De vleesindustrie in het Canadese Quebec floreert. Enorme fabrieken met gestandaardiseerde productiemethoden verwerken grote hoeveelheden vee tot vlees. Asielzoekers uit vooral Latijns-Amerika worden ingehuurd om voor een scherpe prijs die processen in goede banen te leiden.

Deze observerende documentaire richt de blik op beide groepen; parallelle levens die elkaar in de fabrieken zullen kruisen. De nieuwkomers worden gefilmd tijdens gesprekken met een gemeenschapsorganisatie die fungeert als intermediair tussen arbeider en fabriek. Hun verhalen en verwachtingen worden kalm versneden met beelden van stampvolle varkensstallen, koeien die dag in dag uit melk geven en vastgeketend kalfjes werpen. Ook wordt de camera gericht op gortdroge, uitgeputte grond, waarop inmiddels slechts mais kan groeien. Alles staat op deze plek in het teken van het optimaliseren van de productie.

Zonder direct commentaar en in rustig tempo worden de levensomstandigheden van mens, dier en gewas getoond. Een subtiele, kritische kijk op een wereld gedreven door kapitalisme en de levende verbindingen die dat mogelijk maken.

Na afloop van de film vindt er een uitgebreid gesprek plaats tussen regisseurs Hubert Caron-Guay en Serge-Olivier Rondeau en De Balie-programmamaker Jelle Baars.

English

The meat industry is booming in Quebec, Canada, where huge factories use standardized production methods to convert vast herds of livestock into meat. They hire asylum seekers, mainly from Latin America, so they can continue to produce at competitive rates.

This observational film splits its focus between the workers and the animals; between the parallel lives whose paths are destined to cross in the factories. We see new arrivals talking with a community organization that mediates between the workers and the factory, their stories and expectations intercut with scenes of overcrowded pigsties and cows milked day in, day out, and giving birth in chains. Directors Hubert Caron-Guay and Serge-Olivier Rondeau also point the lens at the parched and utterly depleted earth, where nothing but corn can grow. Everything that takes place here is in service to optimizing production.

At a calm pace, and without any direct comment, we are witness to the living conditions of humans, animals, and crops alike, in this subtle and critical look at a world driven by capitalism and the living links in the chain that make this possible.

The screening of this film will be followed by an extended talk with directors Hubert Caron-Guay and Serge-Olivier Rondeau, and De Balie moderator Jelle Baars.

Let op: dit programma gaat niet door.

This program has been canceled.

Wat betekent het om jong te zijn in het Europa van nu, en hoe gaan jongeren in Europa om met de almaar groeiende onzekerheden waarmee ze te maken krijgen? Durven ze nog te dromen over hun toekomst?

Die vragen behandelt regisseur Pietro Marcello in de documentaire Futura, die hij maakte samen met co-regisseurs Francesco Munzi en Alice Rohrwacher. In de film komen Italiaanse jongeren aan het woord die vertellen over hun dromen en angsten.

Tijdens deze avond praten we met Marcello en jonge denkers en makers over de manier waarop jongeren geportretteerd worden. Hoe kader je het begrip ‘jongere’ af, en herkennen zij zichzelf wel in het beeld dat van hen wordt geschetst?

Daarnaast gaan we in gesprek over de uitdagingen en problemen waar jongeren in Europa tegenaan lopen. Waaraan ontlenen zij hun identiteit, en wat is hun rol in onze maatschappij?

Let op: tijdens dit programma vindt geen vertoning van Futura plaats. Wil je de film zien, dan kun je naar de vertoning eerder op zondagmiddag.

Dit programma is in het Engels. Tickets voor dit programma zijn gratis te reserveren.

English

What does it mean to be young in Europe these days, and how do young Europeans deal with uncertainties, hopes, dreams and fears? We will discuss these topics with Futura director Pietro Marcello and young thinkers and creatives. Does the youth of today dare to dream of their future? And how do they define themselves?

This programme does not include a viewing of ‘Futura’. If you want to see this film, you can visit the screening earlier on Saturday.

This talk will be held in English. Tickets are free of charge.

