Afrovibes is een festival met theater, dans, performance, mode uit en over Afrika. Dit jaar is de negentiende editie en ligt de focus op West-Afrika. Het thema is Rupture | Rapture – in contact staan met andere culturen verbreedt de horizon met genot en verbazing. Tegelijkertijd leidt een multiculturele ontmoeting vaak tot bewustwording van bestaande spanning en verdeeldheid. De paradoxale relatie tussen Europa en het Afrikaanse continent staan centraal in onze programmering. Gesprekken en dansvoorstellingen laten de diversiteit en kracht van verandering in het Afrikaanse continent zien.
Hoe gaan we om met ons gedeeld verleden? Die van slavenhandel, kolonisatie en migratie. Hierdoor ontstond een cultureel rijke Afrikaanse diaspora en ontwikkelde zich wereldwijd een zwarte identiteit. Een tal choreografen, regisseurs, schrijvers, dansers, acteurs en grafisch ontwerpers vertalen hun kijk op het plezier en de verscheurdheid die kan ontstaan tussen mens en cultuur. Vanuit een Europees en een Afrikaans perspectief.
Tijdens het Afrovibes festival worden middel een zestal talks en performances de zwarte identiteit binnen de multiculturele samenleving uitgebreid behandeld. Hoe vinden we verbinding in ons gedeeld verleden? Hoe benaderen we elkaar? Wat is de rol van kunstenaars en hun vertaling van de breuk en verrukking van het cultureel erfgoed?
Te gast zijn onder andere theatermaker Bright Richards en artistiek directeur Afrovibes Jay Pather. De Zimbabwaanse artiest Sindiso Nyoni en modeontwerper en danser Odair Pereira. En de Zuid-Afrikaanse danser Kwanele Finch Thusi en theatermaker en filmregisseur Igor Vrebac. Zij geven een artistiek weerwoord op de redeneringen over identiteit, diaspora’s en dekolonisatie.
Woon een gesprek bij, eet wat in het restaurant en geniet daarna van waanzinnige dansvoorstellingen.
Artist Sindiso Nyoni
Expositie
R!OT BY DESIGN
Rupture | Rapture is een expositie van de Zuid-Afrikaanse / Zimbabwaanse vormgever Sindiso Nyoni. ‘A riot is the language of the unheard’ is een uitspraak van Martin Luther King die Nyoni heeft geïnspireerd in zijn werk als activistisch kunstenaar en vormgever. — R!ot is an exhibition by South African / Zimbabwean designer Sindiso Nyoni. ‘A
We openen De Balie x Afrovibes met een talk over het thema van dit jaar Rupture | Rapture met o.a. theatermaker Bright Richards en artistiek directeur van Afrovibes Jay Pather. Met daar op volgend de performance: A Bout de Soeurs. Een tragedie over migratie en ballingschap van de Guinese toneelschrijver Hakim Bah.
Afrovibes Talk: Between art, activism & advertising
Zimbabwean artist, graphic designer and activist Sindiso Nyoni and the Rotterdam based fashion designer and dancer Odair Pereira, founder of DAIR design.
Voor het eerst ontmoeten de twee creatieve en activistische artiesten elkaar op het podium: De Zimbabwaanse kunstenaar en grafisch ontwerper Sindiso Nyoni en de Rotterdamse modeontwerper en danser Odair Pereira. Na de talk volgt een solo dansvoorstelling van de Franse danser en choreograaf Babacar Cissé
How can you decolonize the black body? Both South-African dancer Kwanele Finch Thusi and theatre and dance director Igor Vrebac question the way how we look at the male body.
Zowel de Zuid-Afrikaanse danser Kwanele Finch Thusi als theatermaker en filmregisseur Igor Vrebac bevragen de manier waarop in het Westen wordt gekeken naar Zwarte en queer lichamen. Daarna geeft Kwanele Finch Thusi ook de performance Pina waarin hij bouwt aan een nieuwe mythologie van Zwarte en queer lichamen en identiteiten.
Hafid Bouazza (Oujda, Marokko, 1970) debuteerde in 1996 met de verhalenbundel De voeten van Abdullah, die werd bekroond met de E. du Perronprijs. In 2014 verscheen zijn laatste roman Meriswin. Naast befaamd prozaschrijver, was Bouazza een vertaler van poëzie uit het Arabisch, Frans en Engels. Ook schreef hij toneelstukken en essays waaronder Een beer in bontjas, het Boekenweekessay van 2001. In 2014 werd hij gehuldigd als Vrijdenker van het jaar.
Samen met Marlene Dumas verzorgde hij een uitgave van Venus en Adonis van William Shakespeare in 2017. Daarna werkten ze aan een vertaling van Le Spleen de Paris (Parijse Walging) van Baudulaire. Dat hebben ze helaas niet af kunnen krijgen, want op 29 april 2021 stierf Hafid Bouazza op eenenvijftigjarige leeftijd.
Bouazza verhuisde op zevenjarige leeftijd naar Nederland. Zijn bekendste boek Paravion, genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en bekroond met De Gouden Uil, wordt gerekend tot een van de beste werken uit de interculturele literatuur in Nederland. Het vertelt het verhaal over drie generaties in een Marokkaans dorp en hun verhouding met de geëmigreerde dorpsgenoten die hen pakketten sturen uit Amsterdam.
Op 2 september gaat Marlene Dumas in gesprek over haar bijzondere vriendschap en samenwerking met Hafid Bouazza. Welke verwantschap voelde Bouazza met Baudelaire, hoe verbeeldde Dumas de klankkleur van deze schrijvers en hoe verbond Bouazza al die verschillende talen en culturen waarin hij thuis was met elkaar?
Op deze pagina vind je een korte omschrijving van de talks tijdens De Balie STUDIO Talks. De Uitmarkt is van vrijdag 26 tot en met zondag 28 augustus.
Ragna Heidweiller Als stel sámen opvoeden, zorgen en allebei werken klinkt voor de meeste Nederlanders met een gezin als de normaalste zaak van de wereld. Toch wil slechts de helft van de stellen een gelijkwaardige verdeling van betaald werk en onbetaalde zorg. En van die stellen lukt het maar 25% om dat te realiseren! Waarom dat een probleem is en wat de oplossingen zijn, vertelt Ragna Heidweiller in deze talk.
Paula de Beer Zou jij kleding kopen die mogelijk door kinderen is gemaakt? Vast niet, maar we ontkomen er haast niet aan. Hoe kan dit? En wat kan je eraan doen? De kledingindustrie staat bekend om slechte arbeidsomstandigheden en grote claims op duurzaamheid. Je wordt om de oren geslagen met labels als ‘groenere keuze’, maar in de praktijk verandert er weinig. Paula de Beer vertelt welk verhaal echt schuilgaat achter je kersttrui.
