A symphony in black and white, a masterpiece of visual storytelling. Béla Tarr’s seven-and-a-half-hour magnum opus follows the inhabitants of a Hungarian village after the fall of communism. Drink, lots of drink and the rumor that the dead have risen take possession of the imagination. It seems almost impossible: sitting in the cinema chair for a working day, watching one and the same film. Yet that is what the Hungarian director Béla Tarr (1955, Pécs) demands of his audience, and that this is not a problem, as the lyrical reactions of film viewers and criticism at the release of Sátántangó in 1994 and later re-screenings proved. Tarr announced in 2011 that The Turin Horse would be his last feature film. Tarr kept his word – new feature films have ceased to appear.

Sátántangó is structured like a tango through the past and present. In twelve ‘movements’, shot in long takes in enchanting black and white, Tarr takes you to a grimy village in Hungary. The employees of the former collective farm are distraught after the fall of communism; certainties are gone, what remains is the village pub, gossip and the terrifying suspicion that the dead will rise again.

With Damnation (1988) and Werckmeister harmóniák (2000), Sátántangó belongs to a trilogy that was created in collaboration with the Hungarian novelist and screenwriter László Krasznahorkai. The films are a commentary on the fragility of human civilization; unexpected, threatening developments appear to bring out the animal in man.

The shedule will be as followed:

• Part one 10:30-12:57
• Part two 13:15-15:25
• Part three 15:45-18:47

Breaking into Baikonur is a gonzo documentary from Digital Religion. The protagonist, researcher Dmytro Gromov, and the cameraman Angel Angelov embark on a dangerous expedition: both have to cross about 50 km of the inhospitable desert to illegally enter Baikonur’s protected hangars and observe the launch of the rocket. The men risk being taken to jail if found by the Russian military.

The protagonist is discovering his own personality traits he was unaware of before: in vulnerability and fear, he is now inclined to quit his endeavor altogether. The adrenaline of discovery finally overtakes the fear of getting caught. An investigation of the classified object turns into an exploration of the self.

13 november 2015. Antoine en zijn vrouw Hélène leiden een liefdevol leven in Parijs met hun anderhalf jarig zoontje Melvil. Als Hélène die avond naar een concert gaat, slaat het noodlot toe: samen met 88 anderen komt ze om tijdens de aanslag op de Bataclan. Antoine’s wereld stort in, maar hij weigert de daad te beantwoorden met haat. Zijn emotionele Facebookpost over de liefde voor zijn gezin ontroert al snel de hele wereld. Tussen alle media-aandacht en verdriet realiseert Antoine zich dat zijn zoontje hem nu meer nodig heeft dan ooit. Vous n’aurez pas ma haine is een ontroerend drama over hoop en veerkracht in tijden van verlies. Regisseur Kilian Riedhof baseerde zijn film op de autobiografische bestseller Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris, die met zijn verhaal laat zien dat liefde altijd overwint.

In dit essayistische reisverhaal gaan filmmakers Mirka Duijn en Nina Spiering op zoek naar de geschiedenis van Shangri-La, het beroemde denkbeeldige paradijs uit de roman Lost Horizon (1933). Twee decennia geleden bewees Deqin, een Tibetaanse regio in China, dat zij het oorspronkelijke, legendarische Shangri-La waren. Een plek die werd bedacht door de Britse schrijver James Hilton, die erover schreef in zijn roman Lost Horizon uit 1933. In het wereldberoemde verhaal – in 1937 ook verfilmd door Frank Capra – stranden vier personen na een vliegtuigongeluk in het Kunlun-gebergte, waar ze een prachtig klooster vinden: het aardse paradijs. Pure fictie dus. Hoe kan het dan dat deze Tibetaanse regio claimt deze utopische plek te zijn? Nieuwsgierig naar hoe het zit, reist Mirka Duijn naar de bergen van Tibetaans-China met de bedoeling de waarheid achter dit bewijs te achterhalen. Maar in plaats van antwoorden te krijgen, raakt de maker verstrikt in een web van feiten en ficties, waarheden en verzinsels over de plek en zijn koloniale verleden. Door de vele lagen van dit wonderlijke en complexe verhaal te ontwaren, geeft deze film een kritische blik op toerisme, media en zelfs het documentaire maken zelf.

Bela Tarr maakte een ongrijpbare, melancholieke film over het naderende einde van het communisme. Grijzen en schaduwtinten verlenen deze existentiële film noir-parabel over wanhoop een bijna abstracte schoonheid te midden van regen, modder en huilende honden. Karrer leeft sinds zijn ontslag een teruggetrokken bestaan in een grauw industriestadje op het Hongaarse platteland; zijn avonden brengt hij door in de Titanic Bar: daar staart hij verliefd naar de zangeres, zonder resultaat. De vrouw is al getrouwd. Zo zou de logline of pay-off kunnen luiden voor Béla Tarrs portret van een haveloze man in kommervolle omstandigheden aan de vooravond van de val van het communisme. Zou – want Tarr (Pécs, 1955) is niet een regisseur die zijn werk graag samenbalt in eenvoudige oneliners. Het verhaal speelt in zijn films een ondergeschikte rol, de beelden – in zwart-wit – doen het werk, soundtrack en muziek dragen zijn parabels over de mens als een bundel van existentiële wanhoop. Digitale 4K-restauratie.

Deze documentaire laat de ontwikkeling van Cohens carrière zien en focust zich op de ontstaansgeschiedenis van zijn meest bekende en meest gecoverde song. Cohen werkte er maar liefst zeven jaar aan en op papier telde het uiteindelijk meer dan honderdvijftig coupletten. In eerste instantie werd Hallelujah afgewezen door zijn platenmaatschappij, maar vertolkingen van onder andere Jeff Buckley en Rufus Wainwright wekten het tot leven. Met ontroerende getuigenissen van grote artiesten voor wie het lied een persoonlijke toetssteen is geworden en een schat aan nooit eerder vertoond archiefmateriaal van de Cohen Trust.

