Een vrijdagochtend in Parijs. Niet alleen krijgt Nino onverwachts een kankerdiagnose te verwerken, hij is ook zijn huissleutels kwijt. Het grote en het kleine leven lopen aangenaam rommelig door elkaar heen in het tedere Franse drama Nino. 

Een weekend lang volgen we de 29-jarige Nino (overtuigend vertolkt door Théodore Pellerin, die voor deze rol in Cannes bekroond is). Een tussentijd waarin hij – afgesloten van zijn huis – moet wachten tot zijn chemokuur maandagochtend van start gaat. Een weekend dwalen door Parijs.

Pauline Loquès’ speelfilmdebuut zet de kleine momenten centraal. Korte ontmoetingen met oude schoolgenoten, een nachtelijk gesprek met maman. Het grote drama blijft op de achtergrond, maar dreunt onvermijdelijk door en tilt zo het vluchtige op tot betekenisvolle momenten. 

Nino is een klein maar krachtig drama over verbinding aangaan met anderen. Over hoe taal daar vaak in tekortschiet en vooral verwarring zaait (zie het pijnlijk onhandige slecht-nieuws-gesprek in de openingsscène). Maar ook een film over hoe iedereen toch zijn best doet. En over hoe dat soms genoeg is.

De Balie in je mail, werkt geestverruimend

Subscribe

‘Loodzwaar onderwerp op onderkoeld humoristische wijze gebracht’ – NRC, ★★★★

‘Pellerin is zo’n acteur die weinig hoeft te doen om je toch volledig mee te trekken in zijn wereld’ – de Volkskrant’, ★★★★

De nieuwe documentaire Folktales van Oscar®-genomineerde filmmakers Heidi Ewing en Rachel Grady neemt de kijker mee naar het uiterste noorden van Noorwegen. Op de Pasvik Folk High School, 200 mijl boven de poolcirkel, kiest een groep tieners voor een onconventioneel tussenjaar: geen klassikale lessen of schermen, maar hondensleeën, overleven in de Arctische wildernis en leren vertrouwen op elkaar – en op een loyale roedel Alaskan husky’s.

Ewing en Grady volgen de jongeren op de drempel van volwassenheid. Onzekerheid en weerstand, verandert langzaam in persoonlijke groei, zelfvertrouwen en een diepere verbondenheid met de natuur en elkaar. In de mythen van het oude Noorden weven de Nornir het lot van de mens.

De filmmakers laten in Folktales zien hoe de jongeren van nu hun eigen draden spinnen, terwijl ze zichzelf hervinden te midden van het adembenemende landschap en de barre omstandigheden van het hoge noorden. Het resultaat is een hartverwarmend portret van een generatie die zoekt naar betekenis en richting, ver weg van de hectiek van de moderne wereld.

Folktales laat zien hoe doorzettingsvermogen, zelfredzaamheid en vriendelijkheid jonge levens kunnen transformeren – en bewijst dat de lessen van de natuur misschien wel de meest waardevolle zijn. Een film die zowel ontroert als inspireert.

De documentaire klassieker Het ondergronds orkest is opnieuw te zien in een fonkelnieuwe digitale restauratie, uitgevoerd door Eye Filmmuseum. In haar ontroerende documentaire volgt Heddy Honigmann een aantal Parijse straatmuzikanten die clandestien in de Parijse metro hun geld verdienen. Het zijn vaak uitstekende musici – veelal vluchtelingen – die over hun zoektocht naar een beter bestaan vertellen.

Heddy Honigmann (1951–2022) maakte meer dan 40 documentaires en wordt beschouwd als een van de beste documentairemakers in de wereld. Honigmann liet in al haar werk zien hoe groot de veerkracht van mensen is. Ze verstond de kunst van een open gesprek voeren, waarmee ze mensen op hun gemak stelde om hun levensverhaal te vertellen. Haar films, waaronder Metaal en melancholie (1993) en O amor natural (1996), zijn wereldwijd vertoond en hebben vele prijzen gewonnen. In 1999 ontving Honigmann op het Nederlands Filmfestival de Prijs van de Nederlandse Filmkritiek voor Het ondergronds orkest. In 2013 werd Honigmann bekroond met de Living Legend Award op het IDFA. Ook won ze een Gouden Kalf voor Crazy.

