Wat gebeurt er als je magic mushrooms (psilocibine) geeft aan ervaren Zen beoefenaars die nog nooit drugs hebben gebruikt? Wat gaat ons dat leren over de mystieke ervaring van eenheid met de natuur? Vanuit deze vragen zetten psychiater Franz Vollenweider en Zen meester Vanja Palmers, een legaal wetenschappelijk experiment op in een klooster op de top van Mount Rigi in Zwitserland. Precies 50 jaar nadat de magische paddestoelen officieel verboden werden, begint er weer een nieuw verhaal in wat nu de “psychedelic renaissance” genoemd wordt. “These substances are not for the sick only, they belong in the hands of meditation” Albert Hofmann, quote from Descending the Mountain. Op de laatste dag van een klassiek 5-daagse Zen sessie, krijgen monniken en langdurig Zen beoefenaars, dubbelblind, een hoge dosis psilocybine toegediend dan wel een placebo. Juist de combinatie van meditatie en psilocibine, geeft een diepe mystieke ervaring van eenheid met de natuur. In 2020 worden de wetenschappelijke resultaten van dit experiment gepubliceerd in het gerenommeerde blad” Nature” maar het belangrijkste resultaat is dat dit experiment überhaupt gedaan kon worden. Dat dit mogelijk was komt door de unieke vriendschap van Frans en Vanja, twee pioniers in de psychedelische revolutie in de jaren 60 van de vorige eeuw, toen psychedelica nog vooral geassocieerd werden met vrijheid en anti- establishment. Terwijl anno 2021 de meeste onderzoeken met psychedelica zich vooral richten op de veel belovende medische toepassingen ervan, gaan Frans en Vanja al weer een stap verder. Kan de combinatie van meditatie en psilocibine de mensheid helpen om uit de puinhoop te komen die we met onze neo liberale samenleving over onszelf en de planeet hebben afgeroepen? Regisseur Maartje Nevejan, werkt, net als bij haar laatste veel geprezen film “Ik ben er even niet”, samen met andere kunstenaars om een visuele taal te vinden voor innerlijke ervaringen. Hierbij laat ze de iconische beeldtaal van de jaren ’60 achter zich, door met A.I , animaties en een hallucinerende soundscape een psychedelische ervaring op te roepen bij de toeschouwer.

In 2018 is de wereld twee weken lang in de ban van de redding van de Thaise voetbalploeg die vast kwam te zitten in een kilometers diepe grot. Het toegesnelde leger, de Navy Seals en de ingevlogen Amerikaanse Special Forces staan machteloos. Niemand blijkt de juiste training en apparatuur te hebben om de jonge voetballers te bevrijden uit deze kilometers lange, nauwe grotten, waar het water zo hard kan stromen als een rivier en pikzwart kan zijn door de vele modder. Behalve twee zachtaardige, introverte Engelse mannen van middelbare leeftijd. Rick Stanton en John Volanthen beoefenen als een van de weinige mensen op de wereld de sport van het grotduiken. Een onaardse hobby waarin je volledig op jezelf bent aangewezen in een omgeving die de meeste mensen een acute paniekaanval zou bezorgen. ‘It’s like being in space’ legt Rick uit. Er ontwikkelt zich een verhaal met zulke onwaarschijnlijke en wonderbaarlijke helden en gebeurtenissen, dat je het moet zien om te geloven. De mentale kracht van de jongens en hun coach doen je versteld staan. De krankzinnige moed en volharding van de duikers, bezorgen je rillingen over je rug. Terwijl de reddingspoging zelf zo uitzinnig is, dat zelfs Hollywood hem ongeloofwaardig zou vinden. Almost too fantastic to be true, blijkt dit verhaal een kolfje naar de hand van Elizabeth Chai Vasarhely en Jimmy Chin, het echtpaar dat ook Free Solo regisseerde. Ze hadden de beschikking over een schatkamer aan ter plekke gefilmd materiaal, waaronder alleen al 87 uur door de vrouw van de Thaise admiraal. In combinatie met een aantal wonderschone animaties die situaties verduidelijken en sterke, ontroerende interviews met de hoofdrolspelers creëren ze een overweldigende filmervaring die alle nieuwsbeelden van toen laat verbleken.

Vijftig jaar na de première van Death in Venice neemt voormalig tienerster Björn Andrésen, die de legendarisch Tadzio in Visconti’s meesterwerk speelde, ons mee op een bijzondere reis langs persoonlijke herinneringen, filmgeschiedenis, magie en tragiek, in wellicht de laatste poging om eindelijk zijn leven weer op de rails te krijgen.