Documentairemaker Patricio Guzman richt zijn lens op de demonstraties in Santiago de Chile in 2019. Anderhalf miljoen mensen gingen de straat op voor beter onderwijs, meer democratie en een nieuwe grondwet, die de huidige grondwet van dictator Pinochet (1973-1990) moet vervangen.

Een protest dat begon als reactie op stijgende prijzen in het openbaar vervoer ging al gauw over meer: de sociale en economische ongelijkheid in Chili, de hoge energieprijzen, machtsmisbruik en corruptie, werkloosheid, het gebrek aan sociale zekerheid, het neoliberale economische model, de macht van de private sector en de president Sebastián Piñera. Het was een opstand tegen de erfenis van de civiel-militaire dictatuur van Pinochet die 30 jaar na de val van het regime nog sterk doorwerkt in Chili.

Als gevolg van de protesten trad president Piñera af, werden er nieuwe verkiezingen uitgeschreven en werd er na een referendum in 2020 besloten om een nieuwe grondwet op te stellen. Deze nieuwe grondwet werd op 4 september dit jaar afgewezen in een nieuw referendum, hiermee lijkt de sociale revolutie in Chili voorlopig tot stilstand gekomen.

Erfenis van de dictatuur in Chili

Na afloop van de film gaat programmamaker Jelle Baars in gesprek met Chileens-Nederlands muzikant Patricio Wang die in 1976 in ballingschap naar Nederland kwam en de Chileense onderzoeker Isidora Ovalle. Een gesprek over de erfenis van de dictatuur in Chili, de betekenis van de opstanden in 2019 en hoe nu verder na het referendum van 2022.

Het nagesprek is in het Engels

De bewoners van een Hongaars provinciestadje vergapen zich aan de belangrijkste attracties van het circus, zoals het opgezette skelet van een walvis en een geheimzinnige ‘Prins’ die als een ware demagoog de bevolking in zijn greep probeert te krijgen en het stadje meesleurt in een collectieve vernietigingsroes. Sommige inwoners raken hun greep op de gebeurtenissen kwijt, anderen proberen een slaatje te slaan uit de ontstane wanorde. Met Werckmeister harmóniák voltooide Béla Tarr de trilogie waartoe ook Damnation (1988) en Sátántangó (1994) behoren; de twee eerdere films kwamen eveneens tot stand in samenwerking met de Hongaarse romanschrijver en scenarist László Krasznahorkai. Alle drie de films zijn op te vatten als een commentaar op de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving. Onverwachte, bedreigende ontwikkelingen blijken het dierlijke in de mens omhoog te brengen en doen de onderlinge solidariteit in een besloten gemeenschap snel teniet. Tarr demonstreert hoe dun het vernislaagje menselijke beschaving kan zijn. Béla Tarr (Pécs, 1955) studeerde aan de Hongaarse film- en televisieacademie in Boedapest en verwierf in de jaren tachtig en negentig status als Hongarije’s belangrijkste avant-gardefilmer.

Toen ik mijn moeder vertelde dat een jongen me had geslagen op het schoolplein, zei ze: ‘Dat is omdat hij je leuk vindt’.” Met die tekst, in zwarte letters op een felrood scherm, opent dit exposé over vrouwenmoord. Terwijl Laura vertelt over haar daad, klinkt de 112 melding en horen we de moord op haar vriend, in de ijskoude nacht. Rosalba braadt gehaktballetjes, vertelt hoe ze haar man verbrandde in een schuur op de Italiaanse akker. Rachel zwijgt in de nacht. Een vrouw, om veiligheidsredenen verborgen in rode schaduw, vertelt over haar gewelddadige man. Laura, Rachel en Rosalba geven haar raad. Geloof nooit in het berouw van een man, waarschuwt Rosalba. Zal de rode vrouw dader worden? Is er een andere uitweg? Tussen de verhalen dweilt een schoonmaker het bloed op van een vermoorde vrouw. Elke week heeft hij wel een klusje of twee. Laura, Rachel en Rosalba zagen moord als enige oplossing, hun daad valt hen zwaar. Look What You Made Me Do is een film over angst, woede, en een besluit. De ultieme wraakfilm, met een gelukkige afloop: Laura, Rachel en Rosalba behoren niet tot de groep van 30.000 vrouwen die jaarlijks worden gedood door hun (ex)partners. Ze hebben het overleefd.

Wereldberoemd saxofonist Candy Dulfer heeft een hechte band met haar ouders. Haar vader Hans, zelf gerespecteerd jazz-saxofonist, en moeder Inge hebben zowel op muzikaal als zakelijk gebied altijd een grote rol gespeeld in haar carrière. Candy heeft opgetreden met supersterren als Prince, David Stewart, Van Morrison en Pink Floyd. Maar als de pandemie uitbreekt en ze niet meer kan optreden, moet Candy vechten om haar hoofd boven water te houden. Ze maakt zich zorgen om haar kwetsbare ouders, die op leeftijd geraken, en zal bovendien de Dulfer naam door ongewenste kinderloosheid niet kunnen doorgeven. Candy gaat echter niet bij de pakken neer zitten en gaat naarstig op zoek naar nieuwe mogelijkheden om maar muziek te blijven maken en aan een nieuw album te werken. Candy is een intiem portret van een zelfstandig artiest, dochter en bonusmoeder die zichzelf opnieuw uitvindt in moeilijke tijden.