Voor deze miniserie, die in première ging op de Berlinale Series 2021, werkte Gustavo Pizzi samen met zijn vaste creatieve partner Karine Teles. Zij schreef mee aan het scenario en speelt de hoofdrol van Gilda. De samenwerking resulteerde in een spannend verhaal over een sterke vrouw, en de conservatieve samenleving in een buitenwijk van Rio de Janeiro die haar vrijheid probeert te beteugelen.

In de 4 afleveringen, die net zo goed werken in het formaat van een speelfilm, schetsen Gustavo en Karine een liefdevol portret van Gilda, een kleurrijke, onafhankelijke vrouw die dol is op lekker eten en goede seks. Voor haar bekrompen, religieuze buren wordt deze zelfverzekerde, onafhankelijke vrouw, die varkens slacht in haar tuin en meer dan één minnaar heeft, steeds meer een doorn in het oog. Meestal trekt ze zich daar niets van aan, maar de situatie wordt anders als ze met Cacilda te maken krijgt. Zij is een aanhanger van de reactionaire, christelijke dominee Isaías, die steeds meer invloed in de wijk lijkt te krijgen. In hun wereld is voor vrouwen als Gilda geen plek. Voor hen maakt het niet uit dat Gilda ook zorg, begrip en hulp biedt, zelfs aan de mensen die tegen haar zijn.

Na de film gaan we via Zoom in gesprek met filmmaker Gustavo Pizzi.

Gustavo Pizzi is een regisseur, schrijver en producer uit Rio de Janeiro. Hij maakte zijn eerste documentaire Pretérito perfeito in 2006 en zijn speelfilmdebuut, Riscado, in 2011. Zijn bekendste film tot nu toe was Benzinho, die in 2018 in première ging op Sundance, voordat hij een succesvolle festivaltournee maakte.

In zijn derde speelfilm gaat Fred Baillif terug naar waar hij zich het meest op zijn gemak voelt: de verhalen van jonge, ondervertegenwoordigde mensen. Dat resulterend in een aangrijpende film die tientallen prijzen won, waaronder de Grand Prix of the Generation 14plus International Jury in 2021.

La Mif vertelt het verhaal van zeven jonge vrouwen die samenwonen onder hetzelfde dak, als een familie, zonder dat ze daar zelf voor kozen. Met ieder hun eigen achtergrond en levensverhaal vinden ze in deze opvang iets wat lijkt op een thuis. Ze delen vreugde en verdriet en rebelleren hartstochtelijk tegen de tekortkomingen in hun leven. De bevlogen directeur Lora doet er alles aan om de groep zo goed mogelijk te ondersteunen, maar haar emotionele inzet is eindig en conflicten zijn onvermijdelijk in deze diverse surrogaatfamilie. La Mif is een eerlijk en openhartig portret van jonge vrouwen die, ondanks hun onzekere situatie, bruisen van levenslust.

Sprekers

Fred Baillif is een autodidactische filmmaker die opgroeide op het platteland van Genève, Zwitserland. Hij begon films te maken tijdens zijn studie maatschappelijk werk, terwijl hij ook nog fanatiek basketbalde en DJ’de.

Beginnend met Geisendorf, zijn debuutfilm die in 2006 werd verkozen tot Beste Documentaire bij Visions du Réel, maakte hij verschillende opmerkelijke documentaires, voordat hij overstapte naar fictie. Zijn films gaan vaak over maatschappelijk belangrijke onderwerpen en de cast bestaat veelal uit niet-acteurs.

Al 6 jaar liggen objecten van de rondreizende tentoonstelling ‘De Krim – Goud en geheimen van de zwarte zee’ zonder eigendomschap in de kelders van het Allard Pierson museum in Amsterdam. De in maart 2014 geopende tentoonstelling werd al na een maand gesloten vanwege de annexatie van de Krim door Putin. Sindsdien zijn de objecten staatloos.