Na vertoning van de film gaan we in gesprek met een deskundige op het gebied van (de begeleiding van) kindsterren en kindacteurs, én een voormalig kindster. Want wat betekent het voor een kind of jongvolwassene om plotsklaps in het centrum van alle aandacht te zijn, bekend te zijn, herkend te worden door volstrekt onbekenden? Wat doet dat met gevoelens van eigenwaarde, de relatie tot anderen en de verdere (psychische en emotionele)ontwikkeling?

Houd de website in de gaten voor meer informatie over dit programma. 

The Man Who Sold His Skin is de nieuwe film van de Tunesische filmmaker Kaouther Ben Hania (BBeauty and The Dogs). De film wordt gedragen door Yahya Mahayni als Sam die zich laat inpalmen door een verraderlijke Monica Bellucci als PA van kunstenaar Godefroi (Koen De Bouw). ‘Een prachtig, origineel verhaal over waardigheid, liefde en de ware aard van vrijheid’ (Movies that Matter). Sam Ali wordt van zijn grote liefde gescheiden en ontvlucht Syrië. Hij ontmoet de beroemde en provocerende kunstenaar Jeffrey Godefroi, die van ongebruikelijke objecten waardevolle kunst maakt. Hij biedt Sam de mogelijkheid naar Europa te kunnen reizen door zijn rug beschikbaar te stellen. Sam groeit uit tot een levend kunstwerk dat miljoenen waard is op de kunstmarkt. De vrijheid die hij dacht te vinden, blijkt schijn. Kan hij aan zijn eigen lichaam ontsnappen?

In The Photograph ontketent één foto een wervelwind van bijzondere verhalen. Over New York en haar zwarte bewoners, over trots en traditie, over de kracht van fotografie, en over de grootvader van regisseur Sherman De Jesus. De Jesus vertrekt met een duidelijke missie naar New York: achterhalen welk verhaal er schuilgaat achter de enige foto die hij van zijn grootvader, Juan de Jesus, heeft. Een zwart-wit portret van een trotse man in een wit tropenpak, een echte heer anno 1920. Belangrijk detail: Juan de Jesus was een zwarte man. Fotograaf James Van Der Zee (1886-1983) legde deze tijdsgeest vast in tienduizenden foto’s. Hij bracht zwarte mensen in beeld zoals ze zelf graag gezien wilden worden: van hun beste kant, in hun mooiste pak, als de mensen die ze waren. The Photograph maakt zichtbaar welke revolutie Van Der Zee’s werk ontketende en hoe het gedachtegoed van de Harlem Renaissance nog overal in Harlem voortleeft. Van hedendaagse fotografen als Jamel Shabazz, die zich door Van Der Zee laten inspireren, tot de bittere strijd van activisten tegen de gentrificatie van de wijk die nog altijd symbool staat voor black pride en zwarte cultuur.

Un monde is een meeslepende film van de sociaal geëngageerde Belgische regisseur Laura Wandel over het niet zo onschuldige leven op het schoolplein.

Nora wil niets liever dan vrienden maken op haar nieuwe basisschool. Maar op het schoolplein ziet ze dat haar grote broer Abel wordt lastiggevallen. Als ze hem wil helpen gaat het van kwaad tot erger. Terwijl haar vader wil dat ze spreekt, wil haar broer dat ze zwijgt, waardoor Nora voor een verscheurende keuze komt te staan.
Un monde laat op pijnlijke manier de gevolgen van pesten op het schoolplein zien. Na de film gaan we in gesprek over dit onderwerp met Lavina Tassebajof en Nienke Hanekamp. Hoe ontstaat pestgedrag binnen een groep kinderen? Hoe voorkom je het en hoe kom je er vanaf? Zijn er preventieve maatregelen te nemen?

Sprekers

Lavina Tassebajof is psychomotorisch therapeut en probeert door middel van humor, gesprekken & beweging gedragsverandering te bewerkstelligen en groepen te herformeren. Ze heeft in haar werk gemerkt dat een niet te zware, humorvolle en zeer gerichte aanpak het beste werkt om gedragsverandering bij kinderen blijvend te doen ontstaan.

Bewegingstherapeut Nienke Hanekamp werkt voor Semmi, een organisatie vanuit psychomotorische therapie (PMT) werkt aan weerbaarheid, zelfverzekerdheid en saamhorigheid binnen groepen en in het bijzonder (basis)schoolklassen.

Middels sport en spel wordt gewerkt aan de sociale-en emotionele ontwikkeling. Er wordt gewerkt aan (hernieuwd) vertrouwen binnen een groep, waar nodig aan gedragsverandering. Aan emotieregulatie en impulscontrole. Aan weerbaarheid en sociale vaardigheden. En dit altijd vanuit beweging, dans en groepsgesprek.

The life career of Václav Havel (1936-2011), a persecuted playwright and human rights defender in the Czech Republic. Even though he was subjected to the implacable power of the Soviet Union, he became president of the country in the late 1980s.

