Diep in de bossen van Piemond in Noord-West Italië zoekt een groep oude mannen samen met hun trouwe honden naar ’s werelds duurste ingrediënt: de witte Alba truffel. Een fabelachtig, waargebeurd verhaal over de inwoners van een vergeten, kleine gemeenschap, die geestdriftig proberen hun buitengewone levensstijl te behouden en hun land te beschermen.

De witte Alba truffel is ondanks de verregaande moderne technologie nog niet gecultiveerd. De mannen zijn van generatie op generatie geoefend in het zoeken naar de truffels en ze worden begeleid door hun goed getrainde honden met hun scherpe reuk. Ze leiden een eenvoudig en rustig bestaan in harmonie met hun honden en de schilderachtige omgeving. Ze zijn niet gebonden aan een mobiele telefoon of internet en hechten belang aan het onderhouden van persoonlijk contact met de medebewoners in hun kleine gemeenschap.

Terwijl de voorraad van de witte Alba truffel afneemt, groeit de vraag naar dit product. Door de klimaatverandering, de ontbossing en het gebrek aan jonge mensen die de traditie wil voortzetten, is de delicatesse felbegeerder dan ooit en het goedbewaarde geheim van de truffelzoekers dreigt verloren te gaan. Bovendien bewaken de mannen meer dan het mysterie rond de Alba truffel: de sleutel tot een rijk en zinvol leven.

Vincent Cassel, Hubert Koundé en Saïd Taghmaoui spelen de hoofdrollen in het nog altijd actuele verhaal van regisseur Mathieu Kassovitz die een dag toont uit het leven van drie vrienden uit de Parijse banlieus, waar de politie keihard optreedt tegen de voortdurende dreiging van oproer en vandalisme. Mathieu Kassovitz’ tweede, invloedrijke film leidde tot vragen in de Franse Assemblée en won de prijs voor beste regie op het festival van Cannes 1995 en door filmcritici werd La Haine unaniem lovend ontvangen.

Vinz, Saïd en Hubert zijn woedend als blijkt dat hun Algerijnse vriend Abdel, een Arabische jongen afkomstig uit de Parijse voorsteden, tijdens een politieverhoor zo hard is aangepakt dat hij in het ziekenhuis belandt. Saïd en Hubert proberen Vinz ervan te weerhouden om wraak te nemen op de politie. Hevige nachtelijke rellen zijn het gevolg. De Franse filmklassieker La Haine zal 25 jaar na de release opnieuw te zien zijn in de bioscoop. Vanaf 7 januari is de gedigitaliseerde, opnieuw gemasterde versie te zien.

In 100UP ontmoet regisseur Heddy Honigmann een kleurrijke verzameling 100-plussers uit verschillende delen van de wereld. Ze hebben al meer dan een eeuw geleefd en waren getuige van grote historische gebeurtenissen, maar in plaats van in het verleden te blijven hangen, kijken ze vooruit.

Met de klok die onverbiddelijk doortikt, houden deze honderdjarigen vast aan het leven, stellen nieuwe doelen met een joie de vivre, en weigeren toe te geven aan het verval van hun lichamen. De tijd is zowel hun vijand als hun vriend. Ze hebben ziekten overwonnen, partners verloren en sommigen overleefden zelfs hun eigen kinderen. Toch zijn deze actieve, nieuwsgierige en creatieve 100-plussers verbazingwekkend goed in het starten van elke nieuwe dag.

Een groeiende nucleaire macht, een groots spionageschandaal en een duizelingwekkend rookgordijn opgetrokken door de Nederlandse staat: het lijken misschien de basiselementen voor een spannend boek, maar voor klokkenluider Frits Veerman vormt het de realiteit van alle dag. In de jaren ’70 van de vorige eeuw onthulde hij dat er op grote schaal nucleaire informatie vanuit Nederland naar Pakistan werd gesmokkeld. Wat zette Veerman aan tot deze onthulling en hoe beïnvloedde het de rest van zijn leven? Frans Bromet onderzoekt het in zijn nieuwe documentaire In de Ban van de Bom.

