Nora wil niets liever dan vrienden maken op haar nieuwe basisschool. Maar op het schoolplein ziet ze dat haar grote broer Abel wordt lastiggevallen. Als ze hem wil helpen gaat het van kwaad tot erger. Terwijl haar vader wil dat ze spreekt, wil haar broer dat ze zwijgt, waardoor Nora voor een verscheurende keuze komt te staan. Un Monde is een meeslepende film van Belgische regisseur Laura Wandel over het niet zo onschuldige leven op het schoolplein.

Als tweede kind was filmmaker Louis Hothothot illegaal vanwege het éénkindbeleid van China. Zijn vader moest drie jaar jaarsalarissen betalen en zijn politieke carrière opgeven voor zijn bestaan. Na zeven jaar in Europa te hebben gewoond, reist Louis terug naar huis om zijn familiegeschiedenis te achterhalen.

Zijn ouders en zus wonen in een nieuw appartement in Beijing. Er is niets dat duidt op een gezamenlijk gezinsleven maar er is de herinnering aan een foto waarop Louis’ vader en moeder samen met zijn zus poseren voor een portret van Mao. Zijn moeder is dan drie maanden zwanger. Ze zijn net teruggekeerd van een bezoek aan familie op zoek naar een veilige plek voor de geboorte, maar zijn door een oom weggestuurd. Lange tijd riep de herinnering aan deze foto bij Louis schuldgevoelens op. Waarom besloten zijn ouders hem te houden? Waarom onttrok zijn vader zich aan het gezag Mao, de politieke leider die hij op een voetstuk had staan?

De antwoorden komen moeizaam. Louis zit zijn familie dicht op de huid, stelt confronterende vragen die de gepijnigde ouders ontwijken. Het verleden moet niet opgerakeld te worden. En er is de jaloezie tussen broer en zus. Omdat hij geniet van het vrije leven in het westen en ontkomen is aan de knellende familiebanden; omdat zij de oogappel is van zijn vader en een duidelijk plek heeft in het gezin.

Terwijl de filmmaker probeert antwoorden te vinden en de verbroken relatie met zijn ouders te herstellen, dringen zij erop aan dat hij zelf kinderen krijgt. Want om de vergrijzing tegen te gaan wordt de tweekindpolitiek ingevoerd en opnieuw is het China’s geboortebeleid dat de verhoudingen binnen de familie onder druk zet.

In 1970 reist Luchino Visconti door Europa op zoek naar de perfecte jongen om volmaakte schoonheid te belichamen in zijn filmbewerking van Thomas Mann’s Death in Venice. In Stockholm ontdekt hij de Zweedse Björn Andrésen, een verlegen jongen van 15 die op slag internationaal beroemd wordt en een korte maar intense periode van zijn turbulente jeugd doorbrengt tussen het Lido in Venetië, Londen, het filmfestival in Cannes en het verre Japan. Vijftig jaar na de première van Death in Venice neemt Björn ons mee op een bijzondere reis langs persoonlijke herinneringen, filmgeschiedenis, magie en tragiek, in wellicht de laatste poging om eindelijk zijn leven weer op de rails te krijgen.

Een film die in- en uitademt met de getijden van het Werelderfgoed, een van de grootste aaneengesloten wetlands ter wereld, terwijl het de breekbare relatie tussen mens en natuur verkent. Een hypnotiserende blik op de cycli en contrasten van de seizoenen: leven en dood, storm en stilte, de massa en het individu. Een poëtische overpeinzing zonder voice-overs of interviews tegen een overweldigend decor van lucht, water, wind, mist en voortdurend veranderend licht.

The Taste of Desire is een filmische reis rond de wereld, waarin vijf ogenschijnlijk verschillende persoonlijke verhalen met elkaar verbonden raken door ieders unieke band met de oester. Een burlesque-danser uit New York, die het dagelijks leven als moeder probeert te combineren met haar beruchte oester-act op de bühne. Twee Franse Michelin-ster chef-koks, die streven te ontkomen aan de stress op de werkvloer in een door egocentrisme gedreven vakgebied. Een jonge, Zweedse vrouw op een keerpunt in haar leven, nadat ze haar succesvolle modecarrière in de grote stad achter heeft gelaten om oesterduiker te worden in de vrije natuur. Een Japanse pareljuwelenmaker wiens missie het is om schoonheid in imperfecties te vinden. En tot slot een terminaal zieke Engelse psycholoog, die zijn levenswerk – een boek over oesters – probeert af te maken voor de dood hem inhaalt. Door hun ambities en existentiële angsten bloot te leggen, drijft de complexiteit van het menselijk verlangen dat hieraan ten grondslag ligt naar de oppervlakte. Hoe ver zijn we bereid te gaan om onze verlangens te bevredigen? En kunnen ze ooit écht worden vervuld?