Chounosuke Ise, een Japanse filmeditor, maakte tijdens WO II vele propagandafilms in het door Japan bezette Indonesië. Het doel van de films was het goedpraten van de Japanse hegemonie in Azië: Japan claimde de landen te bevrijden van het kolonialisme. Zijn zoon, filmmaker Shin-ichi Ise, volgt het pad van zijn vader, die nauwelijks iets losliet over de oorlog of Indonesië en blijkbaar niet wilde praten over wat hij daar had gedaan.

Zijn reis leidt hem langs de met gedwongen arbeid gebouwde filmstudio’s in Jakarta, langs ooggetuigen die zich de wandaden van de Japanse militaire politie herinneren en vrouwen die destijds op de vlucht sloegen voor verkrachters.

De propagandafilms, zo’n 130 stuks, blijken intussen bewaard te zijn in het Nationaal Archief in Den Haag. Hier kan Ise de propagandafilms van zijn vader, bijvoorbeeld over de Japanse bestrijding van malaria en het werk van spoorwegarbeiders, eindelijk zien. Waarom heeft hij ze gemaakt? vraagt hij zich af. En wat had hijzelf gedaan in die situatie? De geschiedenis is duidelijk nog niet afgesloten: nu is het verleden, en het verleden is nu.

Na de film gaat programmamaker Rokhaya Seck met regisseur Shin-ichi Ise in gesprek over de film.

English

During the Second World War, Japanese film editor Chounosuke Ise made numerous propaganda films in Japanese-occupied Indonesia. Their purpose was to justify Japan’s hegemony in Asia, claiming liberation of these countries from colonialism. Chounosuke Ise’s son, filmmaker Shin-ichi Ise, traces the path taken by his father, who barely spoke about the war or Indonesia, and was seemingly reluctant to discuss what he had done there.

Shin-ichi Ise’s quest takes him to film studios in Jakarta that were built by forced laborers, to eyewitnesses who recall the atrocities committed by the Japanese military police, and to women who fled from rapists.

It turns out that the propaganda films—130 of them—are stored at the Dutch National Archive in The Hague. Here, at last, Shin-ichi Ise can watch his father’s propaganda films, on subjects such as Japanese efforts to control malaria and the work of railway laborers. “Why did he make them?” he wonders. And what would he have done in the same situation? History is clearly not finished; now is the past, and the past is now.

After the film a talk will take place with the director Shin-ichi Ise led by De Balie program editor and -moderator Rokhaya Seck.

Augustus 2020, Wit-Rusland. Aleksandr Loekasjenko, dan al 26 jaar aan de macht, wordt voor de zesde maal uitgeroepen tot winnaar van de presidentsverkiezingen. Duizenden demonstreren tegen deze ongeloofwaardige overwinning, de protesten worden met de dag massaler.

Pavel, Denis en Maryna zijn verbonden aan theatergroep Belarus Free Theatre in Minsk en volgen de situatie op de voet. Denis demonstreerde in de jaren negentig al tegen het regime en twijfelt nu over het nut van de protesten. Maryna maakt zich zorgen over de toekomst. Pavel overweegt emigratie. Ze beseffen dat ze hun stem niet alleen op het toneel, maar vooral op straat moeten laten horen.

De steeds grimmiger wordende, opmerkelijk fraai gefilmde demonstraties, de discussies over de rol van theater in een dictatuur en de persoonlijke verhalen van de acteurs schetsen een veelzijdig en alarmerend beeld van het leven in Belarus. Courage, dat eerder dit jaar onder meer werd geselecteerd voor de Berlinale, Visions du Réel en CPH:DOX, is een portret van de moed van betogers die hun vrijheid in de waagschaal stellen, gefilterd door de blik van drie scherpzinnige en gevoelige theatermakers.

Na de film volgt een gesprek tussen regisseur Aliaksei Paluyan, DoP Tanya Haurylchyk en moderator, kunstenaar en activist Tasha Arlova.

Over de sprekers

Aliaksei Paluyan is een schrijver en filmmaker uit Belarus. Zijn werk bestaat uit zowel fictiefilms als documentaires.

Tanya Haurylchyk is een Belarussische filmmaker en DoP van ‘Courage’.

Tasha Arlova (1989, Belarus) is beeldend kunstenaar, filmmaker en activist. Een van haar laatste werken is de essayfilm “Dear Revolution” (2021). Ze is artiest in residentie bij De Balie.