Tot op de dag van vandaag voert Frits Veerman een niet aflatende strijd om de waarheid boven water te krijgen en zijn naam te zuiveren. Want zijn onthulling viel niet bij iedereen in goede aarde: niet alleen werd hij ontslagen, ook werd hij vastgehouden door de voormalige AIVD en kreeg hij lange tijd geen toegang tot documenten die zijn onrechtmatige behandeling konden bevestigen. Wat doet dit met een mensenleven en wat zegt dit over de verhouding tussen overheid en burger? Kan een eenling zijn machtige meerderen ter verantwoording roepen en, zo ja, hoe?

Een aangrijpend portret van Oliver Sacks en zijn avontuurlijke leven. Hij is ’s werelds beroemdste neuroloog; een bijzonder innemende, onconventionele en briljante wetenschapper. Maar dat er überhaupt iets van hem terecht kwam, blijkt niet minder dan een wonder. Deze wijze, vrolijke dokter was een groot deel van zijn leven, zoals zijn collega het bondig verwoordt, ‘a supreme fuck-up’. Een buitenstaander die, worstelend met zijn seksualiteit en zijn uitbundige, en vaak ook extreme gedrag, wel meerdere levens lijkt te hebben geleefd.

Op eenentachtigjarige leeftijd, met nog een half jaar te leven, vertelt hij nog één keer een wonderbaarlijke levensgeschiedenis. Die van hemzelf. Een ontroerend uniek verhaal over een tedere unieke man. Na de film gaan wij een gesprek met neuroloog Bastiaan ter Meulen en Prof. dr. Jan Dirk Blom. 

Sprekers

Bastiaan ter Meulen is sinds 2009 als neuroloog verbonden aan het OLVG-West, Amsterdam. Tijdens zijn studie geneeskunde raakte hij in de ban van Sacks en schreef hij hem met het verzoek om in zijn ziekenhuis coschappen te lopen. Hoewel Sacks geen plek had, droeg hij ter Meulen wél voor bij een ander ziekenhuis. Een (eenmalige) ontmoeting volgde, waarna ter Meulen besloot dat hij een neuroloog wilde zijn als Sacks: invoelend, medelevend en holistisch. Sindsdien schrijft hij verhalen over zijn ervaringen met zijn patiënten.

Jan Dirk Blom is sinds 2016 bijzonder hoogleraar Klinische Psychopathologie aan de Universiteit Leiden. Ook is hij als psychiater verbonden aan de High Care Mangostraat en de polikliniek Uncommon Psychiatric Syndromes van Parnassia. Hij is gespecialiseerd in hallucinatie en werkte jarenlang samen met- en in hetzelfde onderzoeksveld als Sacks.

Tijdens het gesprek zullen wij met Bastiaan ter Meulen en Prof. dr. Jan Dirk Blom spreken over het fenomeen Sacks, zijn unieke en voor die tijd zeer ongewone benadering van de geneeskunde en wat deze meer menselijke benadering heeft betekend voor de neurologie in het bijzonder en de geneeskunde in het algemeen.

Nagesprek met

Bastiaan ter MeulenNeuroloog

Prof. dr. Jan Dirk BlomHoogleraar Klinische Psychopathologie

Dit programma is verplaatst van 31 januari 2021 naar 15 april. Reeds gekochte kaarten blijven geldig, meer informatie hebben wij kaarthouders per mail verzonden.

Maak je avond compleet met De Balie Café-restaurant

Je hoeft niet meer de deur uit om van onze gerechten te genieten. Met het gemak van een paar klikken krijg je een heerlijk diner thuis bezorgd.

The film Bar Bahar and the conversation with Nisma Alaklouk and Lara Khaldi will be available on Picl from Wednesday 21 January onwards.

Last December it was exactly 10 years ago since the beginning of Arab Spring. During these protests women played an important role, thereby breaking with the traditional patriarchy. That’s why we screen two films on Picl which focus on the personal experience of these women fighting for change. This time: the Israeli film Bar Bahar.