Marij Swinkels Als het crisis is, kunnen politici vaak alleen nog maar naar het hier-en-nu kijken. Alles is korte termijn: de crisis moet opgelost worden! De keuzes die worden gemaakt tijdens een crisis houden te weinig rekening met de toekomst. Terwijl grote problemen zoals klimaat en ongelijkheid ook aandacht verdienen. Waarom is het zo moeilijk voor politici om rekening te kunnen houden met de lange termijn? Hoe zorgen we dat er tijdens een volgende crisis wel rekening gehouden kan worden met de toekomst? Marij Swinkels, bestuurskundige en leiderschapsonderzoek, onderzoekt en test met haar studenten uit hoe toekomstbestendig leiderschap eruitziet.
Eke Krijnen ‘En wie is nu de echte moeder?’ ‘Hebben jullie ze op de natuurlijke manier verwekt?’ ‘Is het niet heel ingewikkeld voor jullie kinderen, jullie gezinsvorm?’ Als je kinderen opvoedt in een regenbooggezin, dan stellen mensen veel vragen. Eke Krijnen, moeder in een regenbooggezin, schrijft een boek over queer ouderschap, waarin ze dit soort vragen onder de loep neemt. Want wat betekent het om een ‘echte’ ouder te zijn? Wat verstaan we onder ‘natuurlijk’? En wat zijn de gevolgen voor ouders en kinderen wanneer hun gezin voortdurend bevraagd wordt?
Manon Portos Minetti In de Europese samenlevingen kampen we met veel problemen omtrent onder andere klimaatverandering, onze samenleving en gezondheid waar inheemse bevolkingsgroepen al eeuwen oplossingen voor hebben. Wat kunnen mensen in Europese samenlevingen leren van inheemse kennis, die eeuwenlang als onderontwikkeld zijn bestempeld, om deze hedendaagse problemen proberen op te lossen?
Rachelle van Andel Wij zijn geneigd om mensen in hokjes te stoppen. Je bent anti-racist óf racist. Als je in God gelooft dan kun je niet óók queer zijn. Rachelle van Andel is vrijzinnig predikant in Amsterdam en geeft je een nieuw perspectief op God. Een God die juist de hokjes bevraagt, uitdaagt en humor heeft. Waar ben jij thuis en mag jij zijn wie je bent?
Sisco van Veen Hoe moeten we als land omgaan met mensen die niet meer willen leven? In hoeverre moet iedereen hier zelf over kunnen beslissen? En hoeveel nevenschade vinden we acceptabel? Deze vragen staan centraal in het verhaal van Sisco van Veen, psychiater en ethicus die onderzoek doet naar het levenseinde. In tien minuten helpt hij je bij het vormen van jouw standpunt over het levenseinde zodat je precies weet waar jij staat als het om de dood gaat.
Anna Beukenhorst Dit is het verhaal van een nachtmerrie die werkelijkheid werd. Anna Beukenhorst werpt een wetenschappelijke blik op geloof, hoop en data, en waar het heen moet met de academische wereld.
Job van Ballegoijen Hoe kom je ertoe om zes jaar lang te liegen over je studie? En vooral: hoe kom je daar weer uit? Job van Ballegoijen overkwam het. In dit praatje geeft hij tips hoe je dit kan voorkomen, maar ook hoe je ermee om kan gaan als het eenmaal te laat is.
Klaas Versteeg Afgelopen maand is in opdracht van het Kabinet het veelbesproken Interdepartementaal Beleidsonderzoek ‘Licht uit, spot aan: de vermogensverdeling’ gepubliceerd. Hieruit blijkt dat de ongelijke vermogensverdeling in Nederland groter is dan eerder gedacht. Dit rapport noemt de opzet van onze erf- en schenkbelasting als één van de versterkende elementen van deze ongelijke vermogensverdeling. Advocaat Klaas Versteeg is gespecialiseerd in belastingrecht en legt uit hoe dit werkt en daag het publiek uit hier ene standpunt over in te nemen.
In het hart van Amsterdam produceert De Balie talkshows, publieksprogramma’s en films over thema’s die ons allemaal aangaan. Met haar programmering vraagt De Balie voortdurend aandacht van publiek, politiek en media voor ontwikkelingen in de samenleving.
In bijna 40 jaar is De Balie uitgegroeid tot een fenomeen op het gebied van spraakmakende gesprekken en ontmoetingen, films en kunstprojecten. Onze programma’s zijn vaak een mengvorm van film, theater, literatuur, muziek of beeldende kunst. We maken jaarlijks ongeveer 450 eigen programma’s en vertonen meer dan 2000 films in onze filmzaal. Daarnaast verhuren we onze zalen aan veelal culturele partijen. Ook hebben we in De Balie hebben een levendige horeca met 120 zitplekken.
Kern van de functie
Wij zijn op zoek naar een senior coördinator techniek en facilitaire dienst. In deze rol ben je verantwoordelijk voor de afdeling techniek en geef je leiding aan de technici bij opbouw, uitvoering en afbouw van activiteiten. De coördinator techniek is ook verantwoordelijk voor de IT en het onderhoud van het gebouw met daarin theaterzalen, een bioscoopzaal en een café-restaurant. Hij/zij is technisch contactpersoon voor de gebruikers en verhuurders, zowel intern en extern. Hij/zij denkt mee en ondersteunt in de besluitvorming met betrekking tot noodzakelijke investeringen in het kader van onderhoud, vervanging of uitbreiding van de diverse installaties.
Wat ga je doen? Jij:
stelt de afdelingsbegroting op en bewaakt deze;
geeft leiding aan de facilitair coördinator en aan de technici;
werft ZZP’ers;
bent eindverantwoordelijk voor het onderhoud van de (zaal)technische installaties;
denkt mee over optimaal technisch gebruik van De Balie bij culturele en commerciële evenementen;
bent verantwoordelijk voor de zaalplanning en de technische invulling;
bent verantwoordelijk voor het onderhoud van het gebouw, ondersteund door een coördinator facilitaire en technische dienst;
bent de contactpersoon omtrent technische zaken voor de redactieafdeling en de afdeling planning;
denkt mee over personeelsplanning, arbobeleid, het zorgdragen voor training en opleiding van technisch personeel.
