In hardly any country the death penalty is carried out as often as in Iran. In There is No Evil, Iranian director Mohammad Rasoulof showed what this means for the lives of those involved. Directing duo Behtash Sanaeeha and Maryam Moghaddam now made a compelling drama that not only depicts how the Iranian legal system functions, but also which position a woman has in it. A year after her husband Babak’s execution, Mina (Maryam Moghaddam) is called to court, where she is drily informed that her husband was innocent and was in fact wrongly executed. Still, it must have been the Allah’s will, otherwise it could not have happened, the judge states. One day Reza shows up, claiming to be an old friend of Babak’s. He has come to pay an outstanding debt. Though hesitant at first, Mina gradually lets Reza into her life.

Behtash Sanaeeha (1980, Iran) studied civil engineering before writing screenplays and directing shorts, documentaries, commercials and animated series for television. His debut feature Risk of Acid Rain screened at over 30 international festivals. He made the documentary The Invincible Diplomacy of Mr Naderi with Maryam Moghaddam, with whom he also made Ballad of a White Cow.

Maryam Moghadam (1970, Iran) studied Performing Arts in Sweden. She has appeared in films including Closed Curtain by Jafar Panahi and Kambuzia Partovi, which premiered at the Berlinale and won a Silver Bear. She co-wrote the screenplay for Risk of Acid Rain with Behtash Sanaeeha, with whom she also collaborated on The Invincible Diplomacy of Mr Naderi and Ballad of a White Cow.   

Peru, 1980s: Georgina and her husband Leo live in a shabby shack on the outskirts of the capital Lima. Life is hard as it is, but now but now even more so because Georgina is pregnant. When she hears of a clinic offering free maternity care, she decides to give birth there. Her new-born baby is whisked away moments after its birth, supposedly because a health check is necessary first. She can come back the next day, but when she does, both the clinic and the baby have disappeared. She immediately goes to the authorities for help, only to be endlessly referred to one department after another. In desperation she turns to a major newspaper and meets the lonely journalist Pedro. He dives into the case. Director Melina Léon, who wrote the screenplay herself, dedicated her award-winning film to her father Ismael, who researched organized child trafficking as a journalist. The black-and-white images and 4:3 format emphasize the hopelessness and bleak nature of the story.

Melina León (Peru) is a director based in Lima and New York. Her short El Paraíso de Lili won 11 awards at over 20 international festivals, including Best Latin American Film at the Sao Paulo International Short Film Festival. Her debut feature Canción Sin Nombre is inspired by a true account of child trafficking originally reported by her father.   

Gustavo Pizzi and his ex-wife Karine Teles are a productive filming duo, writing screenplays together and with him directing and her playing the lead. This was the case with the films shown at previous WCA editions, Riscado (2010) and Benzinho (2017), and yet again in The Last Days of Gilda, originally made as a four-part TV mini series. The screenplay, based on a play by Rodrigo de Roure, is an ode to freedom and sensuality. Gilda (Teles) – a colourful, independent woman who loves good food and good sex – lives in a Rio de Janeiro suburb. Not everyone in the neighbourhood appreciates the way she chooses to live and there is a lot of gossip going around. Usually this does not bother her, but things change when she has to deal with Cacilda, a supporter of the reactionary Christian pastor Isaías, who seems to be gaining increasingly more influence in the neighbourhood. There is no place for “Gildas” in their world.

Gustavo Pizzi (1977, Brazil) is a producer, writer and director. He wrote and produced his first documentary Pretérito perfeito in 2006 and his debut feature, Riscado, screened at WCA in 2011. His award-winning feature Benzinho screened at WCA Open Air in 2018. His latest project, mini-series The Last Days of Gilda – competing at WCA – was also selected for the Berlinale Series 2021.  

