Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

In de programmareeks Operatie Interview ontleden we het vraaggesprek. Drie vlijmscherpe interviewers bevragen één gast. Wie de interviewers zijn, blijft tot op het podium geheim voor de gast. Ditmaal: Marion Koopmans.

Het afgelopen jaar ontving ze vele dankbetuigingen voor haar heldere informatie over het coronavirus, maar werd ze ook een mikpunt van kritiek en bedreigingen. Marion Koopmans, hoogleraar Virologie en lid van het Outbreak Management Team (OMT) ontving in 2020 de Machiavelliprijs voor haar ‘onbevreesde’ bijdrage aan de communicatie tussen politiek, overheid en burgers. Hoe kijkt zij terug op het afgelopen jaar, en naar de toekomst? Welke lessen zijn er te trekken voor Nederland, en voor de rest van de wereld?

Marion Koopmans studeerde diergeneeskunde en promoveerde in 1990 aan de Universiteit Utrecht. Ze werd in 2007 aangesteld als bijzonder hoogleraar Virologie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Als lid van het OMT adviseerde ze het afgelopen jaar onder grote maatschappelijke druk de Nederlandse overheid en onderscheidde ze in de media fabels van feiten over het coronavirus.

Dit is een Testen voor Toegang-evenement. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

In de programmareeks Operatie Interview ontleden we het vraaggesprek. Drie vlijmscherpe interviewers bevragen één gast. Wie de interviewers zijn, blijft tot op het podium geheim voor de gast. Ditmaal: Frans Klein.

Hij geldt als de machtigste man van Hilversum, waar hij als Self-made man opklom van de financiële afdeling bij omroep VARA tot de top van de publieke omroep. Bij de NPO is Frans Klein (1965) als televisie-directeur verantwoordelijk voor NPO 1, 2, 3, de themakanalen en NPO Start. In roerige tijden bepaalt Klein de koers van de Publieke Omroep. Volgens de Volkskrant kan hij daarbij ’tv-carrières maken en breken’. Wat vindt Klein zelf goede televisie? Hoe ziet hij de toekomst van de Nederlandse lineaire tv? En is er nog ruimte voor grote mediapersoonlijkheden? 

In de programmareeks Operatie Interview ontleden we het vraaggesprek. Drie vlijmscherpe interviewers bevragen één gast. Wie de interviewers zijn, blijft tot op het podium geheim voor de gast. Ditmaal: Micha Wertheim.

Zijn laatste theaterstuk werd ‘een totale mindfuck’ genoemd en past daarmee naadloos in zijn oeuvre. Cabaretier, schrijver en stand-up comedian Micha Wertheim (1972) brengt zijn publiek graag in verwarring en doet niet aan een duidelijke moraal of voorgeschotelde meningen.

Wertheim volgde Cultuur- en Wetenschapsstudies in Maastricht. Tijdens zijn opleiding raakt hij betrokken bij de universiteitskrant, waar hij zeer actief voor blijft. Na het behalen van zijn diploma verhuist Wertheim naar Amsterdam en sluit zich aan bij Comedytrain. Hij maakt inmiddels al ruim 15 jaar theatervoorstellingen en schreef satirische columns voor o.a. VARA’s Spijkers met Koppen, de Dag, NRC NEXT, de Volkskrant, Vrij Nederland en AD magazine. Ook maakt hij sinds 2008 de podcast Echt Gebeurd met Paulien Cornelisse, waarin mensen verhalen die ze zelf hebben meegemaakt uit hun hoofd vertellen.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

In de serie Beeldbepalers vragen we steeds een toonaangevend kunstenaar om samen met ons een programma te maken. Deze avond staat in het teken van beeldend kunstenaar Tjebbe Beekman en de verandering die plaatsvond binnen zijn werk.  

Beekmans werk is abstract en expressief, urgent en kritisch. In zijn eerdere werk speelden verbeelding van een dystopische samenleving door middel van gefragmenteerde architectonische structuren een rol, waarin eenzaamheid en insluiting aanwezige thema’s waren. Zijn nieuwe werk viert door middel van citaten de schilderkunst zelf en is daarnaast een antwoord op de huidige tijd. Beekman zoekt met zijn kleurrijke doeken naar een tegengif voor conservatieve en radicale tendensen die culturele verworvenheden bedreigen en levert daarbij commentaar op wat hij om zich heen ziet gebeuren.

