U Are the Universe is a love story unlike any other – after Earth explodes, a lonely Ukrainian space trucker Andriy believes he is the only survivor until a French scientist Catherine appears on the radio. Despite all the obstacles, Andriy decides to meet her.

U Are the Universe as seen by Ukrainian critic Serhii Ksaverov:
What if you were the last person in the universe, doomed to a lonely, miserable existence in a shabby space garbage truck, floating somewhere between Jupiter and eternity? Pavlo Ostrikov’s debut, expectedly, explores the theme of existential emptiness, but it employs a main character who appears content with the notion that the rest of humanity was eliminated in one catastrophic blow – until he realizes he is not truly alone.

Cinematic space journeys rarely stray from the formula of a mission-driven hero overcoming obstacles. U Are the Universe plays with this very framework but does so in an offbeat and, dare I say, distinctly Ukrainian way. Its protagonist, almost proverbially so, embodies a dazzling mix of contradictions, possessing the rare ability to both irritate and amuse. Yet, it is precisely within these contradictions that the film discovers its tenderness and heart, making for a journey that defies expectations.

About the speakers

Hugo Emmerzael is a film critic and programmer. He is an editor of the monthly independent Dutch film magazine, De Filmkrant, with other writings published in MUBI Notebook, Electric Ghost Magazine, and Frame.

Daria Badior is a film critic, editor, and co-curator of Kyiv Critics’ Week. Works as a journalist for Ukraine’s public broadcaster, Suspilne. Kultura, but has been contributing as a freelancer to Dwutygodnyk, Osteuropa, Kino Raksti, and others. Daria is a co-founder of the Union of Ukrainian Film Critics and a member of the European Film Academy.

About Kyiv Critics’ Week
Kyiv Critics’ Week is one of Ukraine’s most prominent film festivals, showcasing the best of world cinema to local audiences, selected and presented by professional Ukrainian film critics.

vr 9 mei 2025 / 20:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fuchzhou

za 10 mei 2025 / 15:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Ukrainian Short Films

za 10 mei 2025 / 17:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Grey Bees

za 10 mei 2025 / 20:15

Kyiv Critics’ Week x NL: U Are the Universe

zo 11 mei 2025 / 14:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Stone Cross

zo 11 mei 2025 / 17:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fragments of Ice

Speakers

Daria Badior Ukrainian film critic

Hugo EmmerzaelDutch film critic

Stefan Maleševićmoderator

Kyiv Critics Week x NL is made possible with the support of Steunfonds Oekraïense makers, Stichting Droom en Daad, Gemeente Rotterdam, Ukrainian Institute and Embassy of Ukraine.

Stone Cross is a hidden gem of Ukrainian poetic cinema. Set in the 19th century, it follows the story of a Ukrainian peasant who leaves his ancestral home to seek a better life in Canada. Before departing, he erects a stone cross to mark the end of his life in his homeland.

Stone Cross as seen by Ukrainian critic Daria Badior:
A beautiful and painful tale of emigration caused not by hopes for a better life, but by despair. The main character, Ivan, decides to move to Canada following his two sons and their families. Their home soil, which was promising and rewarding before, turned out to be disappointing and devastating. The hard work did not bring prosperity, on the contrary, leading to the hard decision to emigrate and move away from home. 

The cinematic Stone Cross is an adaptation of two stories by the prominent Ukrainian writer of the early 20th century, Vasyl Stefanyk: The Stone Cross (1900) and A Thief (1901). The film was adapted for the screen by Ivan Drach, a Ukrainian poet, writer, and political figure.

The collaboration of various talents and references to Ukrainian culture was typical of the cinema of the 1960s, a period marked by the “Khrushchev Thaw” and a relative liberalization of cultural production in the USSR, which allowed several cinematic new waves to emerge, including the Ukrainian one known as “Ukrainian poetic cinema.” While the term is somewhat debatable and vague enough to serve as an umbrella, it has been cemented in textbooks and refers to a significant body of Ukrainian Soviet films made between 1965 and 1972. Leonid Osyka’s Stone Cross is among them: beautifully shot, rich in symbolism, and depicting the harsh realities of village life, it is considered one of the cornerstones of the Ukrainian cinematic canon.