Three Palestinian women share an apartment in Tel Aviv. Lawyer Laila (Hawa) is a party animal, DJ Salma (Jammelieh) is a closeted lesbian, and Nour (Kanboura) a devout Muslim woman with a somewhat naive view of the world. A sparkling portrait of free spirits who like to escape into the city’s wild nightlife.

Bar Bahar, the first feature film of Maysaloun Hamoud, received critical acclaim from the festival circuit. But the filmmaker also received death threats from conservative Muslims, and even a fatwa.
After the film, we talk with writer Nisma Alaklouk and curator and critic Lara Khaldi about the position of Palestinian women in their work and especially in film. Have their lives truly changed since the Arab Spring?

Speakers

Nisma Alaklouk (1986) is a writer from Palestine. She published several novels in Arabic before moving to Brussels in 2013. Brussels Women appeared in 2019, about the life in the Belgian city of four women with different (traditional) backgrounds.

Lara Khaldi is an independent cultural critic and curator, living in Jerusalem. She is an alumni of the Appel Curatorial Program, Amsterdam, and the European Graduate School, Switzerland. Until recently, she was Head of Media Studies at Bard Al Quds College in Jerusalem. She is currently a member of the artistic team of the fifteenth edition of the prestigious art exhibition Documenta.

When Martens is invited to the Tate Modern in London to show his film Enjoy Poverty (2008), he sees the logo of Unilever everywhere on the walls of the museum. This is the starting point for White Cube, a film that shows the power relations between art institutions in the West and the violence of the plantation system.

Many museums are built with the profits extracted from the plantations. This new film tells the story of the unlikely attempt to restructure this chain of value in the art world. After a first futile attempt by Martens himself, a group of plantation workers decides to make art. They unite as the Cercle d’Art des Travailleurs de Plantation Congolaise (CATPC) and make portraits of river clay, which are reproduced in chocolate by the use of 3D technology.

When plantation worker Matthieu Kasiama travels to New York to open the first solo exhibition of CATPC, newspaper The New York Times calls this exhibition ’the best art of the year’. With the profits of the art show, the plantation workers buy back their land – the very same land where Unilever originally founded Leverville in 1911, and that after over 100 years of monoculture and extraction is completely depleted. Together with environmental activist René Ngongo, they develop a flourishing, inclusive and ecological post-plantation. On this land they built their own ‘white cube’, designed by OMA, to secure and safe guard their future.

We also screen this movie with Dutch subtitles, click here for the showtimes.

Het nagesprek valt hier live te volgen vanaf 18:00

Hoe komt het dat activisten meestal eerst gezien worden als oproerkraaiers en relschoppers terwijl hun actiepunten jaren of decennia later vaak gemeengoed worden? In haar nieuwe documentaire Oproerkraaiers onderzoekt Sunny Bergman het hedendaagse activisme en de relatie tussen actievoeren en maatschappelijke verandering. Wie zijn deze oproerkraaiers en wat beweegt hen? Na deze speciale voorpremière spreken we verder met o.a. Sunny en andere oproerkraaiers.

In Oproerkraaiers onderzoekt Sunny de relatie actievoerder-maatschappij en kijkt zij naar wie die actievoerders eigenlijk zijn. Gedurende dit jaar trok ze op met een breed scala activisten. Ze rijdt ‘s-nachts mee op de tractor naar het Malieveld en ze is erbij wanneer de demonstratie van Black Lives Matter op de Dam alle verwachtingen overtreft. Ze laat zich overtuigen tijdens een actie bij een grote varkensslachterij en ze volgt een activist die dakloos is en zich afvraagt waarom er tijdens de crisis veel geld naar bedrijven als KLM en Booking.com gaat.

Sprekers

Sunny Bergman (1972) maakt persoonlijke essayistische documentaires die de publieke opinie beïnvloeden. Met haar films probeert ze bewustzijn te creëren en maatschappelijke veranderingsprocessen op gang te brengen- vooral op het gebied van feminisme en antiracisme. Voor de VPRO heeft ze de afgelopen jaren onder andere de documentaires Beperkt houdbaar, Sletvrees, Sunny Side of Sex, Zwart als roet en Wit is ook een kleur gemaakt. Recent heeft ze met Man Made een debat over de manier waarop mannelijkheid geconstrueerd wordt, aangezwengeld.