Van beide kanten ontving het museum direct claims: zowel het Krim Museum als Kiev eisten de schatten op. Zo werden de archeologische vondsten uit de Krim onderdeel van een politiek getouwtrek, waarin Nederland de rol van onvrijwillige scheidsrechter opgelegd kreeg, én waar de emotionele waarde van de schatten in dit langlopende conflict misschien nog wel het aller zwaarst weegt.

Wanneer oorlog vrede wordt genoemd, propaganda tot waarheid wordt gebombardeerd en haat tot liefde wordt verheven, dan begint het leven op de dood te lijken. Regisseur Sergei Loznitsa geeft een ‘praktische handleiding’ voor het overleven in zo’n hel. In dit geval heeft die hel een specifieke naam: het Oost-Oekraïense Donbass, waar criminele bendes, het lokale leger en Russische troepen elkaar bevechten op straat. Overal heerst angst, woede en argwaan, maar wat is echt en wat is fake news?

Met acteurs en inwoners van de regio herschept Loznitsa filmpjes die rondgaan op social media om te tonen dat de waarheid vaak wonderlijker is dan fictie. Zijn episodische fictionalisering, die hem de prijs voor Beste Regie opleverde in het Cannes-programma Un Certain Regard, benadrukt het groteske van situaties die vreemd en verontrustend zijn. Vol gitzwarte humor toont Loznitsa ons een maatschappij in verval, terwijl absurde komedie gaandeweg omslaat in absurde tragedie.

The conflict between Israel and Palestine seems to have lasted forever, and an end is nowhere in sight. In her documentary The Tinderbox, filmmaker Gillian Mosely goes back to the origin of the conflict in an attempt to start a constructive dialogue.

The film looks back in time to the internationally supported British mandate on Palestine to better understand the origins of the current situation. From there, Mosley tries to escape the echo pit that is the discussion about the conflift. After the film screening, there will be a talk with the director Gillian Mosely and other experts about the documentary, and the occupation in its historical context.

Gillian Mosely is an award-winning documentary producer, who has created, developed and produced high-end documentaries for a range of funders including international broadcasters like Arte, the BBC, Channel 4, ITV, Discovery Channel, History Channel and Germany’s ZDF. Previous Films Include: Mummifying Alan (Channel 4/Discovery) –Winner of the Royal Television Society and AIB best science awards and a BAFTA for best specialist factual film.

Babi Jar is een ravijn aan de rand van de Oekraïense hoofdstad Kiev waar een van de grootste massa-executies in de geschiedenis heeft plaatsgevonden. In een minutieus opgebouwde documentaire toont Sergei Loznitsa de aanloop naar en nasleep van de twee dagen in september 1941, toen op deze plek 33.771 Joden door de nazi’s werden doodgeschoten. De massa-executie vormt het zwijgende centrum van de film, die volledig is opgebouwd uit archiefbeeld, deels achteraf voorzien van geluid. Een procedé dat Loznitsa ook toepaste in onder meer Blockade (2006), over het beleg van Leningrad.

Door vrijwel elke vorm van duiding weg te laten, zijn het de archiefbeelden die moeten spreken, en spreken doen ze. Onontkoombaar leggen ze getuigenis af. Niet alleen van de gruwelen, maar ook van de wijze waarop de stad en zijn inwoners zich daarnaar plooien. Hoe posters van Hitler gewillig op ramen worden geplakt en er na de bezetting weer af worden geschraapt. En hoe ook het ravijn zelf langzaam maar zeker werd uitgewist.

In Housewitz onderzoekt dochter en filmmaakster Oeke Hoogendijk waarom haar moeder Lous al tientallen jaren weigert haar huis uit te gaan. Lous is een typische “Jiddische mama”, een excentrieke, slimme, dwingende moeder met een snijdend gevoel voor humor. In haar eigen gecreëerde isolement reist ze via haar tv’s en computers de hele wereld over. Nachtenlang kijkt ze naar het programma die Schönste Bahnstrecken om de terugkerende nachtmerries op afstand te houden. Nachtmerries die haar telkens terugvoeren naar de dag waarop ze als Joods meisje uit huis werd gehaald en op transport gezet. Tegen het eind van haar leven doet Lous de deur open en laat haar dochter met haar camera’s binnen.