Wie zoeken we? Jij:
hebt ervaring in leiding geven en beschikt over uitstekende leidinggevende vaardigheden.
hebt kennis van theater-technische zaaltechniek, videostreaming, gebouwbeheer;
hebt een klantgerichte en praktische instelling;
kunt goed werken in teamverband en met verschillende disciplines;
bent sterk in organiseren, enthousiasmeren en communiceren;
kunt uitstekend improviseren en bent creatief inspirerend;
hebt affiniteit met zowel culturele als commerciële programmering.
Wat breng je mee?
Naast de eigen specifieke kennis en vaardigheden voor de uit te voeren functie, vind De Balie dat iedere werknemer voldoende mate van zelfstandigheid, flexibiliteit, initiatief, creativiteit, goede sociale vaardigheid en representativiteit moet bezitten voor het beoefenen van zijn of haar functie. Voor het werken binnen De Balie is interesse in politiek en cultuur een vereiste.
Wat bieden wij?
Een dienstverband van 40 uur per week met een marktconform salaris, afhankelijk van leeftijd en ervaring;
De mogelijkheid om naar hartenlust onze programma’s en films te bezoeken;
De kans om je te ontwikkelen op een prominente plek waar altijd wat gebeurt;
Een inspirerende, dynamische en internationale werkplek in het hart van Amsterdam;
Een open, professioneel en bevlogen team van collega’s.
Solliciteer
Stuur voor 20 augustus je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie coördinator techniek” naar hr@debalie.nl. Gesprekken zullen worden gehouden in de week van 22 en 29 augustus. Voor vragen kun je contact opnemen met Femke Monaghan van Wachem via femke.monaghanvanwachem@debalie.nl.
Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.
Solliciteer
Stuur je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie coördinator techniek” naar HR@debalie.nl. Voor vragen kun je contact opnemen met Femke Monaghan van Wachem via femke.monaghanvanwachem@debalie.nl.
De Balie zoekt een senior operationeel coördinator (40u)
Kom bij ons werken!
In het hart van Amsterdam produceert De Balie talkshows, publieksprogramma’s en films over thema’s die ons allemaal aangaan. Met haar programmering vraagt De Balie voortdurend aandacht van publiek, politiek en media voor ontwikkelingen in de samenleving.
In bijna 40 jaar is De Balie uitgegroeid tot een fenomeen op het gebied van spraakmakende gesprekken en ontmoetingen, films en kunstprojecten. Onze programma’s zijn vaak een mengvorm van kunst: film, theater, literatuur, muziek of beeldende kunst. In De Balie hebben we een levendige horeca met 120 zitplekken. De Balie maakt jaarlijks ongeveer 450 eigen programma’s, en we vertonen meer dan 2000 films in onze filmzaal. Hiernaast verhuren we onze zalen aan veelal culturele partijen, en verzorgen wij hier de banqueting voor, uit eigen keuken.
Operationeel manager
We zijn op zoek naar een senior operationeel coördinator. In deze rol ben je verantwoordelijk voor en (middels coördinatoren) leidinggevende van de afdelingen Horeca & Banqueting en de afdeling Productie & Verhuur. Je bent verantwoordelijk voor de financiële gezondheid van deze afdelingen, het personeelsbeleid, een fijne werksfeer en het halen van gestelde targets.
We hebben ongeveer 60 horecamedewerkers in dienst die ook de kassa en publieksbegeleiding verzorgen, deze staan onder leiding van de chef van de keuken en de bedrijfsleiding bar. We hebben een technisch team van 6 mensen, een coördinator techniek, en een coördinator gebouwbeheer. Er werken 4 medewerkers op de afdeling productie voor het verzorgen van de zaalverhuur, interne programma- en activiteitenplanning, horeca events, cinema productie en ticketing, onder leiding van onze planning & productiemanager.
Als senior operationeel coördinator bij De Balie zorg je voor een lange termijn visie waaronder de afdelingen kunnen functioneren. Je zet met de verschillende coördinatoren targets en doelen uit voor het komende jaar, passend bij de interne doelstellingen van het bedrijf. Je signaleert problemen en lost deze op zodat de afdelingen soepel kunnen werken. Je coacht en motiveert de coördinatoren om hun leidinggevende rol in te nemen en het team te verbinden. Je zet nieuwe projecten op, maakt prognoses over kosten en baten, en zorgt dat er nieuwe projecten opgezet en uitgevoerd kunnen worden door de coördinatoren. Je ondervangt problemen zodat alle afdelingen efficiënt kunnen werken.
Wat ga je doen?
Je bent eindverantwoordelijk voor de operationele afdelingen; Horeca & Banqueting en Productie & Verhuur;
Het optimaliseren van de bezoekerservaring door het aansturen van verschillende bedrijfsprocessen;
Je stelt afdelingsdoelen op samen met de verschillende coördinatoren, en ziet toe op de voortgang hiervan;
Je monitort de voortgang van technische projecten van horeca, gebouwbeheer;
Je bent resultaatverantwoordelijk voor de omzet en gezonde inslag/marges bij horeca en zaalverhuur;
Je ziet toe op het personeelsbeleid van de afdelingen, de gesprekkencyclus en het verwerken van de salarissen en mutaties van de operationele afdelingen;
Je zorgt voor verbetering van werkprocessen;
Het voorzitten van verschillende afdeling overleggen;
Je doet voorstellen in het MT voor jaarlijkse prijsstijgingen, verbeteringen en overkoepelende zaken;
Het maken van prognoses en begrotingen voor de verschillende afdelingen;
Afstemmen van de interne onderhoudsplanning en investeringen;
Je rapporteert aan de zakelijk directeur.
Wie zoeken we?
Je hebt meerdere jaren ervaring in leidinggeven (via leidinggevende) van een team met meer dan 40 personen;
Je hebt ervaring in leidinggeven in de horeca en ervaring met financiën en inslag/marges;
Je bent sterk met cijfers;
Je hebt een overkoepelende blik en kan meerdere processen tegelijk aansturen;
Je ziet waar kansen liggen ter verbetering van omzet van horeca en verhuur;
Bent sterk in organiseren, enthousiasmeren en communiceren;
Je kunt goed improviseren en bent creatief inspirerend voor je team;
Je ziet kansen en weet deze in te zetten voor optimale omzet;
Bent bereid om regelmatig ’s avonds en in het weekend aanwezig te zijn.
Wat breng je mee?
Naast de eigen specifieke kennis en vaardigheden voor de uit te voeren functie, vindt De Balie dat iedere werknemer voldoende mate van zelfstandigheid, flexibiliteit, initiatief, creativiteit, goede sociale vaardigheid en representativiteit moet bezitten voor het beoefenen van zijn of haar functie.
