De grensgebieden van Irak, Koerdistan, Syrië en Libanon, waar Notturno werd opgenomen, zijn getekend door oorlog. De geschiedenis van de regio is er een van onderdrukking, invasies, terrorisme, militaire coups, buitenlandse inmenging, corrupte regimes en dictators. Wie er woont, probeert niettemin een normaal leven te leiden, zo goed als dat gaat.
Notturno toont het dagelijks bestaan van een gezin dat slaapt en leeft in één kamer, volgt een eendenjager op zijn nachtelijke kanotocht en legt de voorbereidingen op een toneeluitvoering in een zorginrichting vast. Het zijn vaak serene, soms zelfs humoristische taferelen, maar op de achtergrond klinkt regelmatig geschut. Troosteloze, modderige opvangkampen tonen de nasleep van alle conflicten. Ronduit huiveringwekkend zijn de getuigenissen van jonge kinderen die beschrijven welke gruwelen ze ISIS-strijders zagen begaan.
Gianfranco Rosi (Sacro GRA, Fuocoammare), de documentairemaker die filmt als een schilder, laat de scènes voor zich spreken. Het schitterende camerawerk, vaak bij avond- of ochtendlicht, vormt de rode draad in zijn zoektocht naar menselijkheid.
Misschien ook iets voor jou
Als Martens voor de vertoning van zijn film Enjoy Poverty door Tate Modern in Londen wordt uitgenodigd, ziet hij er overal Unilever logo’s. Dit is het startpunt van White Cube, een film die de relatie toont tussen westerse kunstmusea en het geweld van het plantagesysteem. Veel musea zijn gebouwd met winst onttrokken aan plantages. De
Het nagesprek valt hier live te volgen vanaf 18:00 Hoe komt het dat activisten meestal eerst gezien worden als oproerkraaiers en relschoppers terwijl hun actiepunten jaren of decennia later vaak gemeengoed worden? In haar nieuwe documentaire Oproerkraaiers onderzoekt Sunny Bergman het hedendaagse activisme en de relatie tussen actievoeren en maatschappelijke verandering. Wie zijn deze oproerkraaiers
