Na Jezus Christus is Napoleon Bonaparte (1769-1821) waarschijnlijk de meest bekende naam in de wereldgeschiedenis. Al op jonge leeftijd begreep hij de waarde van kunst en was hij geboeid door de schoonheid ervan. Hij heeft zijn plannen voor het militair veroveren van gebieden over de hele wereld dan ook altijd gecombineerd met het vergaren, bestuderen, conserveren en systematiseren van kunst en bracht kunstwerken van over de hele wereld naar Frankrijk vanuit zijn overtuiging dat cultuur en kunst voor iedereen toegankelijk moest zijn.

De complexe relatie tussen Napoleon, cultuur en kunst heeft vele tegenstrijdige verschijningsvormen. Het werd gebruikt als politiek-ideologische steun om zichzelf te legitimeren als erfgenaam van de klassieke wereld, het was een instrument voor de esthetische, morele en burgerlijke opvoeding van burgers, maar ook een propaganda-object en oorlogsbuit voor het revolutionaire Frankrijk. Oscar winnaar Jeremy Irons neemt ons mee van de Brera Academie en Dom in Milaan, naar het Louvre in Parijs, in gezelschap van de beste internationale kunsthistorici.

Blijf altijd op de hoogte van onze cinema programmering, verdiepende content en speciale programma’s van De Balie Kijkt (een film + verdiepend gesprek met de regisseur of een expert).

An intense, stylized film adaptation of a play about the way in which the Holocaust is passed on from generation to generation. The bitterly ironic triptych begins as a surreal reminder of the Second World War and ends in modern Berlin, where the old wounds are far from healed.

From the creator of Pieces of a Woman, Jupiter’s Moon, White God, Tender Son: The Frankenstein Project and Delta. In the first part of this triptych, a baby miraculously survives Auschwitz. In the next part, this Eva is the mother of Léna, who resists the Jewish survival mentality. The drama ends with the love story of Jonas, the teenage grandson who is in love with Yasmin in present-day Berlin. The pain and the stigmas are passed on from generation to generation, from Eva to Léna to Jonas. Kata Wéber’s personal play has been transformed into powerful, daring images by Kornél Mundruczó, with a stunning mise-en-scene. Memory and identity turn out to be as fluid as the water that connects the three parts.

Als alleenstaande moeder werd Amina verstoten door haar familie en de gemeenschap. Wanneer haar vijftienjarige dochter Maria zwanger blijkt te zijn en het absoluut niet wil houden, wacht haar nog een zwaarder lot dan Amina zelf: in het Islamitische Tsjaad staat op abortus immers een zware straf. Moeder en dochter hebben geen andere keuze dan zichzelf te helpen en een beroep te doen op vrouwelijke solidariteit in een patriarchale samenleving. 

Lingui, the Sacred Bonds is een krachtig en ontroerend vrouwenportret dat het taboe rond abortus op een beklijvende manier aansnijdt. Mahamat-Saleh Haroun brengt met zijn prachtig geschoten film een ode aan vrouwelijke verbondenheid en verzet tegen traditionele machtsstructuren. Lingui werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van Cannes en werd internationaal lovend ontvangen.

Na afloop van de vertoning gaat programmamaker Isabel Sheridan in gesprek met abortus activist Eva de Goeij en politicoloog Amina Hassan Sheikh Ali over vrouwenrechten en de wereldwijde strijd voor het abortusrecht. Waar liggen de verschillen? En hoe versterk je elkaar op een constructieve manier? 

Over de sprekers

Eva de Goeij is neurowetenschapper, activist en voorzitter van Ava, een onafhankelijke belangenorganisatie die zich inzet voor het recht op goede abortuszorg en anticonceptie . Ook was zij werkzaam bij het Humanistisch Verbond en betrokken bij feministisch platform De Bovengrondse.

Politicoloog en microbioloog Amina Hassan Sheikh Ali houdt zich bezig met actuele maatschappelijke thema’s. Haar missie is: ‘de wereld een betere plek maken, juist voor de mensen voor wie het nu het meest onveilig of ongelijk is’. Als o.a. bestuurder bij Stichting SomAstel zet Amina zich in voor kansengelijkheid en participatie. Daarnaast is ze sleutelpersoon VGV en zet ze zich in tegen vrouwelijke genitale verminking.

