images of a war that holds the entire country in its grip.

Chernov reflects in voice-over on its impact: he describes life before the Russian invasion and how the soldiers on the battlefield will meet their end. His account confronts us with the total dislocation that war brings.

Vorige week overleed onverwachts soullegende D’Angelo op 51-jarige leeftijd. Ter ere van zijn muzikale nalatenschap vertonen we eenmalig de veelgeprezen documentaire Devil’s Pie – D’Angelo.

In de Devil’s Pie – D’Angelo volgt de Nederlandse documentairemaker Carine Bijlsma D’Angelo tijdens de tournee van zijn album Black Messiah. De soulmuzikant ging de jaren ervoor door een moeilijke periode waardoor hij meer dan een decennium uit het publieke oog verdween. In die tijd raakte hij in een spirituele crisis door zijn status als superster, wat zich uitte in meerdere tragedies en keerpunten in zijn leven.

Bijlsma duikt in de wereld van de muzieklegende en komt via interviews met D’Angelo, grote namen als Questlove, Pino Palladino, Alan Leeds (voormalig tourmanager van Prince en James Brown) en nog nooit eerder vertoond archiefmateriaal, er langzaam achter wie D’Angelo eigenlijk is. Zij neemt ons mee in zijn innerlijke strijd tussen zijn afkomst uit het arme Virginia, waar hij opgroeide in de kerk van zijn grootouders, de verleidingen van de muziekindustrie en de macht die de muziek met zich mee brengt. Wat volgt is een spiritueel en bijzonder levensverhaal van een muzikaal genie die toevallig ook een wereldster is.

Precies 65 jaar geleden overleed de Roemeense/Zwitserse pianiste Clara Haskil, een van de meest gevoelige en integere musici van de twintigste eeuw. Haskils leven was getekend door tegenslag en ziekte, maar haar spel bleef een toonbeeld van zuiverheid en eerlijkheid.

Clara Haskil stond bekend om haar ongekende vermogen om de muziek zelf te laten spreken. Zonder effectbejag, zonder virtuoze opsmuk – alleen de componist, de partituur en haar onnavolgbare gevoeligheid. Haar interpretaties van Mozart, Schumann en Beethoven behoren tot de meest verfijnde ooit opgenomen, maar haar naam is vandaag nog te weinig bekend buiten de kringen van kenners.

Om haar nalatenschap te vieren en opnieuw onder de aandacht te brengen, verzorgt muziekjournalist Hans Heg een inleiding over haar leven en werk. Hij zal enkele zeldzame opnames laten horen en vertellen over de unieke artistieke integriteit die Haskil haar hele leven kenmerkte.

Na de inleiding vertonen we de documentaire Clara Haskil – Le mystère de l’interprète (2017), waarin de fragiele maar briljante geest van een vrouw wordt afgebeeld die de essentie van muziek belichaamde.

13:45 Deuren open
14:00 Inleiding door Hans Heg
15:00 Vertoning van de film Clara Haskil – Le mystère de l’interprète

Sprekers

Hans HegMuziekcriticus

Verhinderd om naar deze CinéDialoog te komen? Er vinden ook nog een aantal reguliere vertoningen van Clara Haskil – Le mystère de l’interprète plaats op 8, 11, en 13 december

Please note: screenings on October 25th and November 1st will have Dutch subtitles, while the screening on November 7th will have English subtitles.

Otets is a poignant artistic portrait of priest and freethinker Sergei Ovsiannikov (1952, Leningrad – 2018, Amsterdam), tracing the many layers of his life and personality – from his roots in an authoritarian homeland, through his emergence as a spiritual leader, to the fraught relationship he had with his children.

Sergei Ovsiannikov grew up in the Soviet Union in a strict communist family, where he wrestled with the ‘inner sniper guard’ — the fears and self-censorship instilled by the regime. In Amsterdam, he transformed a modest immigrant church into a thriving, multicultural community — a refuge for believers and non-believers from both East and West. Otets is about his search for freedom. Did he find it in the free West? And is liberation even possible for someone who carries dictatorship in their mind?

Many regarded Sergei as a living saint, a father figure who guided hundreds of people on their spiritual paths. Yet the same high standards he imposed on himself, he also placed upon his children. There was love between them, but the shadow of his own troubled past turned parenthood into a complex and at times painful task. It left deep marks, raising questions later in their lives about his way of raising them and the legacy of his past.

De dertienjarige Nawi woont in Turkana, een afgelegen streek in het noorden van Kenia, waar kindhuwelijken , ondanks dat ze officieel verboden zijn, nog overal voltrokken worden. Het verhaal begint met de standvastige en leergierige jonge hoofdpersoon die de hoogste cijfers haalt voor haar toelatingsexamens voor de middelbare school. Terwijl ze wordt gevierd door haar leraar en vrienden, en een tv-nieuwsploeg haar interviewt over haar schoolprestaties, bedenkt haar vader een plan om haar uit te huwelijken aan een veel oudere man.