Wat gebeurt er als je magic mushrooms (psilocibine) geeft aan ervaren Zen beoefenaars die nog nooit drugs hebben gebruikt? Wat gaat ons dat leren over de mystieke ervaring van eenheid met de natuur? Vanuit deze vragen zetten psychiater Franz Vollenweider en Zen meester Vanja Palmers, een legaal wetenschappelijk experiment op in een klooster op de top van Mount Rigi in Zwitserland. Precies 50 jaar nadat de magische paddestoelen officieel verboden werden, begint er weer een nieuw verhaal in wat nu de “psychedelic renaissance” genoemd wordt. “These substances are not for the sick only, they belong in the hands of meditation” Albert Hofmann, quote from Descending the Mountain. Op de laatste dag van een klassiek 5-daagse Zen sessie, krijgen monniken en langdurig Zen beoefenaars, dubbelblind, een hoge dosis psilocybine toegediend dan wel een placebo. Juist de combinatie van meditatie en psilocibine, geeft een diepe mystieke ervaring van eenheid met de natuur. In 2020 worden de wetenschappelijke resultaten van dit experiment gepubliceerd in het gerenommeerde blad” Nature” maar het belangrijkste resultaat is dat dit experiment überhaupt gedaan kon worden. Dat dit mogelijk was komt door de unieke vriendschap van Frans en Vanja, twee pioniers in de psychedelische revolutie in de jaren 60 van de vorige eeuw, toen psychedelica nog vooral geassocieerd werden met vrijheid en anti- establishment. Terwijl anno 2021 de meeste onderzoeken met psychedelica zich vooral richten op de veel belovende medische toepassingen ervan, gaan Frans en Vanja al weer een stap verder. Kan de combinatie van meditatie en psilocibine de mensheid helpen om uit de puinhoop te komen die we met onze neo liberale samenleving over onszelf en de planeet hebben afgeroepen? Regisseur Maartje Nevejan, werkt, net als bij haar laatste veel geprezen film “Ik ben er even niet”, samen met andere kunstenaars om een visuele taal te vinden voor innerlijke ervaringen. Hierbij laat ze de iconische beeldtaal van de jaren ’60 achter zich, door met A.I , animaties en een hallucinerende soundscape een psychedelische ervaring op te roepen bij de toeschouwer.

In 2018 is de wereld twee weken lang in de ban van de redding van de Thaise voetbalploeg die vast kwam te zitten in een kilometers diepe grot. Het toegesnelde leger, de Navy Seals en de ingevlogen Amerikaanse Special Forces staan machteloos. Niemand blijkt de juiste training en apparatuur te hebben om de jonge voetballers te bevrijden uit deze kilometers lange, nauwe grotten, waar het water zo hard kan stromen als een rivier en pikzwart kan zijn door de vele modder. Behalve twee zachtaardige, introverte Engelse mannen van middelbare leeftijd. Rick Stanton en John Volanthen beoefenen als een van de weinige mensen op de wereld de sport van het grotduiken. Een onaardse hobby waarin je volledig op jezelf bent aangewezen in een omgeving die de meeste mensen een acute paniekaanval zou bezorgen. ‘It’s like being in space’ legt Rick uit. Er ontwikkelt zich een verhaal met zulke onwaarschijnlijke en wonderbaarlijke helden en gebeurtenissen, dat je het moet zien om te geloven. De mentale kracht van de jongens en hun coach doen je versteld staan. De krankzinnige moed en volharding van de duikers, bezorgen je rillingen over je rug. Terwijl de reddingspoging zelf zo uitzinnig is, dat zelfs Hollywood hem ongeloofwaardig zou vinden. Almost too fantastic to be true, blijkt dit verhaal een kolfje naar de hand van Elizabeth Chai Vasarhely en Jimmy Chin, het echtpaar dat ook Free Solo regisseerde. Ze hadden de beschikking over een schatkamer aan ter plekke gefilmd materiaal, waaronder alleen al 87 uur door de vrouw van de Thaise admiraal. In combinatie met een aantal wonderschone animaties die situaties verduidelijken en sterke, ontroerende interviews met de hoofdrolspelers creëren ze een overweldigende filmervaring die alle nieuwsbeelden van toen laat verbleken.

Vijftig jaar na de première van Death in Venice neemt voormalig tienerster Björn Andrésen, die de legendarisch Tadzio in Visconti’s meesterwerk speelde, ons mee op een bijzondere reis langs persoonlijke herinneringen, filmgeschiedenis, magie en tragiek, in wellicht de laatste poging om eindelijk zijn leven weer op de rails te krijgen.

Na vertoning van de film gaan we in gesprek met een deskundige op het gebied van (de begeleiding van) kindsterren en kindacteurs, én een voormalig kindster. Want wat betekent het voor een kind of jongvolwassene om plotsklaps in het centrum van alle aandacht te zijn, bekend te zijn, herkend te worden door volstrekt onbekenden? Wat doet dat met gevoelens van eigenwaarde, de relatie tot anderen en de verdere (psychische en emotionele)ontwikkeling?

Houd de website in de gaten voor meer informatie over dit programma. 

The Man Who Sold His Skin is de nieuwe film van de Tunesische filmmaker Kaouther Ben Hania (BBeauty and The Dogs). De film wordt gedragen door Yahya Mahayni als Sam die zich laat inpalmen door een verraderlijke Monica Bellucci als PA van kunstenaar Godefroi (Koen De Bouw). ‘Een prachtig, origineel verhaal over waardigheid, liefde en de ware aard van vrijheid’ (Movies that Matter). Sam Ali wordt van zijn grote liefde gescheiden en ontvlucht Syrië. Hij ontmoet de beroemde en provocerende kunstenaar Jeffrey Godefroi, die van ongebruikelijke objecten waardevolle kunst maakt. Hij biedt Sam de mogelijkheid naar Europa te kunnen reizen door zijn rug beschikbaar te stellen. Sam groeit uit tot een levend kunstwerk dat miljoenen waard is op de kunstmarkt. De vrijheid die hij dacht te vinden, blijkt schijn. Kan hij aan zijn eigen lichaam ontsnappen?