Before the screening of Havel, director of Eastern Neighbours Film Festival Rada Sesic will introduce the film. Afterwards, we’ll discuss the life and work of Václav Havel with Professor of Political Science Petr Kopecky.

This screening is organized in partnership with Czech Centre.

Met:

Prof. dr. Petr Kopecký is Professor of Political Science and co-editor of the journal ‘East European Politics‘. He studied Economics at the University of Economics in Prague and Political Science at the University of Manchester. He received his PhD from Leiden University.

Rada Sesic (Croatia) is the director of Eastern Neighbours Film Festival and a filmcritic & filmmaker. She is specialized in South Asian and Eastern European cinema.

Please note; upon arrival we ask for a vaccination- or test certificate. Read here everything you need to know when visiting De Balie

Met de overtuiging dat je altijd moet bewegen en je blijven aanpassen om te overleven werd Robert Soko, die als tiener de Joegoslavische oorlog ontvluchtte, taxichauffeur in Berlijn en transformeerde tot een beroemde Balkan Beats-dj in de Europese clubscene: Hij bracht, om zijn draai te vinden in een nieuwe omgeving, culturen bij elkaar door westerse muziek te mixen met de opzwepende Balkanritmes van zijn roots. Robert Soko gebruikt muziek om te reageren op de veranderingen in de wereld om hem heen. Maar de smaak van het publiek is veranderd, net als de wereld om hem heen, en dj Soko zal zich opnieuw moeten aanpassen, om zichzelf en zijn muziek opnieuw uit te vinden. Robert Soko stapt in zijn taxi en gaat op zoek naar inspiratie en een nieuw geluid van Europa. Onderweg ontmoet hij nieuwe migranten-muzikanten om muziek mee te mixen. Mensen die, net als hij twintig jaar geleden, huis en haard achter zich hebben gelaten in de hoop te aarden in een nieuwe samenleving. Robert werkt samen met migranten uit Berlijn, maar de reis brengt hem ook naar de straten van Thessaloniki en Marseille, naar de rand van Europa. Naar migrantenroutes in Bosnië, waar stromen vluchtelingen uit Syrië en Afghanistan passeren, op weg naar hun gedroomde eindbestemming; Berlijn. Wanneer Robert de jonge Afghaanse rapper Ferdows in Bosnië ontmoet, besluit hij hem te helpen. Ferdows is al achttien maanden op pad en droomt ervan om een beroemde muzikant in Berlijn te worden. Zal de dj slagen in zijn missie? Is het ruimdenkende Europa echt verdwenen of kan muziek nog steeds mensen bij elkaar brengen? In ieder geval doorbreken de ontmoetingen muzikale grenzen die de veranderde identiteit van Europa tonen.

In de film Alleen tegen de Staat tekent filmmaker Stijn Bouma de getuigenissen op van vijf gedupeerde moeders in het toeslagenschandaal. Het verhaal loopt van de eerste invorderingsbrieven, en de vernederende jaren die daarop volgden, tot de langzame weg naar herstel die nu is ingeslagen.

De moeders vertellen over hun leven voor het moment dat de brieven kwamen. Toen ze nog gewone burgers waren, met een baan, een gezin en een huis. De toeslagenaffaire veranderde alles. Een van hen kreeg te maken met een uithuisplaatsing van haar kind, anderen belandden in de schulden, kregen bezoek van deurwaarders en werden gedwongen ontslagen. 

In de film vertellen Janet, Nazmiye, Badriah, Derya en Naoual kwetsbaar en openhartig over wat zij de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Na de film volgt een nagesprek met gedupeerde Derya, filmmaker Stijn Bouma en klokkenluider Pierre Niessen. Hij werkte jarenlang bij de belastingdienst en kaartte de misstanden daar al vanaf 2009 aan, maar kreeg geen gehoor.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

Waar ligt de grens tussen kritiek op Israël en antisemitisme? In zijn nieuwe film Alsof ik Palestina heb gestolen zoekt documentairemaker Frans Bromet antwoorden.

Bromet gaat in gesprek met slachtoffers, daders, wetenschappers en andere betrokkenen. Zijn zoektocht voert hem langs het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) en Een Ander Joods Geluid, en hij spreekt met onder meer oud-premier Dries van Agt en de eigenaren van het meermaals belaagde koosjere restaurant HaCarmel in Amsterdam-Zuid. Wat is antisemitisme precies, en in hoeverre heeft de politiek van de staat Israël invloed op hoe we samenleven in Nederland?

Na afloop van de filmvertoning gaat Rokhaya Seck, programmamaker bij De Balie, in gesprek met Frans Bromet, en beantwoordt hij vragen van het publiek.