About the speakers

Daria Badior is a film critic, editor, and co-curator of Kyiv Critics’ Week. Works as a journalist for Ukraine’s public broadcaster, Suspilne. Kultura, but has been contributing as a freelancer to Dwutygodnyk, Osteuropa, Kino Raksti, and others. Daria is a co-founder of the Union of Ukrainian Film Critics and a member of the European Film Academy.

Laura van Zuylen is a film critic who writes, among others, for the Dutch magazine de Filmkrant and creates programs for the Dutch National Theatre in The Hague. She specializes in Italian cinema, classical Hollywood, and is a fan of horror of all sorts.

About Kyiv Critics’ Week
Kyiv Critics’ Week is one of Ukraine’s most prominent film festivals, showcasing the best of world cinema to local audiences, selected and presented by professional Ukrainian film critics.

vr 9 mei 2025 / 20:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fuchzhou

za 10 mei 2025 / 15:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Ukrainian Short Films

za 10 mei 2025 / 17:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Grey Bees

za 10 mei 2025 / 20:15

Kyiv Critics’ Week x NL: U Are the Universe

zo 11 mei 2025 / 14:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Stone Cross

zo 11 mei 2025 / 17:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fragments of Ice

Speakers

Daria BadiorUkrainian film critic

Laura van ZuylenDutch film critic

Veronica Baasmoderator

Kyiv Critics Week x NL is made possible with the support of Steunfonds Oekraïense makers, Stichting Droom en Daad, Gemeente Rotterdam, Ukrainian Institute and Embassy of Ukraine.

Kyiv Critics’ Week presents three Ukrainian shorts. Three films about belonging, family and crisis.

Black Mountain

Ukraine, 2016, 18′, Taras Dron
12-year-old Yurko lives in a remote mountain village with his mother, as his father went to work in Poland. Yurko’s struggle to keep his father’s truck turns into a story of premature coming-of-age.

Black Mountain as seen by Ukrainian critic Hanna Datsiuk:
The boy is restlessly waiting for his father, who left for work in Poland. But as time stretches on, the absence becomes heavier. Yurko’s mother, unable to break the truth, lets him hold onto the illusion. His father’s abandoned truck in the yard becomes a silent symbol of hope and a battle he refuses to lose.

Shot on film and set against the breathtaking backdrop of the Carpathian Mountains, Black Mountain captures the weight of waiting and the ache of growing up too soon. Taras Dron’s film is not only an ambitious attempt at a poetic reimagining of the Ukrainian village, but also a powerful narrative about the other side of emigration – the perspective of those who, in the end, were left behind.

Mustard in the Gardens

Ukraine, 2018, 37′, Petr Armyanovsky
Olena comes back to her childhood village, now located on the front line in the “grey zone” of the Donetsk region. After her mother’s death, the house was abandoned, and the war changed everything around it. Olena walks through the garden, where her brother once planted mustard, reflecting on memory and war.

Mustard in the Gardens as seen by Ukrainian critic Hanna Datsiuk:
Pyotr Armyanovsky’s documentary is centered around a monologue of a girl who processes the past, touching every small detail of her childhood home as both happy and tragic memories are awakened. The house itself is a key symbol — it stands literally at the intersection of war and peace, the past and the present. Despite its underlying bitterness, Mustard in the Gardens is incredibly moving and full of life. Human memory transforms the concept of home, and Olena’s childhood story serves as a springboard for deep reflections on the destruction of a once-familiar world.