Wat bieden wij?
Een dienstverband van 40 uur per week met een marktconform salaris, afhankelijk van leeftijd en ervaring;
De mogelijkheid om naar hartenlust onze programma’s en films te bezoeken;
De kans om je te ontwikkelen op een prominente plek waar altijd wat gebeurt;
Een inspirerende, dynamische en internationale werkplek in het hart van Amsterdam;
Een open, professioneel en bevlogen team van collega’s.
Solliciteer
Stuur voor 23 oktober je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie senior operationeel coördinator” naar hr@debalie.nl. Gesprekken zullen worden gehouden in de week van 31 oktober. Voor vragen kun je contact opnemen met Lisbeth Anker via lisbeth.anker@debalie.nl.
Acquisitie naar aanleiding van deze vacature wordt niet op prijs gesteld.
Solliciteer
Stuur je motivatiebrief met CV o.v.v. “Sollicitatie senior operationeel coördinator” naar HR@debalie.nl. Voor vragen kun je contact opnemen met lisbeth.anker@debalie.nl.
In de turnsport is de gouden regel: des te vroeger je begint, des te aannemelijker het is dat je het haalt. Daarom beginnen meisjes op jonge leeftijd en trainen ze soms meer dan dertig uur per week. Iedereen heeft de droom: Olympische Spelen, de trainers incluis.
In 2009 geeft de bekende turnster Petra Witjes een interview bij NOS Langs de lijn. Ze geeft aan dat zij en andere turnsters worden uitgescholden en geestelijk mishandeld. Haar trainer was Vincent Wevers. In 2011 komt de ‘gouden lichting’ (Renske Endel, Verona van de Leur, Suzanne Harmes en Gabriëlla Wammes) in Helden Magazine met schokkende getuigenissen.
In de zomer van 2020 verschijnt documentaire: Athlete A op Netflix. Dat gaat over sportarts Larry Nassar, die jarenlang jonge turnsters seksueel misbruikte. Verschillende Amerikaanse oud-turnsters vertellen hun, vaak traumatische, verhaal. Zou dit in Nederland ook op deze schaal aan de hand zijn, vraagt journalist Marco Knippen (Noordhollands Dagblad) zich af? Hij krijgt een gerenommeerde trainer, Gerrit Beltman, zover om als eerste een schuldbekentenis te doen. (Oud-)turnsters spreken zich ook (weer) uit. Stephanie Tijmes treedt naar buiten met het statement #ikbeneenvanhen. Haar ontboezeming geeft andere turnsters, niet alleen in Nederland, maar ook in België, de moed om zich ook uit te spreken in #dossierturnmisbruik. Bondstrainer Vincent Wevers komt dan onder vuur te liggen.
Vincent Wevers
‘Ik ben door hem geslagen en geschopt’, vertelt Joy Goedkoop de dag na Beltmans bekentenis bij Studio Sport. ‘Niet dagelijks. Het kleineren, boos worden en negeren gebeurde wel dagelijks.’ Wevers zwakt haar getuigenis af en zegt na 2007 te zijn veranderd. Voor Marco Knippen (Noordhollands Dagblad) en Fabian van der Poll (NRC) is dat reden in de zaak-Wevers te duiken. Wevers’ verklaring houdt geen stand, blijkt uit hun gezamenlijke publicatie: NH-Dagblad & NRC. Eind 2013 wordt Wevers bij zijn club TON ontslagen. Binnen enkele weken na zijn ontslag wordt Wevers aangenomen als trainer bij de… bond. Dat heeft onder andere te maken met zijn talentvolle dochters, die aangeven graag door hem getraind te worden.
Tijdens de Olympische Spelen van 2016 wint Sanne Wevers goud, als eerste Nederlandse ooit. Een prestatie die ertoe leidt dat Vincent Wevers sportcoach van het jaar wordt. Hij wordt geroemd om zijn wijsheid, moed, compassie en doorzettingsvermogen. Na de beschuldiging tegen Wevers wordt het topsportprogramma van de nationale vrouwenselectie door de KNGU stopgezet en worden Wevers (en bondscoach Gerben Wiersma) tijdelijk op non-actief gezet.
Onderzoek & de politiek
De politiek wil weten wat er nou precies speelt. Dat leidt tot een rondetafelgesprek met Tweede Kamerleden. Het bureau Verinorm is dan al een onafhankelijk onderzoek begonnen. Dat mondt uit in het nietsontziende rapport ‘Ongelijke leggers’. Voor sportkoepel NOC NSF en Dutch Gymnastics (KNGU) zijn de vaststellingen en harde conclusies reden om excuses aan te bieden. Wevers geeft ondertussen weer de trainingen van de nationale vrouwenselectie. Contact met oud-turnsters die hem beschuldigen mag hij niet. Toch doet hij dat. Voor Joy Goedkoop en haar vader is dat reden om samen naar buiten te treden: NRC & NH-Dagblad.
In 2021 krijgt Wevers van de KNGU te horen dat hij geen deel uitmaakt van het begeleidingsteam van de turnsters bij de Olympische Spelen. Hij vecht dat aan en verliest die rechtszaak. Onderzoek van de tuchtcommissie ISR loopt dan al en leidt tot vrijspraak voor Wevers. Niet vanwege gebrek aan bewijs, maar na ondeugdelijk onderzoek van de onderzoekscommissie van ISR sportrecht. Hoe kan dit broddelwerk zich voordoen? Worden de onderzoeken wel juist uitgevoerd? ISR Sportrecht ligt dan overigens al enige tijd onder vuur. Zie ook dit artikel van Trouw. Ondertussen is voor de turnslachtoffers een tegemoetkomingsregeling opgetuigd. Zij hebben recht op een individuele compensatie van 5.000 euro voor het ‘aangedane leed’. De regeling ontlokt zware kritiek.
Waar staan we nu, nadat twee jaar geleden het deksel van de beerput ging?
Woon het programma bij:
ma 11 jul / 20:00
Politiek & Democratie
Grensoverschrijdend gedrag in de turnwereld: hoe ga je door na een trauma?
Nadat oud turntrainer Gerrit Beltman in 2020 toegaf in het verleden turnsters te hebben mishandeld en vernederd wakkerde de discussie over grensoverschrijdend gedrag binnen de turnwereld aan. Tientallen turnsters deden hun verhaal bij de ISR met juridische procedures als gevolg. Kortgeleden is turntrainer en voormalig coach van de KNGU, Vincent Wevers (na veel aanklachten) vrijgesproken.