In het programma gaan we op zoek naar wat de verandering in zijn werk veroorzaakte en wat dit nieuwe werk zegt over onze tijd. Dit doen we samen met filosoof Alicja Gescinska, die een lezing zal geven,universitair hoofddocent bij Gezondheids- en Klinische Neuropsychologie Rebecca Schaefer, criticus Hans den Hartog Jager, die met Tjebbe Beekman in gesprek gaat, dichter Ellen Deckwitz, die poëzie van Lucebert door wie Beekman beïnvloed is zal voordragen. Natuurlijk is er ook muziek, die niet los van de verandering in Beekmans werk gezien kan worden. Een improvisatie van saxofonist Benjamin Herman, Thomas Pol op contrabas en Joost Patocka op drums. Al deze elementen samen vormen het palet rondom de kunstenaar en zullen ons hopelijk aan het einde van de avond een antwoord op onze vragen geven.

Over de sprekers

Tjebbe Beekman volgde de KABK: Royal Academy of Art in Den Haag (NL) van 1993 tot 1997, gevolgd door de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam (NL) van 2003 tot 2004. Hij heeft diverse prijzen en nominaties op zijn naam staan, waaronder de Theo Wolvecamp Prijs, Buning Brongers Prijs en de Prijs voor de Vrije Schilderkunst. Recent tentoonstellingen zijn: Symbiosis: Virtues, GRIMM, Amsterdam (NL); Reflections beyond the Surface, AkzoNobel Art Foundation, Amsterdam (NL); Symbiosis, GRIMM, New York, NY (US); Listen to your eyes, Museum Voorlinden, Wassenaar (NL); Collected, Capital C, Amsterdam (NL) en Where is the Madness You Promised Me. Komend najaar verschijnt zijn eerste grote monografie, ontworpen door Irma Boom, bij NAI Publishers.

Alicja Gescinska is een Pools-Belgische filosofe, schrijfster en tv-maakster. Ze studeerde summa cum laude af aan de Universiteit Gent met een verhandeling over positieve vrijheid. Ze schreef haar proefschrift over morele verantwoordelijkheid in het denken van de Duitse filosoof Max Scheler en de Poolse filosoof (en latere paus) Karol Wojtyla. Ook publiceerde zij diverse boeken, waaronder De verovering van de vrijheid, Een soort van liefde, Intussen komen mensen om. Over politieke betrokkenheid. en Kinderen van Apate. Over leugens en waarachtigheid. In 2018 verscheen Thuis in muziek: Een oefening in menselijkheid, een filosofisch essay over de belangrijke rol die muziek kan spelen in onze morele en persoonlijke ontwikkeling.

Hans den Hartog Jager studeerde Nederlands en kunstgeschiedenis. Hij was kunstredacteur voor NRC Handelsblad en werkte voor bladen als Metropolis M en Artforum International. Hij heeft hij diverse monografische publicaties op zijn naam, onder andere over David Hockney, Marc Mulders en Andy Warhol. In 2003 debuteerde hij met de veelgeprezen roman ‘Zelf God worden’, waarin zijn fascinaties voor kunst, kijken en interpretatie bij elkaar komen. Het boek werd gevolgd door een bundel met gesprekken met Nederlandse kunstenaars, ‘Verf’, een tweede roman, ‘Maltus’ en een bundel essays over kunst, Haai op sterk water. Als curator maakte hij in 2019 onder andere de tentoonstelling Vrijheid, waarin hij vijftig Nederlandse kernkunstwerken bij elkaar bracht in Museum de Fundatie in Zwolle, en is hij artistiek leider van de biennale Into Nature in Drenthe.

Ellen Deckwitz is dichter, schrijver, theatermaaker en columnist. Ze debuteerde met De steen vreest mij, waarvoor ze de C. Buddingh-prijs ontving. Laten volgenden o.a. Hoi Feest en Olijven moet je leren lezen. Ze presenteert geregeld poetry slams, won er zelf ontelbare, haalde de finale van De slimste mens, schrijft een wekelijkse columns in zowel NRC Handelsblad als De Morgen. In 2019 verscheen de dichtbundel Hogere natuurkunde. In 2020 Dit gaat niet over Grasmaaien over poëzie lezen. In dat jaar schreef ze ook het Boekenweekgedicht. Daarnaast maakt ze een podcast over literatuur Boeken FM.

Rebecca Schaefer is universitair hoofddocent bij Gezondheids- en Klinische Neuropsychologie, en leidt daar de ‘Music, Brain, Health & Technology’-groep. Voordat zij naar Leiden kwam werkte ze als SAGE Jr Research Fellow bij de University of California, Santa Barbara (VS) en daarvoor was ze een Marie Curie Fellow bij de universiteit van Edinburgh (VK). Haar promotieonderzoek deed zij aan het Donders Instituut voor Hersenen en Cognitie bij de Radboud Universiteit Nijmegen, na een MSc Klinische Neuropsychologie te hebben afgerond aan de Universiteit van Amsterdam en een MSc Muziekcognitie aan Keele University (Verenigd Koninkrijk). Zij is ook onderdeel van de staf van de Academie der Kunsten in Leiden, en begeleidt daar onderzoek en verzorgt onderwijs.

