Wat het betekent om je land te ontvluchten, en om niet terug te kunnen keren Die vraag onderzoekt journalist Mina Etemad, dertig jaar geleden met haar familie gevlucht uit Iran, in haar literaire memoir De zangvogel.
Mina Etemad is journalist, podcastmaker en theater- en dansrecensent voor de Volkskrant. Wat we van het verleden bij ons dragen en hoe we daarmee het heden vormgeven is een terugkerend thema in haar verhalen. Ook verdiept ze zich in dierenrechten en analyseert ze mens-dierrelaties in de kunst, media en maatschappij, onder andere in haar substack Dier en Perspectief. Haar memoir De zangvogel is een verhaal over familie, over de druk van verwachtingen, over zingeving – en over rust en voldoening vinden in het zorgen voor dieren.
Beeld: Keke Keukelaar.
Met het onverwachte overlijden van Astrid H. Roemer verloor de Nederlandstalige literatuur een van haar meest eigenzinnige stemmen. Een avond over haar nalatenschap.
Op de avond van de Nationale Dodenherdenking op 4 mei om 21.00 uur spelen gelijktijdig meer dan honderddertig voorstellingen die ieder op hun eigen manier betrekking hebben op de Tweede Wereldoorlog. In De Balie spelen Olga Zuiderhoek en Gerard Bouwhuis Maar wat er ook gebeurt er klinkt muziek.
Dertig jaar geleden schreef David Foster Wallace een roman die een wereld op zichzelf is. Eindeloos vertier (Infinite Jest) telt meer dan duizend pagina’s, 388 voetnoten, complete filmografieën van fictieve regisseurs, en zinnen die maar niet stoppen. Het is een boek dat zijn lezers uitdaagt, maar wat vraagt het eigenlijk om zo’n werk te schrijven?