Nail

Ukraine, 2016, 35′, Philip Sotnychenko

Valentyna works as a lawyer in a Bank in Liechtenstein. She lived in Kyiv until the age of 13. In 1996, during a hard transitive economic period in Ukraine, Valentina emigrated to Switzerland with her mother and stepfather. 20 years have passed. From the director of La Palisiada, presented at the last year’s edition of our festival.

Nail as seen by Ukrainian critic Hanna Datsiuk:
Nail tells the story of two time periods in Valentyna’s life. In 1996, she left Ukraine as a teenager, hoping to become a professional violin player. In 2016, she’s visiting Ukraine again as a successful lawyer based in Liechtenstein. Shot as a mockumentary/found footage, Nail builds the contrast between times, places, and languages. From a farewell family dinner filled with 1990s symbols of the post-Soviet era to a new life abroad, it explores the invisible ties and becomes almost a literal trip to the past.

 Nail itself is a revisiting of the unique directorial approach of Philip Sotnichenko, whose recent full-length feature La Palisiada (2023) received rave reviews and was awarded the FIPRESCI prize at the Rotterdam Film Festival.Just like La Palisiada, this short film plays with memory and time, blending documentary aesthetics with artistic expression. A family gathering in 1996, the traditional Olivier salad on the table, adults talking in the kitchen — all of this becomes the starting point for a story about departure and return. Through the combination of old VHS recordings and carefully reconstructed scenes using media from the past, Nail has established itself as one of the most interesting explorations of the post-Soviet period in Ukraine and the narrative of “making it by leaving.”

About the speakers

Tara Lewis is a journalist who writes about television and documentary for VPRO. She is also creating programs and podcasts as a freelance for VPRO Gids, NRC, and Arminius.

Daria Badior is a film critic, editor, and co-curator of Kyiv Critics’ Week. Works as a journalist for Ukraine’s public broadcaster, Suspilne. Kultura, but has been contributing as a freelancer to Dwutygodnyk, Osteuropa, Kino Raksti, and others. Daria is a co-founder of the Union of Ukrainian Film Critics and a member of the European Film Academy.

About Kyiv Critics’ Week
Kyiv Critics’ Week is one of Ukraine’s most prominent film festivals, showcasing the best of world cinema to local audiences, selected and presented by professional Ukrainian film critics.

vr 9 mei 2025 / 20:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fuchzhou

za 10 mei 2025 / 15:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Ukrainian Short Films

za 10 mei 2025 / 17:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Grey Bees

za 10 mei 2025 / 20:15

Kyiv Critics’ Week x NL: U Are the Universe

zo 11 mei 2025 / 14:30

Kyiv Critics’ Week x NL: Stone Cross

zo 11 mei 2025 / 17:00

Kyiv Critics’ Week x NL: Fragments of Ice

Speakers

Daria BadiorUkrainian film critic

Tara LewisDutch film critic

Larissa Biemondmoderator

Kyiv Critics Week x NL is made possible with the support of Steunfonds Oekraïense makers, Stichting Droom en Daad, Gemeente Rotterdam, Ukrainian Institute and Embassy of Ukraine.

Ali en zijn vrouw Aysel wonen in een klein dorpje in Anatolië, omgeven door een groot meer en immense rietvelden. Ze moeten hard werken om rond te komen. Bovendien worden ze uitgebuit en mishandeld door maffiose bazen. De bazen van de arbeiders zijn onderling in oorlog en daarnaast is er een conflict gaande rond het stropen van vogels. Terwijl zijn vrouw bereid is zich aan de omstandigheden aan te passen, blijft Ali zich verzetten. Wanneer door een ongeluk een van de bazen van het toneel verdwijnt, wordt de situatie voor Ali steeds ingewikkelder. Ali gaat op zoek naar manieren om aan de ellende te ontsnappen en probeert illegaal riet te smokkelen. Het is een riskante onderneming en zeker niet zonder gevaar.

Son Hasat heeft een langzaam brandend, maar bewust tempo. Je voelt de lome natuur en het ritme van het dagelijks leven in dit Turkse dorp, gelegen in het hart van Anatolië. Naarmate de film vordert, begrijp je waarom de mensen gewend zijn geraakt aan de machtsdynamiek die de kern van het verhaal vormt.