De filmmaakster probeert zo de beklemmende situatie te doorbreken door haar moeders binnenwereld te ontrafelen. Housewitz is een tragikomische film over hoe een oorlog doorwerkt in een familieleven en is Hoogendijks meest persoonlijke film tot nu toe. De film toont – op Hoogendijks bekende geestige wijze – de pogingen van een dochter die contact probeert te maken met haar door oorlogsleed getraumatiseerde moeder.

Shabu (14) is een lieve, creatieve en street smart jongen uit Rotterdam-Zuid. Nadat hij tijdens een joyride de auto van zijn oma total loss rijdt, is zijn hele familie boos op hem. Hij heeft een zomer de tijd om het goed te maken, voordat zijn oma weer terugkomt van vakantie in Suriname. Zijn moeder stelt voor dat hij ijslolly’s gaat verkopen om met de opbrengsten de schade te betalen, maar dat zet geen zoden aan de dijk. Dus bedenkt hij een andere oplossing waarbij hij de aantrekkelijke zaken van de zwoele zomer, zijn muzikale talent én geld verdienen kan combineren.

Zou het lukken om zijn familie, maar vooral zijn oma, weer trots te maken? “Ik ben een kleine jongen uit Peperklip”, omschrijft Shabu zichzelf, waarbij hij verwijst naar het beroemde (en beruchte) gebouw in Rotterdam-Zuid waarin hij opgroeit. Het levendige verhaal en de speelse montage van de film zetten de tegenstellingen van het puberleven extra aan: ongepolijst als het leven rauw is, en een beetje opgepoetst wanneer het moet blinken. Een grappige en ontroerende film over een jongen die groter lijkt dan hij is, en over verantwoordelijkheid nemen voor je daden.

Three Minutes – A Lengthening toont een door David Kurtz gemaakte amateurfilm van een Joods stadje in Polen in 1938 en probeert het einde daarvan uit te stellen. Zolang we kijken is de geschiedenis nog niet voorbij – de beelden, voornamelijk in kleur, duren slechts drie minuten. Dit is het enige bewegende beeldmateriaal dat nog bestaat van de Joodse inwoners van Nasielsk van voor de Holocaust. Uit deze drie overgebleven minuten worden de verhalen ontrafeld die verborgen liggen in het celluloid.

Het beeldmateriaal is vol verbeelding gemonteerd om een film te creëren die meer dan een uur duurt, met verschillende stemmen die de beelden versterken. Glenn Kurtz, kleinzoon van David Kurtz, deelt zijn kennis van het beeldmateriaal. Maurice Chandler, die als jongetje in de beelden voorkomt, haalt zijn herinneringen op. Actrice Helena Bonham Carter verhaalt het filmessay. Gecoproduceerd door Steve McQueen.

In de prachtige en onontgonnen bevroren toppen en valleien van de Tibetaanse hooglanden, gaan de wereldberoemde natuurfotograaf Vincent Munier en schrijver en avonturier Sylvain Tesson op zoek naar een van de meest zeldzame grote katten: de sneeuwluipaard. De sneeuwluipaard, een ware meester in de camouflage, heeft de heren allang in de smiezen en laat zich niet zomaar op de foto zetten.

Munier en Tesson bewegen zich vreedzaam over het majestueuze landschap en komen meer fauna tegen die minimaal net zo fascinerend zijn. Tijdens de reis vinden de twee vrienden een gezamenlijke waardering voor de natuur en vieren ze de schoonheid van de wereld.

The Velvet Queen is een betoverend stille documentaire met een passende score gecomponeerd door Warren Ellis, samen met Nick Cave.Het is een diep filosofische reis met prachtige beelden van een plek waar velen van ons nooit voet op zullen zetten. De documentaire laat ons zien dat schoonheid altijd aanwezig is, klaar om zich bloot te leggen, aan mensen die werkelijk kijken.