Tofik Dibi is schrijver van onder andere Het Monster van Wokeness (Prometheus 2020) en ex-politicus. Sinds oktober 2018 is hij bestuursadviseur van het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West. Hij werkte onder andere mee met docu Acting Straight (2019) en theaterproductie Melk en Dadels (2017).

Jerry Afriyie is activist en voorman van actiegroep Kick Out Zwarte Piet. Onder de naam Kno’ledge Cesare treedt hij op als dichter. Samen met Sunny Bergman organiseert hij de bijeenkomsten Wit aan zet, een platform dat een concrete handreiking biedt voor oplossingen tegen ongelijkheid. Hij is oprichter van de stichting Nederland wordt Beter.

Bahareh Goodarzi is verloskundige, docent bij de Academie van Verloskunde in Amsterdam en Groningen, en promovendus aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Bahareh zet zich in voor een sociale, economische en politieke rechtvaardigheid in de samenleving, in het bijzonder in de geboortezorg. 

Als Martens voor de vertoning van zijn film Enjoy Poverty door Tate Modern in Londen wordt uitgenodigd, ziet hij er overal Unilever logo’s. Dit is het startpunt van White Cube, een film die de relatie toont tussen westerse kunstmusea en het geweld van het plantagesysteem.

Veel musea zijn gebouwd met winst onttrokken aan plantages. De nieuwe film vertelt het verhaal van een onwaarschijnlijke poging de waardeketen van kunst te herstructureren. Na een eerste hopeloos mislukte poging van Martens zelf, besluit een groep plantagearbeiders kunst te gaan maken. Ze verenigen zich in de Cercle d’Art des Travailleurs de Plantation Congolaise (CATPC) en maken zelfportretten van rivierklei, die met 3D technologie worden gereproduceerd in chocolade.

Als plantagearbeider Matthieu Kasiama naar New York reist om daar de eerste solo-expositie van CATPC te openen, roept de New York Times de expositie uit tot best art of the year. Met de opbrengsten van hun kunst kopen de plantagearbeiders hun eigen land terug – het land waar Unilever in 1911 in Leverville zijn eerste plantage vestigde en dat na honderd jaar monocultuur volledig vernietigd is. Samen met hun leider, milieuactivist René Ngongo, ontwikkelen ze er een bloeiende, inclusieve en ecologische postplantage. Op hun land bouwen ze een eigen, door OMA ontworpen museum, een white cube, om hun toekomst veilig te stellen.

We also screen this movie with English subtitles! Click here for the times and tickets.

De grensgebieden van Irak, Koerdistan, Syrië en Libanon, waar Notturno werd opgenomen, zijn getekend door oorlog. De geschiedenis van de regio is er een van onderdrukking, invasies, terrorisme, militaire coups, buitenlandse inmenging, corrupte regimes en dictators. Wie er woont, probeert niettemin een normaal leven te leiden, zo goed als dat gaat.

Notturno toont het dagelijks bestaan van een gezin dat slaapt en leeft in één kamer, volgt een eendenjager op zijn nachtelijke kanotocht en legt de voorbereidingen op een toneeluitvoering in een zorginrichting vast. Het zijn vaak serene, soms zelfs humoristische taferelen, maar op de achtergrond klinkt regelmatig geschut. Troosteloze, modderige opvangkampen tonen de nasleep van alle conflicten. Ronduit huiveringwekkend zijn de getuigenissen van jonge kinderen die beschrijven welke gruwelen ze ISIS-strijders zagen begaan.

Gianfranco Rosi (Sacro GRA, Fuocoammare), de documentairemaker die filmt als een schilder, laat de scènes voor zich spreken. Het schitterende camerawerk, vaak bij avond- of ochtendlicht, vormt de rode draad in zijn zoektocht naar menselijkheid.