“Het gespleten beeld dat het Westen van Rusland heeft fascineert me”
In de vroege ochtend van 24 februari kondigde Poetin op de Russische staatstelevisie een ‘speciale militaire operatie’ aan. Onmiddellijk daarna viel het Russische leger Oekraïne binnen. Programmamakers Gatool Katawazi en Veronica Baas hadden een paar maanden daarvoor, toen er zich een Russische troepenmacht van 100.000 man sterk verzamelde aan de Oekraïense grens, bij de NAVO financiële steun aangevraagd voor een programma over Rusland. “We dachten toen, net als iedereen dat het zo’n vaart niet zou lopen. Wel zagen we dat het een nieuw pressiemiddel was dat Poetin inzette en we waren benieuwd hoe de EU en de NAVO daarop zouden reageren.”
Dat het anders ging dan verwacht weten we nu. “Het programma bleek nog relevanter maar moest wel een andere insteek krijgen. We proberen eigenlijk verschillende aspecten van hoe Het Westen naar Rusland kijkt en hoe Rusland naar zichzelf kijkt te vangen in deze reeks. Daarbij vinden we het belangrijk om onze West-Europese blik kritisch onder de loep te nemen. Neem bijvoorbeeld de manier waarop de Russen omgaan met hun onmiskenbaar gewelddadige verleden. De Sovjet-Unie kwam in de Tweede Wereldoorlog als winnaar uit de bus, maar met enorme verliezen. Stalin heeft een groot deel van zijn eigen bevolking over de kling gejaagd. Daar wordt in Rusland niet over gepraat. We vinden dat raar omdat we gewend zijn aan de manier waarop bijvoorbeeld Duitsland met zijn oorlogsverleden omgaat. Maar het feit dat er niet over gepraat wordt, hoeft niet te betekenen dat er sprake is van onverwerkt trauma. Wat betekent het wel?”
“De patriarch van Rusland is nu misschien wel de grootste propagandist van Poetin”
Dat is één van de vragen die aan bod komen in de tweede deel van de serie Dealing with Russia: de invloed van geschiedenis en cultuur.Hoe beslis je als programmamaker welke facetten van een onderwerp aandacht verdienen? “Het begint altijd vanuit iets wat je zelf interessant vindt of waarvan je wil weten hoe het precies zit. Zelf was ik gefascineerd door dat gespleten beeld dat het Westen heeft van Rusland. Aan de ene kant grote schrijvers, het Rode plein en pracht en praal. Aan de andere kant de grauwe Sovjet-Unie en dan nu die gruwelijke beelden van Bucha met alleen maar lijken. Het lijken wel totaal verschillende werelden.” Met die tegenstrijdigheid als uitgangspunt nam Veronica de geschiedenis en cultuur van Rusland kritisch onder de loep: “Rusland heeft cultuur altijd hoog in het vaandel gehad. Denk aan het Russische ballet, Russische schrijvers zoals Tolstoj en Dostojevski. Kunstenaars en schrijvers werden door Russische tsaren en later door Poetin ook gebruikt om de waarde van de Russische staat uit te dragen. Maar tegelijkertijd waren die kunstenaars juist mensen die deden waar ze zin in hadden. Dat spanningsveld maakt het interessant. Iets soortgelijks geldt voor godsdienst. Religie kent een lange geschiedenis in Rusland. Totdat het in de Sovjettijd godsdienst ineens gescheiden werd van de staat, want in Marx z’n woorden: religie is opium voor het volk. Het communisme is atheïstisch. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is de Russisch-orthodoxe kerk langzaam weer door Poetin naar voren geschoven en omarmd. Zo ver dat de patriarch van Rusland nu misschien wel de grootste propagandist voor Poetin is.”
Vervolgens moeten de juiste sprekers bij een onderwerp worden gevonden. “Ik zou niet weten hoe mensen dit werk deden voordat er Google was. Op basis van mijn Google search stel ik een wensenlijst op. In het geval van deze programmareeks hadden we veel budget en dan kun je groot denken. Dan kun je dus een grote expert uit het buitenland laten komen zoals we in de eerste editie hebben gedaan met Robert D. Kaplan. Wanneer je zo’n grote spreker hebt bouw je het programma echt om de spreker heen. Terwijl we bij het programma over religie en cultuur eerder andersom te werk zijn gegaan. Dan staat het programma al en ga je daarna sprekers zoeken die erbij passen.”
Op de vraag of ze nog iets wil toevoegen zegt Veronica dat het optreden van de in Rusland geboren top celliste Maya Fridman niet moeten vergeten te noemen. “Als je een programma maakt over kunst en muziek moet je die kunst tonen. Ze zal verschillende muziekstukken laten horen. Een romantisch muziekstuk van Rachmaninov, een meer funky stuk van Sjostakovitsj en vanuit het religieuze perspectief een moderne psalm.
Dealing with Russia: de invloed van geschiedenis en cultuur is dinsdag 21 juni te zien. Lees hier meer over het programma.
Programma’s in De Balie:
zo 3 jul / 20:00
In conversation with Edi Rama, Prime Minister of Albania
Bringing Albania to the EU has been the main political promise of Edi Rama, Prime Minister of Albania. But doing business with Brussels, is ´like waiting for Godot´, said Edi Rama. Since Albania gained candidate status to EU membership in 2014, the country has been waiting for concrete steps from Brussels to start the long
Dealing with Russia: de invloed van geschiedenis en cultuur
In de ogen van Poetin vormt de Oekraïense staat niet alleen een militaire of economische bedreiging voor Rusland, maar ook een gevaar voor de nationale identiteit. De Russische president rechtvaardigt zijn agressie tegenover Oekraïne door te verwijzen naar de Tweede Wereldoorlog of te refereren aan het Middeleeuwse Rijk van Kiev, de opgevoerde bakermat van de
Mohamedou Ould Slahi – who did not get charged – spent fourteen years in Guantánamo Bay. Despite his horrible imprisonment and decreased confidence in humanity, he has found a way to go on. During his imprisonment, his autonomy was taken away from him. Now, he refuses to be defined by this for the rest of
Kom bij ons stage lopen van 1 februari t/m 30 juni 2023!
De redactie van De Balie zoekt stagiairs met verschillende politieke, maatschappelijke, creatieve en culturele achtergronden en een brede interesse in kunst, cultuur en politiek.
Tijdens je stage ondersteun je een programmamaker bij het bedenken en produceren van een publieksprogramma. Je hebt contact met sprekers, denkt na over het potentiële publiek en hoe je dat publiek bereikt. Het betreft een stage voor drie dagen per week. Daarnaast ben je drie avonden per maand beschikbaar om redacteuren te helpen bij live programma’s.