Als enige dochter in de familie is het haar taak om hen te redden en zichzelf op te offeren, zodat de prijs die voor de bruidsschat wordt betaald, hen kan helpen. Zoals ze in haar dagboek schrijft en het publiek via voice-over hoort, is de prijs “60 schapen, acht kamelen, 100 geiten. Niet meer, niet minder.” Als Nawi ontdekt dat haar vader haar voor een kudde geiten heeft verkocht, besluit ze op de avond voor haar bruiloft er vandoor te gaan.

Wat volgt is een aangrijpende en dappere strijd tegen een diepgewortelde traditie, maar ook een strijd voor zelfbeschikking en recht op onderwijs. Daarmee probeert Nawi niet alleen haar eigen lot, maar dat van alle meisjes in Kenia te veranderen.

De film is gebaseerd op een verhaal van Milcah Cherotich, het schrijversdebuut van een jonge vrouw die het instuurde voor een nationale verhalencompetitie in Kenia. Dit verhaal werd de basis van de film en sloot aan bij zowel lokale als internationale zorgen over kindhuwelijken en gendergelijkheid.

Tunesië 2015. Nizar Nouri loopt met zijn 13-jarige neefje Achraf en hun geiten langs het Mejri-pad op de rotsachtige hellingen van de berg Mghila. Ze bevinden zich op de grens van de regeringsgebied en gebied dat door de jihadisten wordt beheerst. Nizar wil Achraf het ongerepte paradijs laten zien dat in deze bergen heerst. Ze liggen naakt op de warme rotsen, zwemmen in de waterplassen van de rotsachtige dalen en vertellen over de tijd dat de oceaan de berg bedekte.

Maar het onheil slaat genadeloos toe. Plotseling wordt Achraf wakker naast het afgehakte hoofd van Nizar. “Laat het aan je moeder zien en misschien leren jullie dan allemaal om hier niet meer te komen,” wordt hem verteld door de jihadisten, die net zo snel zijn verdwenen als ze waren verschenen. Verlamd door de schok pakt Achraf gedachteloos Nizars hoofd op en reist terug naar hun dorp.

Met een sporttas die met de minuut bloederiger wordt, hangt Achraf wat rond, wensend dat hij niet degene was die het nieuws aan Nizars moeder Mbarka hoefde te vertellen. Terwijl Achraf worstelt met schuldgevoelens, verdriet en psychologische gevolgen van de dood van Nizar, dwingen de dorpelingen hem terug te gaan naar de berg. Hij moet zijn familieleden vergezellen om het lichaam van Nizar op te halen.

Red Path is een pijnlijke elegie over een gestolen jeugd in gebieden die getroffen worden door oorlog en conflict. Het kan zijn dat slechte economische omstandigheden je dwingen te stoppen met school en te gaan werken. Het kan zijn dat je gedwongen wordt te kiezen tussen de jihadisten en de pro-regeringsorganisaties. Het kan zijn dat je geliefde onthoofd wordt en je jezelf bij elkaar moet rapen om verder te kunnen leven. Hoe dan ook, de film neemt de kijker mee op een droomachtige reis door de gekwelde psyche van een kind en het ongelooflijke vermogen om zijn trauma’s te overwinnen.

Boogie voorziet met zijn boot de Marron van broodnodige levensmiddelen. Een warm portret van de lokale gemeenschappen in de binnenlanden van Suriname.

Geldland, dat betekent ‘Monikondee’. Een verwijzing naar de vele dealtjes die kapitein Boogie, varend over de Marowijne-rivier, sluit met bewoners in het afgelegen Surinaamse binnenland. Maar bovenal een verwijzing naar hoe kapitalisme via kreekjes en rivieren langzaam het regenwoud insijpelt.

Deze ‘boatmovie’ toont de gemeenschap van de Marron, afstammelingen van gevluchte slaafgemaakten die door Nederland naar Suriname zijn gebracht. Een gemeenschap die eeuwenoude tradities hooghoudt, maar zich geconfronteerd ziet met milieuvervuiling en de buitenlandse extractie van grondstoffen als goud.

Toch is Monikondee geen zware kost, daarvoor is deze documentaire te empathisch, vol personages die er het beste van maken. Een warme ode aan autonomie. Bomvol beelden van adembenemend natuurschoon bovendien.

‘Droomdocu ‘Monikondee’ is een aanwinst in de bioscoop’ ★★★★ – Trouw

De Balie Cinema, films die je kijk op de wereld veranderen

Subscribe

Regie: Tolin Alexander, Lonnie van Brummelen, Siebren de Haan
Speeltijd: 103′
Land: Nederland, Suriname
Taal: Haïtiaans-Creools, Ndyuka, Nederlands, Kalina, Sranan, Frans, Chinees, Pamaka, Aluku, Wayana
Ondertitels: Nederlands