De Turkse rietvelden vormen het adembenemende decor van een allegorisch verhaal over mensen die slinks op zoek gaan naar een beter leven. Maar dat is nooit zonder risico. De landschappen van water en riet zijn op een spectaculaire manier gefilmd. Ze maken de omgeving even belangrijk als de personages. De rietvelden zijn door de bijzondere cameravoering als een labyrintisch, claustrofobisch en verstikkend personage in de meedogenloze strijd tussen goed en kwaad, waarvan de grenzen steeds verder vervagen.

Natalia en Sergei, voor geweld gevlucht uit Rusland, wonen met hun dochters Alina en Katja in Zweden. Wanneer hun aanvraag voor een definitieve verblijfsstatus wordt afgewezen, raakt de jongste dochter in een onverklaarbare coma. En juist zij had een getuigenis kunnen brengen die de toekomst van de familie kan veiligstellen.

Sinds 2018 vielen in Zweden talloze kinderen van asielzoekers ten slachtoffer aan dit mysterieuze resignation syndrome of uppgivenhetssyndrom. Honderden van hen liggen jarenlang buiten bewustzijn in het ziekenhuis. Quiet Life is een aangrijpend fictief verhaal over een bestaande, vooralsnog raadselachtige aandoening

Een vergeten strijd, een verloren toekomst. In de jaren zestig leek het erop dat West-Papua onafhankelijk zou worden. Maar internationale belangen, geopolitieke machtsverhoudingen en economische winstoverwegingen resulteerden in een andere uitkomst. Met uniek en indrukwekkend gerestaureerd 35mm-archiefmateriaal brengt The Promise deze geschiedenis opnieuw tot leven en onthult het hoe een volk systematisch wordt verraden en onderdrukt.

Wanneer Nederland zich voorbereidt op de onafhankelijkheid van Nederlands Nieuw-Guinea, komt Indonesië in verzet. Onder druk van de Verenigde Staten en de Verenigde Naties wordt in 1962 het gebied overgedragen aan Indonesië, met de belofte van een volksraadpleging. Maar die zogenaamde ‘Act of Free Choice’ blijkt een schijnvertoning. Sindsdien worden Papoea’s in Indonesië op grote schaal vervolgd, verdreven en vermoord – een van de meest genegeerde genocides ter wereld.

Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog laat de film zien hoe de toekomst van West-Papua niet alleen werd bepaald in diplomatieke achterkamertjes, maar ook door het bedrijfsleven, waar invloedrijke westerse elites, waaronder Prins Bernhard, economische belangen boven mensenrechten leken te stellen. Terwijl de grote hoeveelheden bodemschatten van West-Papua tot op de dag van vandaag worden ontgonnen door veelal Westerse bedrijven, wordt de inheemse bevolking stelselmatig onderdrukt.

Met aangrijpende verhalen van Papoea’s in ballingschap en hun strijd voor erkenning schetst regisseur Daan Veldhuizen in The Promise een pijnlijk beeld van hoe kolonialisme plaatsmaakte voor neokolonialisme – en hoe de wereld bleef zwijgen.

The Arlosoroff Case is een film van Hans Fels en Eitan Wetzler over de moord op Chaim Arlosoroff, een van de leiders van de machtige linkse zionistische vleugel Hapoel Hazair.

Op 17 juni 1933 werd Chaim Arloseroff tijdens een avondwandeling op het strand even ten noorden van Tel Aviv doodgeschoten door Abram Stavsky. De moord legde een schisma binnen de zionistische beweging bloot. Arlosoroff pleitte voor samenwerking met de Palestijnse bevolking. Zijn tegenstanders eisten dat het volledige Britse mandaatgebied een Joodse staat zou worden.