Het is niemand ontgaan: de wolf is terug in Nederland. Zeer bijzonder, aangezien de wolf 150 jaar geleden uit Nederland verdween. Regisseur Cees van Kempen levert een opzienbarende natuurfilm die geheel in het teken staat van de terugkeer van de wolf.

Na de film nodigen we u uit voor een filosofisch tête-à-tête met natuurdenkers Martin Drenthen en Norbert Peeters. Wat zegt de terugkeer van de wolf over de mens? De wolf houdt zich als geen ander een spiegel voor. De wilde wolf confronteert ons met onze eigen neiging om de mens buiten – of boven – de natuur te plaatsen. 

Met de twee denkers proberen het huidige debat over natuur, wildernis en boerenlandschap te ontrafelen. Hoe kunnen we de discussie over natuur helder blijven voeren?

Als alleenstaande moeder werd Amina verstoten door haar familie en de gemeenschap. Wanneer haar vijftienjarige dochter Maria zwanger blijkt te zijn en het absoluut niet wil houden, wacht haar nog een zwaarder lot dan Amina zelf: in het Islamitische Tsjaad staat op abortus immers een zware straf. Moeder en dochter hebben geen andere keuze dan zichzelf te helpen en een beroep te doen op vrouwelijke solidariteit in een patriarchale samenleving.

Lingui, the Sacred Bonds is een krachtig en ontroerend vrouwenportret dat het taboe rond abortus op een beklijvende manier aansnijdt. Mahamat-Saleh Haroun brengt met zijn prachtig geschoten film een ode aan vrouwelijke verbondenheid en verzet tegen traditionele machtsstructuren. Lingui werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van Cannes en werd internationaal lovend ontvangen.

Forested hills rise up beyond the high, thick wall separating Ángel and his little brother Franco from the outside world. They have seen their lawyer only once in the year since they have been locked away in a youth detention centre; a court date has yet to be set. In a world that by and large seems to have forgotten that they exist at all, the two brothers and their fellow prisoners dream about life after prison. The arrival of a rebellious young man raises hopes of an escape.

In her film, based on true events and awarded three times at the Guadalajara Film Festival, director Claudia Huaiquimilla exposes how a failing justice system deprives vulnerable young people of a future. She presents her social indictment in a sensitive sketch of prison life, in which repression, tensions and mutual solidarity constantly alternate. With a cast of talented young actors plus a splendid role by Paulina García (from Sebastian Lelio’s Gloria).

Lady Di, de ‘people’s princess’, het meest geliefde lid van het Britse Koningshuis, kwam om het leven bij een auto-ongeluk in een Parijse tunnel. Haar leven was publiek bezit. Zo ook haar dood. Het moment dat het nieuws over haar overlijden naar buiten kwam, staat bij een generatie in het geheugen gegrift.

De Britse Oscargenomineerde regisseur Ed Perkins (Black Sheep, Tell me who I Am) was als 11-jarige getuige van de schok die het nieuws veroorzaakte binnen zijn familie en hoe deze gebeurtenis de media beheerste. Vanuit dit perspectief, zonder voice-over en uitsluitend aan de hand van archiefbeelden – zowel uit de media als openbare amateuropnames – maakt hij met The Princess een confronterende kroniek over het publieke leven en de dood van de geliefde prinses.

The Princess overspant de jaren tussen 1981 vanaf het moment dat ze voor het eerst in de media verschijnt vlak voor haar verloving met prins Charles, tot haar begrafenis in 1997. De schuchtere jonge vrouw die ze was toen de paparazzi haar voor het eerst bij haar huis opwachtten, haar charmante optreden tijdens de Australië-tournee toen het volk haar voor altijd in het hart sloot en de hartverscheurende scène waarin haar jonge kinderen achter haar kist lopen.

Het verhaal is meer dan eens verteld. Maar The Princess is niet de zoveelste speculatie over het privé leven van Diana, de film toont het publieke beeld zoals de wereld het zag evolueren. Van het sprookje, naar de soap en uiteindelijk de tragedie. Wat The Princess laat zien is hoe dicht de media op haar huid zaten en welke impact dit had op haar leven. En wat dat zegt over ons, de toeschouwers die de beelden keer op keer willen zien. Ook nu weer.