Saxofonist en muzikale allesvreter Benjamin Herman is één van de meest productieve musici van zijn generatie. Naast zijn bezigheden met New Cool Collective, dat al achtentwintig jaar zalen volspeelt over de hele wereld, maakte hij sinds de jaren negentig meer dan twintig soloplaten. Variërend van post-moderne interpretaties van het werk van componist Misha Mengelberg en samenwerkingen met schrijvers en vocalisten (Remco Campert, Jules Deelder, Ruben Hein, Wouter Hamel, Daniel von Piekartz), tot de verrassend plezante understatements van standards op albums als Café Solo en Trouble. Zijn trio als basisopstelling is in zijn zoektocht naar een herkenbare en persoonlijke saxgeluid is al drie decennia een terugkerend onderdeel. De liveoptredens met het trio kenmerken zich door een gevarieerd en eclectisch repertoire, zorgvuldig samengesteld uit Benjamin’s uitgebreide oeuvre. Met verve weten zij met z’n drieën het publiek te verrassen met een mix van tijdloze jazz, guilty pleasures en virtuoze uitspattingen.

Kort na zijn terugkeer uit concentratiekamp Bergen-Belsen, schreef Abel Herzberg Amor Fati – ‘de aanhankelijkheid aan het levenslot’. Daarin doet hij op uitzonderlijke wijze een poging om het kwaad te begrijpen. Speciaal voor dit programma maakt filosoof en schrijver Maxim Februari een essay over dit aangrijpende werk.

Abel Herzberg was advocaat en procureur, maar werd vooral bekend als schrijver van toneelstukken, kronieken en essays. In 1974 ontving hij de P.C. Hooftprijs voor beschouwend proza. Dertig jaar eerder werden hij en zijn vrouw Thea Loeb gedeporteerd naar het concentratiekamp Bergen-Belsen, dat zij overleefden. In het kamp hield Herzberg een dagboek bij, dat na de oorlog werd gepubliceerd als Tweestromenland. Later volgde ook Kroniek der Jodenvervolging, waarin hij de opkomst en denkwereld van het nationaal-socialisme onderzoekt.

Herzberg probeerde in zijn werk te begrijpen wat de nazi’s tot hun daden bracht. ‘Ik heb geen aanleg voor rancune,’ zei hij daarover. Voor woede was geen plaats. Het zou de nazi’s alleen maar meester van zijn geest maken. Herzberg wilde verklaren, doorgronden, genoeg kennis opdoen om tot nieuwe inzichten te komen.

Programmamaker Ianthe Mosselman leidt de avond. Na de voordracht van het essay gaat ze met Maxim Februari en Ronit Palache in gesprek.

Het essay van Maxim Februari zal de woensdag voor het programma verschijnen in De Groene Amsterdammer.

Let op: bij binnenkomst vragen we om een vaccinatie- of testbewijs. Lees hier wat je moet doen voor je bezoek.

Over de sprekers

Maxim Februari studeerde filosofie, Nederlands recht en kunstgeschiedenis in Utrecht, en promoveerde in Tilburg op een proefschrift over de beperkingen van economische rationaliteit. Hij schrijft romans, essays en wekelijks een column op de opiniepagina van NRC Handelsblad. Voor zijn werk kreeg hij meerdere literaire prijzen, waaronder de Heldringprijs (2018) voor columnistiek, de C.C.S Croneprijs voor literatuur (2019) en de P.C. Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre (2020). Belangrijke thema’s in zijn werk zijn recht, schoonheid, spel, (on)gelijkheid en menselijke waardigheid.

Ronit Palache is journalist, schrijver, interviewer en redacteur bij talkshow Op1. Eerder stelde ze bloemlezingen samen van het werk van Ischa Meijer en Renate Rubinstein. Daarvoor, in 2016, publiceerde ze het boek Ontroerende onzin. De joodse identiteit in het Nederland van nu. Ze maakt twee podcasts en heeft samen met Volkskrant-journaliste Corine een maandelijkse talkshow in Boom Chicago waarin ze onbekende Nederlanders interviewen. Ze begon onlangs aan een promotie-onderzoek aan de UvA naar geloofsverlaters in Nederland en werkt daarnaast aan een nieuwe bloemlezing van het werk van Andreas Burnier.

In de serie Beeldbepalers maakt een toonaangevend kunstenaar samen met ons een avondvullend programma. Dit keer stelde beeldend kunstenaar Iris Kensmil een avond samen rond haar verbeeldingen vanuit Zwart perspectief.

Kensmil staat bekend om haar indringende olieverfschilderijen, tekeningen en installaties. Ze verbeeldt belangrijke Zwarte schrijvers, musici en activisten. Zo laat ze de (intellectuele) geschiedenis zien vanuit onderbelicht perspectief: Zwart en feministisch. In De Balie verbindt Kensmil dat verleden met het heden door middel van verdiepende gesprekken en een speciaal voor deze avond gemaakte performance.