Stel je voor: de bel gaat, je doet open, en voor je staat een man met een grote videocamera op je gericht. Zwijgend wacht hij tot jij de stilte verbreekt. In de experimentele documentaire A man and a camera is precies deze situatie het uitgangspunt. Wat te doen? Zwervend door Nederlandse woonwijken onderzoekt regisseur Guido Hendrikx tot hoever hij mag gaan. Een beleefde afwijzing, een dichtgeslagen deur, een uitnodiging voor een kop thee; steeds opnieuw is de vraag hoe er wordt gereageerd op de ongenode gast. Voordeur na voordeur zien we opengaan en langzaam borrelt er een ongemakkelijk gevoel op. Is het de camera die ontregelt, of het feit dat de man erachter niet praat? En is het wel passend om schaamteloos naar mensen te kijken op deze onbewaakte momenten? Zo zuigt Hendrikx zijn publiek de film in. Want A man and a camera bevraagt net zo goed de relatie tussen mens en camera, als de machtsverhouding tussen maker, subject en publiek.

Let op; voor deze filmvertoningen geldt een afwijkend prijzenschema.

De Italiaanse zanger, pianist, componist en tekstschrijver Paolo Conte is al decennia lang een beroemde muzikale persoonlijkheid. Zijn muziek heeft de kracht om, net als een mooie film, verhalen te vertellen en emoties op te wekken. Hij is door de New York Times ook wel vergeleken met Tom Waits en Randy Newman. Paolo Conte. Via con me (it’s wonderful) van regisseur Giorgio Verdelli, strekt zich uit over een periode van 50 jaar en gaat over meer dan enkel muziek. De kijker wordt meegevoerd langs de meest bekende liedjes, grote concerten en niet-eerder-uitgebracht materiaal. Maar ook de vriendschappen, gedachten en reflecties van de artiest komen aan bod. Verdelli heeft voor deze film gebruik gemaakt van het rijke persoonlijke archief van Conte, waarin beelden te zien zijn van zijn internationale tours en unieke momenten die zijn bijzondere carrière hebben gevormd. De film is een voortdurende ontdekkingsreis in de buitengewone wereld van Paolo Conte.

Het Chileense Andesgebergte vormt het decor voor een op het eerste gezicht gezellig toeristisch attractiepark: Villa Baviera. Maar wie een rondleiding boekt, hoort over het schrikbewind dat ex-nazi Paul Schäfer hier in de jaren zestig voerde. 

Ruim honderd Duitsers zijn na de dood van hun sekteleider in voormalig Colonia Dignidad blijven wonen. Soms openhartig, soms schoorvoetend vertellen de inmiddels bejaarde bewoners over de mishandelingen en het seksuele misbruik. En over de misdaden die ze zelf moesten uitvoeren. Iedereen heeft een eigen kijk op het duistere verleden. “Ze bedoelden het goed”, zegt een man over de elektroshocks die hij kreeg.

Op documentairefestival CPH:DOX in Kopenhagen won Songs of Repression de internationale hoofdprijs en de prijs voor beste Deense documentaire. De film laat zien hoe een traumatische gebeurtenis een mensenleven kan veranderen. Het landschap dat aan het begin van de film zo sereen overkomt, verwordt tot een naargeestige getuige van het verleden. En de liedjes die velen als kind in de kolonie onschuldig meezongen, roepen nu bij de meesten een gevoel van woede en walging op.

Kunnen bomen met elkaar communiceren? Hebben ze een geheugen en een sociaal leven? Boswachter en bestsellerauteur Peter Wohlleben onderzoekt deze vragen en geeft een kijkje in de verborgen wereld van de bossen.

Heel de wereld praat over het milieu, maar toch lukt het vaak niet om naar de natuur zelf te luisteren. Het is voor Duitse boswachter Peter Wohlleben inmiddels een missie geworden om dit te veranderen. Met zijn non-fictie bestseller ‘Het Verborgen Leven van Bomen’, die inmiddels in meer dan veertig landen is verschenen, laat Wohlleben de verborgen wereld van de bossen zien, het zogenaamde ‘Wood Wide Web’ van bomen die met elkaar communiceren.

De diefstal van twee kapitale schilderijen is het begin van een onwaarschijnlijke vriendschap. Aan de hand van bewakingscamerabeelden spoort de gedupeerde kunstenaar de drugsverslaafde dief van haar werk op en confronteert hem in de rechtbank. Als compensatie vraagt ze hem te poseren voor een portret. De schilderssessies gaan gepaard met diepgaande gesprekken en er ontstaat een bijzondere band.