Over de makers
Hans Fels (1948) is filmmaker en cameraman. Hij maakt sinds de jaren 80 documentaires voor de VPRO.
Eitan Wetzler (1954) is documentairemaker. Hij maakte vele programma’s voor de Israëlische televisie en voor de VPRO.

Hoe kon Leni Riefenstahl de meest vooraanstaande filmmaker van het Derde Rijk worden en blijven beweren dat ze niets wist van de nazimisdrijven?

Met haar propagandafilms Triumph des Willens en Olympia betoonde Leni Riefenstahl (1902-2003) zich niet alleen een visionair filmmaker, maar ook een vrouw die er geen been in zag om een desastreuze ideologie te promoten. Riefenstahl zelf zag dat anders. Ondanks haar connectie met Hitler en Goebbels ontkende ze na de oorlog stelselmatig nauwe banden te hebben gehad met het nazisme.

Riefenstahl is een portret van een cineaste die tot haar dood haar verleden bleef rechtvaardigen. Door exclusieve toegang tot haar persoonlijke archieven – met zo’n 700 dozen vol foto’s, brieven, privéfilms en andere documenten – onthult regisseur Andres Veiel nieuwe perspectieven op Riefenstahls betrokkenheid bij het nazisme. Naast de complexiteit van Riefenstahl als persoon onderzoekt Veiel in zijn documentaire de ethische grenzen van cinema en nodigt hij uit tot reflectie over kunst en politiek. Riefenstahl ging in première op het Filmfestival van Venetië en won daar de Premio Cinema e Arte.

Na vertoning gaan we in gesprek met historicus René Kok, beeldonderzoeker bij het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust-, en Genocidestudies. Daar onderzocht hij onder meer het gebruik van foto’s en ander beeldmateriaal door het naziregime om Hitlers imago en populariteit te vergroten en de Führer-mythe te creëren.

The Jacket is een portret van Jamal Hindawi, een Palestijnse man die met zijn familie in ballingschap leeft in het vluchtelingenkamp van Shatila in Beiroet, Libanon. Samen met zijn vrienden maakt hij politiek theater over hun diepe verbondenheid met hun thuisland, Palestina, en hun situatie als vluchtelingen in het land waarin ze geboren zijn, Libanon.

Wanneer Jamal een reis onderneemt om een verloren theaterrekwisiet terug te vinden, ziet hij hoe de opeenvolgende politieke en economische crises een hele regio en haar bevolking hebben ontwricht.

Victor Kossakovsky’s Architecton is een indrukwekkend visueel onderzoek naar de relatie tussen architectuur, natuur en beschaving, waarbij beton centraal staat als symbool van zowel creatie als vernietiging.

Kossakovsky stelt urgente vragen over hoe we bouwen en roept op tot een bewuste, duurzame benadering voordat het te laat is. In hypnotiserende beelden, begeleid door de betoverende soundtrack van Evgueni Galperine, verbindt hij historische locaties zoals de oude ruïnes van Baalbek, door aardbevingen verwoeste Turkse steden en gebombardeerde Oekraïense gebouwen. Centraal staat een landschapsproject van architect Michele De Lucchi, die met zijn ‘magische cirkel’, een plek waar mensen niet welkom zijn, pleit voor bescheidenheid tegenover de natuur.

Na zijn succesvolle documentaires Aquarela (2018) en Gunda (2020) duikt de bekroonde documentaire regisseur Victor Kossakovsky met Architecton in de wereld van architectuur. Een prachtige poëtische studie waarin hij de Italiaanse architect Michele De Lucchi volgt en indrukwekkende beelden toont van eeuwenoude ruïnes, moderne bouwwerken en recente verwoestingen als gevolg van de oorlog in Oekraïne en de aardbeving in Turkije in 2023. Met observerende blik bevraagt Kossakovsky hoe onze manier van bouwen invloed heeft op onze beschaving.

Architecton ging vorig jaar in première op het filmfestival van Berlijn en was te zien op IDFA.