Een halve dag per week volg je onze interne opleiding: De Balie Academie. In vijf maanden leer je van experts binnen en buiten De Balie. Je volgt workshops bij alle afdelingen binnen de organisatie, leert hoe maatschappelijke thema’s hun weg vinden in het publieke gesprek en welke rol De Balie daarin speelt. Uiteindelijk maak je – samen met de andere stagiairs – een eigen programma over een actueel onderwerp.
Wij zoeken iemand die
Een relevante opleiding of grote interesse heeft in journalistiek, media, politiek, filosofie, podiumkunsten, literatuur en/of cultuur
Goed kan regelen, punctueel is en vooruit denkt
Een open en enthousiaste houding heeft
Een goede gastvrouw/heer is
Zelfstandig kan werken
Flexibel is in de avonden
Wij bieden
Een inspirerende stageplek voor 24 uur per week
Een stagevergoeding van 180 euro per maand
Toegang tot onze programma’s en films
Een kans je netwerk te vergroten en benutten
Mensen die stage bij ons liepen werken inmiddels bij organisaties als World Press Photo, VPRO, Stimuleringsfonds voor de Journalistiek, Nieuwsuur, Movies that Matter en natuurlijk De Balie zelf.
Over De Balie
De Balie is een kunst- en cultuurcentrum op het Leidseplein in Amsterdam. In De Balie wordt kunst en cultuur samen gebracht met de actualiteit, maatschappelijk debat en politiek. Er vinden dagelijks spraakmakende publieksprogramma’s, theater- en cinemavoorstellingen plaats.
Reageren
Een beknopte motivatie (max. 1 A4) en CV kun je voor donderdag 5 januari richten aan rokhaya.seck@debalie.nl.
De Balie is een diverse en inclusieve organisatie en nodigt daarom mensen van verschillende achtergronden van harte uit om te reageren.
Solliciteer
Stuur t/m donderdag 5 januari een beknopte motivatie (max. 1 A4) en je CV naar Rokhaya Seck.
The war on terror van George W. Bush, begon na de aanslagen van 9/11 (2001). De Amerikaanse overheid nam zich voor om actief terrorisme te bestrijden. Personen die vermeende banden met terroristische organisaties onderhielden, of op andere gronden verdacht waren, werden zonder pardon opgepakt. Onder dwang werden deze gevangen middels Extraordinary Rendition Flights (ERF’s) naar gevangenissen overgebracht op diverse locaties buiten Amerika. Daar zijn velen van hen jarenlang vastgehouden zonder enig vorm van proces of zelfs een aanklacht. Zo werd in 2002 Guantánamo Bay op Cuba geopend, buiten het Amerikaans grondgebied waar het Amerikaanse recht niet geldt. Middels zware mishandelingen werden verklaringen afgedwongen op basis waarvan de overheid hen probeerde te veroordelen en hun handelen te rechtvaardigen.
Ook speciale eenheden van Europese landen zijn, onder de radar, betrokken geweest bij deze Extraordinary Rendition Flights. Op Duitsland, Italië en Spanje na, hebben overige Europese landen hun betrokkenheid in dezen tot op heden niet onderzocht. Ook onze overheid heeft enige betrokkenheid altijd ontkend.
Personen mogen niet enkel op grond van verdenking gevangengenomen worden, laat staan gemarteld, dat druist in tegen de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Een basisrecht dat in The war on terror regelmatig geschonden is.
De omstandigheden waarin gedetineerden in Guantánamo Bay zich bevonden, zijn voor het grote publiek lang onzichtbaar geweest. Tot er foto’s van de gevangen in oranje pakken verschenen – uitgemergeld en duidelijk mishandeld. President Barack Obama maakte de sluiting van de gevangenis een van de speerpunten van zijn campagne. Dit heeft zijn vruchten enigszins afgeworpen, want het merendeel van de gevangen is toen naar vijftig omliggende landen (waaronder de VS) overgeplaatst. Toch zitten tot op de dag van vandaag nog zo’n veertig gedetineerden vast op Guantánamo Bay. President Biden – vierde in de reeks presidenten sinds de War on Terror, heeft gezegd de gevangenis nog voor het einde van zijn presidentschap te sluiten. Wordt dit weer een loze belofte van een falende rechtsstaat?
Het leven van Mohamedou Ould Slahi legt deze falende rechtsstaat pijnlijk bloot. Zijn levensverhaal kan gezien worden als de beademing van mensenrechtenschending. Ould Slahi is een Mauritaanse staatsburger die veertien jaar vastzat in Guantánamo Bay, onder erbarmelijke omstandigheden, voor vermeende banden met Al Qaida.
‘We hebben het altijd over vrijheid om iets te doen, of te zijn. Vrijheid om te kiezen, vrijheid om een bepaalde seksuele geaardheid te hebben…. Maar we hebben het nooit over vrijheid ván dingen. Vrijheid van haat, vrijheid van rancune… Dat is een soort vrijheid die de overheid je niet kan bieden. Dat is een vorm van vrijheid die je alleen aan jezelf kan geven. Er is geen wet tegen haat. Je kan haten wie je wil. Er is geen wet die je dwingt om andere mensen te vergeven.’
Tijdens zijn opsluiting in Guantánamo Bay kreeg hij het voor elkaar om samen met auteur Larry Siems, zijn memoires uit te geven: Guantánamo Diaries. In het Engels dat Ould Slahi leerde in de gevangenis schreef hij een manuscript dat vervolgens pagina voor pagina door het Amerikaanse leger gecontroleerd werd. Het leger deed ongeveer 2500 aanpassingen. Siems bewerkte het handgeschreven manuscript en bracht het uit, terwijl Ould Slahi, nog steeds zonder aangeklaagd te zijn, vastzat in Guantánamo. Advocaat Nancy Hollander verdedigde Ould Slahi, die al jaren gebukt ging onder illegale martelmethodes: seksuele vernedering, slaapdeprivatie, mishandeling, waterboarden, bedreiging, een nepexecutie. Op 17 oktober 2016 is Ould Slahi, na een lange strijd van Hollander uiteindelijk vrijgelaten. Hier begon Ould Slahi zijn weg naar vergiffenis en raakte zelfs bevriend met een van de bewakers, Steve Wood. Vijf jaar na zijn vrijlating werd de film The Mauritanian uitgebracht – geregisseerd door Kevin Macdonald. Een zinderende vertaling van de falende rechtsstaat.