In The Photograph ontketent één foto een wervelwind van bijzondere verhalen. Over New York en haar zwarte bewoners, over trots en traditie, over de kracht van fotografie, en over de grootvader van regisseur Sherman De Jesus. In het kader van Black Achievement Month bespreekt De Jesus, samen met hoogleraar Caribische geschiedenis Alex van Stipriaan, de film in De Balie.

Regisseur Sherman De Jesus heeft één foto van zijn grootvader: een zwart-wit portret van een trotse man in New York in een wit tropenpak, gemaakt door fotograaf James Van Der Zee (1886-1983). Van Der Zee bracht zwarte mensen in beeld zoals ze zelf graag gezien wilden worden: in hun mooiste pak, als de mensen die ze waren.
In The Photograph ontdekt De Jesus de revolutie die Van Der Zee’s werk ontketende en hoe het gedachtegoed van de Harlem Renaissance nog overal in Harlem voortleeft.
Tijdens Black Achievement Month en aan de hand van de film bespreken we met De Jesus het straatleven van Harlem en de veranderingen die het ondergaat. Voorafgaand aan de film geeft Hoogleraar Caribische geschiedenis Alex van Stipriaan een lezing over de fotografie- en beeldcultuur op Curaçao in de jaren twintig.

Met:

Sherman De Jesus is mede-oprichter – en was de eerste vijf jaar festivaldirecteur – van het Nederlands Filmfestival. Hij initieerde de eerste Nederlandse Filmmarkt en de Cinema Militans Lezing, was lid van de Gouden Kalf jury en bestuurslid van het Stimuleringsfonds Culturele Media Producties. Tegenwoordig is hij voornamelijk werkzaam als regisseur en producent.

Prof. dr. Alex van Stipriaan (1954) is historicus van het Caribisch gebied en de Caribische diaspora. Hij promoveerde in 1991 cum laude op een studie over de plantagekolonie Suriname tijdens de slavernij. Sindsdien beweegt hij zich op het snijvlak van geschiedenis, cultureel erfgoed-studies, antropologie en kunststudies. Hij was voor 34 jaar verbonden aan de Erasmus Universiteit en werkte daarnaast ook lang bij het Tropenmuseum en enkele jaren voor het  Koninklijk Instituut voor Taal-Land- en Volkenkunde, KITLV.

Dit is een Testen voor Toegang-evenement. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

The Andes Mountains in Chile form the backdrop to what at first glance looks like a charming tourist attraction. But visitors who book a tour of Villa Baviera are told all about former Nazi Paul Schäfer’s reign of terror here in the 1960s.

After the death of this sect leader, more than a hundred of his German followers continued to live in Colonia Dignidad. These now-elderly residents tell their stories – sometimes frankly, sometimes hesitantly – about the physical and sexual abuse that took place. And about the crimes they were forced to commit. The landscape that seems so serene at the start of the film mutates into a sinister witness to the past. Songs of Repression shows how traumatic events can change a human life.

After the film, we’ll talk to directors Marianne Hougen-Moraga and Estephan Wagner via Zoom call about the film and its uncomfortable subject. What are the challenges they faced? How did they excavate the painful and hidden memories, while keeping their distance and stay critical at the same time?

Speakers

Marianne Hougen-Moraga graduated with a Master’s degree in film studies from Copenhagen University. She also holds a master in screen documentary from Goldsmiths College. Hougen-Moraga has directed a number of short documentaries, such as Returned (2011), which premiered at CPH:DOX, and Sea of Sorrow – Sea of Hope (2017), which was nominated for a Danish Robert Award for best short documentary. Her feature documentary debut is Songs of Repression (2020), which she has directed with Estephan Wagner.

Estephan Wagner has worked as documentary director for over a decade, always approaching his themes from the point of view of his protagonists. Estephan was born and raised in Chile. In Santiago he studied Theater at the International School of Image and Gesture, and afterwards worked as both actor and director. Later he moved to Germany, where he studied Film Editing. The films he directed have been both successful on the international festival circuit (playing at over 150 festivals and winning 32 awards).

Please note; upon arrival we ask for a vaccination- or test certificate. Read here everything you need to know when visiting De Balie