In Het ondergronds orkest volgt Honigmann een aantal straatmuzikanten die in de Parijse metro hun geld verdienen, onder wie een Zaïrese popmuzikant en dichter, een Venezolaanse harpist, een violist uit Sarajevo, een Argentijnse pianist en een Malinese zangeres. Vaak zijn het professionele muzikanten die uit hun eigen land zijn verbannen en nu voor een paar Franse franken optreden. Voor velen is muziek niet alleen een middel om financieel te overleven, maar ook een manier om met angst en hopeloosheid om te gaan. Zij vertellen over de politieke en maatschappelijke problemen, hun dromen en de zoektocht naar een beter bestaan. We volgen ze ook tot in hun woningen in het bovengrondse Parijs, vaak kleine achterkamertjes en sjofele pensions.

De digitale restauratie (2025) door Eye Filmmuseum is onderdeel van Season of Classic Films, een initiatief van en gefinancierd door de Association des Cinematheques Europeennes (ACE), met ondersteuning van het EU Creative Europe MEDIA-programma.

A young student undergoes trauma therapy for an act of sexual violence committed by someone she trusted. She lives with the consequences of this trauma every day, while her rapist appears to get away with what he has done.

A young student undergoing trauma therapy recounts how she was raped by someone she trusted. The camera focuses on the therapist’s face, and we never see the anonymous speaker. The Sessions unfolds almost entirely in this space, where the young woman speaks openly about the impact of the rape. Outside the therapy room she doesn’t dare speak to anyone else about it—only her boyfriend knows what happened. Throughout this period, her rapist is being questioned by the police. We don’t see these interrogations taking place, but we do hear about them in phone calls between the young woman and the court. They can tell her very little, and the police also prove to be of little help to her. While she suffers every day from what was done to her, it looks like he’s going to get away with it. Her conversations with the therapist and the legal system provide insight into the long and difficult healing process that follows sexual violence.

A woman who has fled Iran asks her aging parents, who stayed behind, to install cameras throughout their home so she can remain connected from afar. As she watches the footage, she reflects on family, political unrest in Tehran, and longing for home.

Maryam fled Iran decades ago and settled in the United States. Her parents remained in Tehran. Now that they are growing older and political unrest is intensifying, she is concerned. She persuades them to install security cameras in every room, so she can stay in direct contact with them from a distance. Maryam finds herself glued to this virtual connection, only now realizing how lonely they must have been all these years.

Footage from these cameras inside Maryam’s childhood home forms the basis of this moving, tender, and philosophical film by Firouzeh Khosrovani and Morteza Ahmadvand, respectively director and art director of Radiograph of a Family (2020). The security footage shows the parents shuffling slowly but routinely through their rooms.

Over this silent montage, at times intercut with home videos from her childhood, Maryam reflects on half a lifetime without her parents, on growing up in Tehran, and on why she can never return. Stylized images of birds seem to symbolize both a lack of freedom and courageous attempts to break free.

In her first feature-length documentary filmmaker Vladlena Sandu, who lived through the war in Chechnya as a child, studies her traumatic memories in order to transcend and transform them via cinema.

After her parents’ separation, six-year-old Vladlena Sandu moved from Crimea to Grozny. There, in 1994, she was caught up in the Russian Federation’s war of occupation against the Chechen people. Years later, as a filmmaker, she revisits her childhood in this deeply personal, hybrid work of unbridled creativity. She searches for an answer to a fundamental question: how can we break the cycle of violence that shapes so many children and is passed down from generation to generation?

Sandu has transformed her war memories into an imaginative film brimming with lyrical, political, and surrealistic images. She created a toy theater in which plastic dolls depict the horrors she witnessed as a child, recounted matter-of-factly in her autobiographical voice-over. The tableaux and saturated colors are reminiscent of her inspirations, Andrei Tarkovsky and Sergei Parajanov, interspersed with Europop hits such as It’s My Life. A recurring figure is King Kong, her imaginary friend and protector amid the chaos and death brought by war—which is today still scarring the lives of countless children worldwide.

