De Manager

Weinig zo ongemakkelijk als het functioneringsgesprek. Respect dus voor de medewerkers en leidinggevenden die de camera van Maartje Bakers bij hun beoordelingsmomenten toelieten. Want ongemakkelijk, dat zijn ook de gesprekken in De manager. 

Ze proberen het heus goed te doen, de managers, maar de spanning tussen menselijkheid en werkoptimalisatie laat zich nooit helemaal wegmasseren. Ook al wordt hen tijdens een leiderschapscursus geleerd dat die spanning eigenlijk een illusie is: ‘Een verkoper die gelukkig is, verkoopt 37 procent meer. Dat is huge, toch?’ Diezelfde cursus belooft overigens ‘nieuw leiderschap’ dat beter aansluit bij de jonge generatie ‘waar we soms zoveel moeite mee hebben om leiding aan te geven.’

In strakgekadreerde shots zien we de leidinggevenden tijdens functioneringsgesprekken tegenover ons zitten en dat nieuwe leiderschap in de praktijk brengen (de beoordeelden blijven buiten beeld). Soms hebben ze met onmogelijke werknemers van doen, dan zijn ze zelf weer onnoemelijk lomp. Maar meestal wordt er aftastend een middenweg gezocht. Een compromis tussen empathie en efficiëntie.

Op een enkel politie-uniform na is er meestal weinig dat verraadt met wat voor organisaties we precies van doen hebben. De anonieme kantoorruimtes (witte muren, sansevieria in de hoek) zijn even gladgestreken als de gesprekken die er gevoerd worden. De manager is zo een empathisch, af en toe confronterend, maar vooral ook komisch portret van de moderne Nederlandse werkcultuur.