English

Belarus, August 2020. Alexander Lukashenko, who has already been in power for 26 years, is declared the winner of the presidential elections for the sixth time. Thousands of people demonstrate against this implausible victory, and every day the protests grow.

Pavel, Denis, and Maryna, all members of the Belarus Free Theater company in Minsk, followed these developments closely. Denis had demonstrated against the regime back in the 1990s and now doubts there’s any point in protesting. Maryna is worried about the future. Pavel is thinking of emigrating. They realize that they need to make sure their voices are heard on the streets as well as on the stage.

Combining discussions about the role of theater in a dictatorship, the actors’ own stories and strikingly well-shot scenes of the increasingly intense protests paint a multifaceted and alarming picture of life in Belarus. Courage, previously selected for the Berlinale, Visions du Réel and CPH:DOX, is a portrait of the courage of demonstrators willing to put their own liberty on the line, filtered through the gaze of three astute and sensitive theater practitioners.

About the speakers

Aliaksei Paluyan (1989) is a Belarusian writer and filmmaker. His work consists of both documentaries and fictional films. He is the director of ‘Courage’.

Tanya Haurylchyk is a Belarusian filmmaker and one of the two cinematographers of ‘Courage’.

Tasha Arlova (1989, Belarus) is a visual artist, filmmaker and activist. Her latest works include the essay film “Dear Revolution” (2021). She is currently on art residency in De Balie with the 3Package Deal Talent Program.

In Libië zetten een broer en zus zich tijdens de revolutie van 2011 met hart en ziel in voor de toekomst van hun land – maar ieder aan een andere kant: hij steunde Khadaffi, zij hoorde bij de ‘rebellen’. Inmiddels maakt zij deel uit van de heersende klasse, terwijl ze opnieuw opkomt voor de onderdrukten en rehabilitatie zoekt voor mensen als haar broer. De camera volgt het bijzonder bevlogen tweetal zes jaar lang. Een periode waarin zij zich verkiesbaar stelt en hij met zijn geweldstrauma’s worstelt.

Intieme scènes uit een dagelijks leven met kleine kinderen worden afgewisseld met felle discussies op politieke bijeenkomsten. De naweeën van de revolutie zijn nog lang niet voorbij. Broer en zus blijven vechten voor hun land, ook als dat het toneel wordt van een proxy war. Dat heeft niet alleen gevolgen voor het door hem zorgvuldig gerestaureerde heiligdom in een verwoeste stad, maar ook voor de veiligheid van haar en haar jonge gezin. Terwijl broer en zus van alle kanten bedreigingen ontvangen en uitwijken naar Tunesië, nemen hun vertwijfeling en desillusie toe. Valt op de puinhopen van het verscheurde Libië een nieuwe toekomst te bouwen?

Na de film volgt een gesprek tussen regisseur Giovanni Buccomino en Parwin Mirrahimy, cinema-redacteur bij De Balie.

English

In Libya, two siblings put their heart and soul into the future of their country during the 2011 revolution, but each on a different side: he supported Gaddafi, she was one of the “rebels”. Now belonging to the ruling class, she is again standing up for the oppressed and seeking rehabilitation for people like her brother. We follow these fervent, resilient siblings over six years, during which she stands for elections and he struggles with the traumas of war.

Intimate scenes of everyday life with their children contrast with fierce discussions at political meetings. The aftermath of the revolution is far from over, and as a proxy war ensues, these siblings persist in their fight for the country they love. This not only affects his careful restoration of a shrine previously destroyed by extremists, but also the safety of her and their young family. As brother and sister receive threats from all sides and flee to Tunisia, their disillusionment grows as they contemplate the repercussions of war and the fragility of democracy. When your country has been torn apart, how do you rebuild from the wreckage?

After the screening of the movie there will be a film talk between director Giovanni Buccomino and Parwin Mirrahimy, cinema programmer at The Balie.

Het is 1996, Wim Kok is namens de PvdA aan de macht en de ideologische veren dwarrelen door de lucht. Een generatie sociaaldemocraten die ongeduldiger is dan haar voorgangers dient zich aan. Hun slogan: geen macht, maar invloed.

Het internet bestaat ruim dertig jaar. Wanneer gaan we het fatsoenlijk beveiligen? En wie is daarvoor verantwoordelijk – de overheid, of juist de grote bedrijven?