Het Westen pretendeert vaak een baken van vrijheid te zijn – een plek waar democratie en het recht altijd zegevieren. Door het verhaal van Ould Slahi vragen we ons af: klopt dat wel? Zijn we in het Westen echt zo humaan en eerlijk als we pretenderen? Wie kan dit vraagstuk beter onderzoeken dan Ould Slahi zelf, dacht De Balie. Daarom organiseren we een vierdelige serie in De Balie, met o.a. zijn voormalig advocaat Nancy Hollander, bewaker Steve Wood, regisseur Kevin Macdonald en auteur Larry Siems.
Wat kunnen we leren van het verhaal van Mohamedou Ould Slahi? Hoe is het met onze huidige rechtsstaat gesteld? Worden mensenrechten nog goed genoeg beschermd?
Mohamedou gaat tijdens zijn residentschap in De Balie live gesprekken voeren met o.a. de regisseur van de film The Mauritanian,Kevin Macdonald. Ook staat het programma met de auteur van zijn boek Guantánamo Diary, Larry Siems, op de planning.
Mohamedou in gesprek met:
vr 8 jul / 20:00
Politiek & Democratie
Mohamedou X Larry Siems
Mohamedou Ould Slahi – who did not get charged – spent fourteen years in Guantánamo Bay. Despite his horrible imprisonment and decreased confidence in humanity, he has found a way to go on. During his imprisonment, his autonomy was taken away from him. Now, he refuses to be defined by this for the rest of
Mohamedou Ould Slahi – who has never even been charged – spent fourteen years in Guantánamo Bay. Despite his horrible imprisonment and decreased confidence in humanity, he has found a way to go on. During his imprisonment, his autonomy was taken away from him. Now, he refuses to be defined by this for the rest
‘Je mag niet blijven,’ fluisterde ik tegen mijn buik
Deze zomer schaft Amerika haar abortusrecht waarschijnlijk af. Ik dacht de afgelopen maanden veel terug aan een ochtend in 2014. Ik woonde in Parijs, waar ik een jaar Europese geschiedenis studeerde. Ik was al een aantal weken met tussenpozen vlekkerig aan het bloeden. Geen echte menstruatie eigenlijk, had ik een paar dagen eerder geconcludeerd. ‘Gewoon voor de zekerheid,’ dacht ik terwijl ik met mijn schouder de glazen deur van Pharmacie Monteux openduwde. Even later plaste ik over het kwastige uiteinde van het teststaafje. In de minuten wachttijd deed ik mijn best het een normale dag te laten zijn, ik bestudeerde mijn gezicht in de spiegel, pulkte aan een pukkel en gaf een plantje water. Terug in mijn badkamer staarde ik naar de test. Positief, 3+ weken.
“Hoezeer ik me ook probeerde te richten tot iets wat losstond van mij, het voelde gewoon als een hand op mijn eigen buik.”
Ik rekende terug en realiseerde me dat ik vijftien weken zwanger was. Die ochtend belde ik naar Abortuskliniek Amsterdam. Wat er toen gebeurde voert te ver voor deze voorpublicatie, maar terug op bed, mijn dekens nog warm van de slaap, legde ik mijn hand op mijn buik. Wat zat daar nu in? Een klompje cellen, een mini-mensje? In beide gevallen wilde ik het uit mijn buik hebben – wat het ook was, het voelde parasitair. Gevaarlijk en ontregelend. Ik zuchtte diep en probeerde me voor te stellen dat het een baby’tje was. ‘Je mag niet blijven,’ sprak ik het zacht toe. Het voelde eigenlijk gekunsteld. Alsof ik een zin uitsprak uit een filmscript. Hoezeer ik me ook probeerde te richten tot iets wat losstond van mij, het voelde gewoon als een hand op mijn eigen buik.
Ik voeg daar graag iets aan toe, hoewel ik aarzel tijdens het schrijven. Het zou nu anders voelen. Het is acht jaar later, ik ben 30, en ik ben voor het eerst in mijn leven samen met iemand met wie ik een kind zou willen krijgen. Als ik nu zwanger zou blijken, zouden we het houden. Als ik nu zwanger zou blijken, zou ik denk ik mijn hand op mijn buik leggen en wel het gevoel hebben te praten tegen een kindje, ongeacht hoeveel weken oud het was. Het voelt als een gevaarlijke bekentenis, omdat de anti-abortuslobby – met haar beschuldiging dat abortus moord is – voorstanders van de legale abortus (ik) het gevoel kan geven dat we het een klompje cellen moeten noemen. Dat het anders inderdaad een actief doden is. Maar… hoe erg is het eigenlijk om abortus te beschouwen als het doden van iets, in plaats van als een abstracte handeling van zelfbeschikking? Daar ga ik dieper op in in het boek.
Madeleijn van den Nieuwenhuizen is op zondag 26 juni (19:30) in De Balie om te spreken over abortus en zelfbeschikking.
“Het is dit spiegelbeeld, van een maatschappij zónder abortus, waar politieke partijen zoals de SGP over weigeren te praten.”
De afgelopen jaren heeft een luide, conservatieve anti-abortusstroming het Westen bereikt. Alleen: wanneer we wettelijk gezien niet mógen kiezen, betekent dit niet dat we dat niet alsnog doen. Ook de Franse schrijfster Annie Ernaux koos, zo beschrijft ze in het boekje Het voorval haar illegale abortus in het Parijs van 1963. Het was een tijd waarin je maar moest hopen dat je iemand kende, die iemand kende die misschien, hopelijk, s’il vous plaît een abortus bij je wilde uitvoeren. Na onthand rondzoeken vond de drieëntwintigjarige Ernaux een verpleegster die in haar vrije tijd bijverdiende door dure miskraamopwekkers bij zwangere vrouwen in te brengen.
Het duurde dagen voor Ernaux iets merkte, toen kreeg ze helse pijnen. Op de wc perste ze een bloederig pakketje uit. Ze strompelde naar haar huisgenoot en vroeg om hulp. ‘Ik zit op mijn bed met de foetus tussen mijn benen. Beiden weten we niet wat te doen. Ik zeg tegen haar dat we de navelstreng moeten doorknippen.’ Ze beschrijft hoe ze de foetus in een leeg Melba-toastverpakkinkje liet glijden en dit naar de wc droeg, erin kieperde en doorspoelde. Terug in haar slaapkamer viel ze hijgend op bed, verslapt. Ze had veel bloed verloren en moest acuut naar het ziekenhuis. De dokters, die zagen wat er aan de hand was, behandelden haar afkeurend en ruw. Ernaux overleefde het ternauwernood.