In this essay film, artist Harun Farocki analyzes aerial photographs taken over Auschwitz alongside portraits of Algerian women, and takes a penetrating look at the complex relationship between image, perception, and history.

In 1944, the US Air Force took photographs over Nazi-occupied Poland. These aerial images, shot from an altitude of 7,000 meters, form the starting point of the essay film Images of the World and the Inscription of War. The Auschwitz concentration camp was clearly visible in the photographs, but it was not recognized as such at the time. What the images actually revealed only came to light 35 years later.

Artist Harun Farocki explores the complexity of how narratives and perceptions are shaped in the context of war. Using archival material and accompanied by a pensive voice-over, the documentary shows the impact visual observations can have on history.

Farocki not only sheds light on the story of the Auschwitz aerial photographs but also draws a connection to Marc Garanger’s photo book Femmes algériennes 1960. The portraits of Algerian women in the book conceal a painful truth: they were photographed against their will and forced to remove their veils. The film thus shows how images, although seeming to be innocent, can nevertheless bear witness to a harrowing reality.

An intimate, observational film about a Palestinian woman, Manar, who runs a pacifist Waldorf school in the occupied West Bank. Amid escalating violence, stress, and uncertainty, she strives to provide a safe haven for young children.

In al-Eizariya, a town in the occupied West Bank near Jerusalem, the Palestinian Manar and her husband Milad have founded a Waldorf school called House of Hope. An elementary school, based on the Waldorf educational philosophy, that embraces non-violent resistance, supporting children in healing from trauma. Manar tries to offer young Palestinian students a safe haven, but she’s finding it increasingly difficult.

In collaboration with a Palestinian crew, director Marjolein Busstra followed Manar and Milad at work as well as at home with their two children. The film crew kept returning over a period of three years. After 7 October 2023, tensions rise steadily inside and outside the home of the idealistic couple. The director’s photos, as well as phone recordings by Manar supplement their story. Without security or dignity, life is suffocating, says Manar. She has spent her entire life under Israeli occupation, but the increasing violence and the accompanying stress are taking their toll. Yet the school remains open and the children sing about peace.

While humans try to prevent matter from decaying, microfungi remind us that everything must perish in order to continue to exist. This conceptually designed film tells a story of transformation with religion as its backdrop and fungi as its metaphor.

Microfungi existed millions of years before us and will probably outlive us. While humanity tries to stop time by preventing matter from decaying, these biodestructors remind us that everything must perish in order to continue to exist in a new form.

This striking film essay has a clear visual and conceptual approach, but goes beyond the abstract. Alongside stunning macroscopic footage of growing fungal cultures, our attachment to tangible memories is expressed in efforts to preserve art objects, relics, and the bodies of deceased bisshops from decay. Humorous exchanges among art conservators at work, and the devotion of believers viewing a restored painting of the Virgin Mary offer reflections on our urge to preserve things at all costs.

The film tells a story of transformation using fungi as a metaphor. First, they devour our objects, then they devour us. And this is inevitable. Yet under the microscope, there is a glimmer of hope: the unstoppable growth of fungus is ultimately a sublime victory over death.

Over more than two years, Democracy follows the laborious process of drafting the EU’s General Data Protection Regulation, a controversial issue among European policymakers. A rare glimpse into the unwieldy and opaque mechanism of EU politics.

Few things are more unwieldy and lacking in transparency than European politics. Who’s really running the show in Brussels? What’s the true role of the European Parliament or the Council of Ministers? And how do the new laws and regulations get made? For two years, Democracy followed several key figures behind the EU’s General Data Protection Regulation. The film starts in 2014 with the European Parliament approving the new regulation, and then leaps two years back to the start of the negotiations.

Rapporteur Jan Philipp Albrecht is the German Green Party politician tasked with steering and overseeing the entire process. We see him talking with lobbyists and civil rights activists, joining fringe gatherings and debates, participating in think tanks, talking with colleagues in the corridors of power, and reporting to EU Commissioner Viviane Reding. Often patient but sometimes visibly frustrated, he counters opponents’ arguments about a new regulation that met particularly intense resistance from big businesses working with large amounts of personal data.