Internetcriminaliteit raakt naast individuele burgers vooral ook bedrijven en overheden. Ransomware kan in principe iedere organisatie platleggen tot het doelwit met losgeld over de brug komt. Door ransomware lagen er begin dit jaar wekenlang geen zuivelproducten in de supermarkt. Wat als de volgende keer een grote bank of de rijksoverheid zelf aan de beurt is? 

We beschermen onze havens, maar niet ons internet. Daar zetten we de deuren juist wagenwijd open voor cybercriminelen. De Nationale Coördinator Terrorisme en Veiligheid waarschuwt dan ook dat cyberaanvallen ‘het zenuwstelsel van de maatschappij’ aantasten. In hoeverre is cybercriminaliteit een bedreiging voor onze samenleving en democratie? Hoe lossen we dat op? En wie is daarvoor verantwoordelijk? Over die vragen gaan we in gesprek met Sanne Maasakkers, Michiel Steltman, Bert Hubert en Lokke Moerel.

Over de sprekers:

Bert Hubert is de oprichter van PowerDNS, software waar een groot deel van het Internet in Europa op draait. Daarnaast werkte hij voor de AIVD. Tegenwoordig doet Bert DNA onderzoek en is hij lid van de Toetsingscommissie Inzet Bevoegdheden Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten. Bert komt spreken over maatschappelijke en organisatorische aspecten van cyberveiligheid.

Lokke Moerel is hoogleraar ICT Recht aan de Universiteit Tilburg en specialist op het gebied van digitaliseringsstrategie en cybersecurity. Verder is Lokke lid van de Cyber Security Raad (CSR), de onafhankelijke adviesraad op het gebied van cyberveiligheid voor de overheid en het bedrijfsleven.

Michiel Steltman is Directeur van de stichting DINL, een coalitie van Nederlandse aanbieders van digitale infrastructuur.  Als spreekbuis van de sector brengt hij relevante thema’s onder de aandacht van overheid, politiek en publiek.  Steltman is een “digital native” met meer dan 30 jaar internationale ervaring in de IT en online industrie. Naast zijn werk voor DINL is hij actief bij ECP als initiatiefnemer of project lead van meerdere privaat-publieke initiatieven en coalities. 

Sanne Maasakkers werkt als cyber security expert. Binnen haar werkt focust ze zich op het testen van bedrijven om kwetsbaarheden te identificeren, social engineering en advies op het gebied van dreiging. Daarnaast draagt ze actief bij aan een “more secure society” door awarenesstraining, gastcolleges en hackdemo’s te geven in zowel een professionele als educatieve omgeving.

De Balie & Adyen
De Balie en Adyen slaan de handen ineen om tot serieuze en structurele reflectie op de rol van technologie in onze samenleving te komen. We gaan de dialoog aan met specialisten, beleidsmakers, kunstenaars en ervaringsdeskundigen en onderzoeken het spanningsveld tussen wat kan en wat wenselijk is. 

Vanaf maart 2021 vindt er iedere maand een programma plaats in de evenementenruimte van Adyen, op hun nieuwe kantoor aan het Rokin. De programma’s worden tevens live gestreamd via de online kanalen van De Balie.

Wat betekent ons cultureel erfgoed, wat is haar waarde en wie bepaalt die? Welke factoren bepalen haar lot? Die vragen staan centraal in de documentaire Tussen Blauwe Golven en Groene Corridor, die kunstenaar Hans van Houwelingen maakte samen met een groep kunststudenten en jonge kunstenaars. Dit programma bestaat uit een vertoning van de film, waarop een gesprek volgt over de manier waarop we met cultureel erfgoed omgaan. 

Aanleiding voor de documentaire was het plan van de gemeente Arnhem om het iconische omgevingskunstwerk Blauwe Golven (1977) van kunstenaar Peter Struycken te slopen om plaats te maken voor een nieuwe parkachtige inrichting: de Groene Corridor. In interviews met betrokkenen schetsen Van Houwelingen en zijn team een beeld van de bureaucratische mist waarin kunst in de openbare ruimte staat: zijn er überhaupt wel regels en gedragscodes over de manier waarop we met publieke kunst omgaan?  

Tijdens het nagesprek praten we met Hans van Houwelingen, politici en andere betrokkenen over de vraag hoe kunst zich tot de stad verhoudt, of zou moeten verhouden.