Vergeet de tijd en plaats (Parijs, 1963) waarin dit gebeurde. Het gebeurt nog altijd. Het is de rauwe realiteit van samenlevingen waar abortus illegaal is. Volgens de World Health Organization vinden jaarlijks wereldwijd meer dan 25 miljoen onveilige abortussen plaats. En, in tegenstelling tot Ernaux, redden velen het niet. Veel vrouwen bloeden dood, raken onvruchtbaar, lopen bloedvergiftiging op, perforeren per ongeluk hun eigen baarmoeder, liggen uren ineengekrompen in een hoekje totdat ze sterven als dieren – eenzaam overgeleverd aan hun lot. Zulke vrouwen liggen er nu – sinds recente conservatieve ontwikkelingen – in Polen en in de Verenigde Staten.
Het is dit spiegelbeeld, van een maatschappij zónder abortus, waar politieke partijen zoals de SGP over weigeren te praten. Zij praten over het verruimen van het adoptiebeleid en het belang van gemeenschap, maar niet over de illegale abortussen die aantoonbaar doorgaan in hun ideale wereld. Het bovenaan de trap staan wanneer de kinderen buitenspelen, de man naar zijn werk is. De blik op de onderste traptrede, hand op de leuning, het sluiten van de ogen. De klap minder vrezen dan de baby.
“Abortus is geen abstracte kwestie, het is één van onze meest persoonlijke overwegingen. Het vereist naast gedegen argumentatie, volgens mij, een meerstemmigheid die ze zelden geniet in Nederland.“
Hoe zit het met argumenten vóór legale abortus die niet afhankelijk zijn van praktische of pragmatische zaken? Wat als – in theorie – illegale abortus helemaal veilig was? Als we welvarend genoeg waren om elk vijftien monden te voeden? Is de Wet afbreking zwangerschap, ingegaan in 1984, dan overbodig? Of gaat die wet in diepere zin over zelfbeschikking? En wat betekent dat dan?
Er zijn momenten geweest dat ik me viezig voelde over het opdienen van mijn eigen ervaring in dit boek, alsof ik daarmee toegaf dat ethische en filosofische argumenten wel belangrijk zijn, maar dat zij niet kunnen overleven zonder empathie. Toch voelde ik ook constant aan dat ik juist niet alleen wilde filosoferen over de rechtsgeschiedenis of de vraag ‘foetus of mens?’ Abortus is geen abstracte kwestie, het is één van onze meest persoonlijke overwegingen. Het vereist naast gedegen argumentatie, volgens mij, een meerstemmigheid die ze zelden geniet in Nederland.
Op Instagram-stories vertelde ik een tijd geleden dat ik bezig was aan een essay over abortusrecht. Wat verstonden jullie eigenlijk onder zelfbeschikking? En hoe zien jullie de spanning tussen het idee van zelfbeschikking enerzijds, en de termijngrens van 24 weken anderzijds? En mensen die aarzelingen of twijfels hebben bij de legalisering van abortus, waar komen die reserveringen vandaan? Mijn inbox stroomde vol met honderden antwoorden: overpeinzingen, ervaringen, anekdotes. Emoties en argumenten bestonden naast elkaar. Ik deelde een aantal berichten met toestemming als screenshot, waarop anderen weer reageerden. Er ontstond een dialoog, hoewel die grotendeels alleen in mijn privé-inbox te zien was.
“De hedendaagse mediawet schrijft voor dat ‘enerzijds, anderzijds’ rommelig is, dat zij de kijker verwart. Toch is dat precies hoe het echte leven vaak werkt.”
Wat me enorm raakte was hoe eerlijk de ingezonden reacties waren, hoe er ruimte bleek te bestaan voor twijfels en vraagtekens. Zelfbeschikking, jazeker! Maar na de vierentwintigste week? Lastig, lastig. Of persoonlijk tégen abortus zijn, maar wel vinden dat het een mogelijkheid moet zijn voor anderen. Artsen die worstelden met het aborteren. Religieuzen die het leven als heilig beschouwden, maar iets minder wanneer het ten koste gaat van de zwangere. En moet de man eigenlijk niet meer inspraak hebben, het is toch ook zijn kind? Maar ja, je wilt ook niet dat de vrouw gedwongen kan worden. En nee, geen spijt, maar wel verdriet. Of helemaal geen spijt, maar voelen dat daar een taboe op rust.
Het was een scherp contrast met de voor/tegen-framing die we zo vaak zien in de media. Een tegenstelling die voortkomt uit redactiedenken, niet uit geleefde ervaringen. De hedendaagse mediawet schrijft voor dat ‘enerzijds, anderzijds’ rommelig is, dat zij de kijker verwart. Toch is dat precies hoe het echte leven vaak werkt.
Daarom bevat het tweede deel van mijn boek een bloemlezing uit deze reacties. Het zijn verhalen over vastberadenheid, aarzeling, rouw en dankbaarheid. Ik heb ze bewust in al hun verscheidenheid en in groten getale opgenomen, omdat daarin zichtbaar wordt wat ik bedoel wanneer ik zeg dat abortusrecht over vrijheid gaat. Samen vormen de bijdrages, hoop ik, een meerstemmig koor dat gezamenlijk de inhoud, waarde én ruwe randen van ons abortusrecht verkent. Ze tonen dat legale abortus niet alleen praktische voordelen heeft of fysiek lijden inperkt, maar dat zij ons tot vrijere mensen maakt.
zo 26 jun / 19:30
Politiek & Democratie
Abortus en zelfbeschikking
Het gesprek over abortusrecht leeft, zelfs in Nederland waar negen op de tien mensen voor abortus is en de wetgeving onlangs verruimd is. In de VS wordt de wetgeving juist ingeperkt en ook in Nederland krijgen vrouwen op hun weg naar de kliniek te maken met acties van anti-abortusactivisten. Mediacriticus en rechtshistoricus Madeleijn van den
Een krappe huizenmarkt, een hoge studieschuld en zorgen over klimaat en milieu. Jongeren dragen de consequenties van beslissingen waarbij hun belangen niet genoeg worden meegewogen. Maar zelfs als deze problemen nu opgelost kunnen worden, ligt kortzichtigheid altijd op de loer. In dit programma gaan we in gesprek over een langetermijnvisie op ons handelen, zowel op
Het komt steeds vaker voor dat kinderen met meer dan twee ouders opgroeien. Hoewel meeroudergezinnen – ook wel regenbooggezinnen – in de praktijk steeds vaker voorkomen, kan een kind op papier nog niet meer dan twee ouders hebben. Daarom is de Nederlandse overheid bezig met de invoering van een meerouderschapswet. Het maken van zo’n wet