Blijf altijd op de hoogte van onze cinema programmering, verdiepende content en speciale programma’s van De Balie Kijkt (een film + verdiepend gesprek met de regisseur of een expert).

Een grootvader zwijgt – leeft hij nog? Een man praat tegen een kledingkast – waarom doet hij dat? Spookachtige figuren sluipen de levens en gesprekken van stellen en gezinnen binnen. Zij zijn de verlorenen, de onderdrukten en de vermisten. Een charlatan jaagt ondertussen naïeve zieke mensen de dood in. Het is moeilijk te zeggen wie hier het slachtoffer is en wie de schuldige.

Benedek Fliegauf zet na zijn speelfilmdebuut Forest uit 2003 zijn antropologische verkenning in microrealistische stijl op intense wijze voort. Amateurs werkten samen met professionals in deze no-budgetfilm waarvoor hij inspiratie haalde uit het werk van John Cassavetes, Raymond Carver en Péter Nádas. In beklemmende close-ups, koortsachtige dialogen en anarchistische stijl fileert hij de menselijke relaties. Benedek Fliegauf (1974) is een Hongaarse schrijver, regisseur, productieontwerper en geluidsontwerper, en werd aanvankelijk opgeleid als toneelontwerper. In 2003 werd zijn speelfilmdebuut Forest vertoond in het Forum op het Filmfestival Berlijn waar hij de Wolfgang Staudte Award won. Zijn tweede film, Dealer, won daar de publieksprijs. Milky Way won de Gouden Luipaard op het filmfestival van Locarno. In 2012 ontving Just the Wind de Jury Grand Prix in de Berlinale Competitie. Na Lily Lane (2016) keert hij nu terug met Forest: I See You Everywhere.

Isa neemt op een cassetterecorder berichten voor zichzelf op, die ze later afspeelt. “Er zal een enorme lichtflits boven het dorp verschijnen, die alles zal veranderen”, hoort ze zichzelf zeggen. “Het is geweldig. We zullen allemaal hoofdpijn krijgen, we zullen onze herinneringen verliezen en we zullen verdwijnen.” Isa hoopt op verandering, en dat is niet verwonderlijk. Ze woont in een kleine gemeenschap in het zuidwesten van Spanje waar nooit iets gebeurt. De jongeren vertrekken allemaal. Voor degenen die achterblijven, lijkt de tijd stil te staan. Cita’s hoop is op iets anders gevestigd. Ze verlaat haar man en zwerft door het stadje.

Dit drama lijkt op een documentaire, maar haalt ook inspiratie uit het surrealisme en magisch realisme. Met behulp van niet-professionele acteurs, een opvallende, ontwrichtende elektronische soundtrack en suggestief camerawerk bewijst Destello bravío dat zelfs het alledaagse uitzonderlijk kan zijn. De film beleefde zijn wereldpremière in de Tigercompetitie van het (online) IFFR 2021. Winnaar Jury Special Award Ainhoa Rodriguez en Beste Montage Jose Luis Picado op Malaga Spanish Film Festival 2021, Beste Regisseur Ainhoa Rodriguez op Vilnius International Film Festival 2021.

Grace (17) is als vijfjarig meisje met haar moeder en oudere broer uit Burundi gevlucht naar Rotterdam. Grace heeft albinisme, en albino hunters maakten in Burundi jacht op haar pigmentloze huid. Nu ze in haar examenjaar zit, moet ze alles op alles zetten om aan de verwachtingen van haar familie te voldoen. Wanneer ze Kya en haar vriendinnen ontmoet, opent zich een nieuwe wereld. In Kya en haar entourage ziet Grace de belichaming van haar Afrikaanse identiteit, maar meer nog van de persoon die Grace zou willen zijn; krachtig, zelfverzekerd en trots. Ze zet alles op alles om onderdeel te worden van de groep. Maar hoe doe je dat, als je zelfbeeld door jarenlange uitsluiting zo negatief is geworden? White Berry is het speelfilmdebuut van Sia Hermanides, en deels gebaseerd op eigen ervaringen van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi.

This film will be shown with English subtitles every evening at 19:00 (Thursdays on 19:30).