Over de sprekers:

Hans van Houwelingen is kunstenaar en regisseur van de film Tussen Blauwe Golven en Groene Corridor. In zijn werk onderzoekt hij de relatie tussen kunst, cultuur en politiek. Van Houwelingen heeft meerdere kunstwerken in de openbare ruimte gemaakt en maakt verder films, exposities, publicaties en geeft lezingen.

Jack S. Engelbrecht is kunstenaar en is bij de film betrokken als lid van het ArteZTeam. Engelbrechts stelling is: ‘I can be … too’. Wat en wie er op die puntjes wordt ingevuld bevindt zich in een continue staat van verandering. Zijn focus ligt op film en verhalen die onze kijk op de wereld kleuren. Van Harrison Ford (acteur) tot Tom Barnaby (fictieve detective), opportunistisch en obsessief, is Jack altijd bezig met het najagen van de ander. 

Jes Fernie is curator en schrijver uit het Verenigd Koninkrijk. Ze werkt voornamelijk buiten de muren van de kunstgalerie in het publieke domein. Hierbij is ze geïnteresseerd in een brede opvatting van het kunstenaarschap waarbij dialoog, engagement en onderzoek belangrijk zijn. Ze is initiatiefnemer van het project Archiveofdestruction.com, dat de wereldwijde omgang met publieke kunstwerken onderzoek en archiveert.

Gerrie Elfrink is tegenwoordig fractievoorzitter van de SP in Arnhem en was als wethouder nauw betrokken bij de politieke besluitvorming rondom De Blauwe Golven in Arnhem. Elfrink werkte van 2018 tot 2020 als fractiemedewerker voor de landelijke SP fractie in de Tweede Kamer.

Onno van den Muysenberg is senior beleidsadviseur Kunst en Cultuur en programmamanager Kunst en Cultuur Zuidas bij de Gemeente Amsterdam. Hiervoor werkte Onno voor de Gemeente Amsterdam als projectleider Kunst bij de Dienst Noord/Zuidlijn waar Onno verantwoordelijk was voor het ontwikkelen van een visie op kunst, het selecteren en aansturen van kunstenaars en het toezien op de uitvoering van de kunstwerken op de stations van de Noord/Zuidlijn.

Simone Vermaat is opgeleid als kunsthistoricus aan de Universiteit Leiden en werkt bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) als collectieadviseur/conservator. Ze is betrokken geweest bij onderzoeksprojecten als ‘Conservation of Video Art’ en ‘Inside Installations’ en heeft gepubliceerd over de RCE-collectie, Nederlandse monumentale kunst uit de wederopbouwperiode, kunst in de openbare ruimte en over sporen van Nederlands koloniaal verleden in de rijkscollectieRCE.

Wat is vrijheid voor jou, wat betekent dit voor de vrijheid van anderen, en hoe draag jij bij aan vrijheid?

Tweede Kamerlid Barbara Kathmann gaat op bezoek bij STC Group in Rotterdam om met de studenten in gesprek te gaan over vrijheid, democratie en actief burgerschap.

Barbara Kathmann is een Rotterdammer in hart en nieren. Vorig jaar verruilde ze haar ambt als wethouder in de havenstad voor de roep van het binnenhof. Met de studenten van STC MBO College – die zich opmaken voor een toekomst in de scheepsvaart en havenindustrie – gaat ze in gesprek over vrijheid.

Het Nationaal Gesprek over Vrijheid is een gesprek tussen generaties, tussen studenten van het middelbaar beroepsonderwijs en bestuurlijk Nederland over burgerschap en democratie. Hoe krijgen we onze vrijheden weer terug? In wat voor maatschappij willen we leven en hoe werken we hier naartoe?

Mondkapjesplicht, gelimiteerd contact met geliefden, de eerste avondklok sinds de Tweede Wereldoorlog: 2020 was een crisisjaar. Nooit eerder werd deze generatie dusdanig in haar vrijheden beperkt. Nu de open samenleving weer in toenemende mate mogelijk is, zijn live gesprekken over vrijheid of de beperking daarvan belangrijker dan ooit.

Kijk op de pagina van Nationaal Gesprek over Vrijheid voor meer informatie en komende edities.