Samen met zes jonge Zwarte vrouwen presenteert ze ”One Step backward, Two Step Forward”. Deze performance toont beeldmateriaal van Kensmil zelf over Zwarte denkers. Over hen reageren Djuwa Mroivili, Lakiescha Tol, Zaïre Krieger, Lisette Ma Neza, Munganyende Hélène Christelle, en Grâce Ndjako. Wat betekenen Zwarte intellectuelen voor dit zestal? Deze performance krijgt in het najaar een vervolg, als de solotentoonstelling van Iris Kensmil bij kunstinstituut Melly Rotterdam op 1 oktober opent.

Ook geven twee prominente gezichten uit de kunstwereld een lezing. Directeur van London’s Chisenhale Gallery Zoé Whitley, die co-curator was van Soul of a Nation, daarna curator van het Van Abbemuseum Nick Aikens. Tot slot gaat Kensmil in gesprek met haar collega Willem de Rooij over wat kunst is en doet (of kan doen).

Deze avond is gedeeltelijk in het Engels.

Over de sprekers

Beeldend kunstenaar Iris Kensmil wordt in 1970 geboren in Amsterdam. Ze groeit het eerste deel van haar jeugd op in Paramaribo, Suriname. Ze leeft en werkt inmiddels in Amsterdam. Kensmil is lid van het bestuur van W139 en van de Raad van Toezicht van Manifesta. In 2019 vertegenwoordigt ze Nederland op de Biënnale van Venetië. Recente solotentoonstellingen zijn onder meer Something Still Comes Back – Matthew Brown Los Angeles; Women Make History. Feminism in the Age of Transnationalism – The Haifa Museum of Art, ISR (2019); Blues Before Sunrise – Museum Kranenburgh, Bergen, NL (2019); Shifting Colours, met Willem de Rooij -Tropenmuseum Amsterdam (2014). Kensmil deed verschillende projecten met The Black Archives.

Zoé Whitley is kunsthistoricus en curator. Ze is sinds 2020 directeur van de Chisenhale Gallery in Londen. Daarvoor bekleedt ze diverse posities bij o.a. het Victoria and Albert Museum, de Tate galleries en de Hayward Gallery. In 2019 is ze verantwoordelijk voor de organisatie van het Britse paviljoen op de Biennale van Venetië.

Nick Aikens is sinds 2013 docent aan de DAI Art Praxis en curator bij het Van Abbemuseum, waar hij het huidige onderzoeksprogramma Deviant Practice leidt. Hij is Research Affiliate, CCC bij de Visual Arts Department, HEAD, Genève (sinds 2016) en sinds 2013 maakt deel uit van de redactie van L’Internationale Online.

Willem de Rooij studeerde kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en beeldende kunst aan de Rietveld Academie en de Rijksakademie in Amsterdam. Hij won de Charlotte Köhler Prijs en de Bâloise Art Prize in 2000, en was Robert Fulton Fellow op Harvard University in 2005. Samen met Jeroen de Rijke vertegenwoordigt hij Nederland op de Biënnale van Venetië in 2005. Sinds 2006 is hij docent aan de Staedelschule in Frankfurt am Main. In 2016 was hij medeoprichter van het BPA// Berlin-programma voor kunstenaars en werd hij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. De werken van De Rooij zijn te vinden in de collecties van het Stedelijk Museum, Amsterdam; MUMOK, Wenen; Hamburger Bahnhof, Berlijn; Centre Pompidou, Parijs; MOCA, Los Angeles en MOMA, New York.

Grâce Ndjako studeerde Filosofie en Politicologie in Amsterdam en Parijs. Ze is momenteel onderwijsassistent niet-Westerse filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze schrijft o.a. voor Dipsaus Exclusives, de Nederlandse Boekengids en Hard//Hoofd. Vorig jaar verscheen haar bijdrage in AfroLit: Moderne literatuur uit de Afrikaanse Diaspora samengesteld door Dalilla Hermans & Ebissé Rouw.

Lakiescha Tol is PPLE student en medeoprichter van Zetje In, een organisatie die ernaar streeft racisme en discriminatie te bestrijden door middel van inclusief onderwijs.

Zaïre Krieger is afgestudeerd in Internationaal Recht, Journalist bij onder andere Dipsaus, Oneworld de VARAGids en Vice, en als Spoken Word artiest te horen geweest in het Van Gogh Museum, TEDxAmsterdamWomen en winnares van een Spoken Award 2019. Zaïre strijd met woorden, kunst, essays, en met beleidsanalyses voor een betere, inclusievere wereld.

Munganyende Hélène Christelle telt een twintigtal bewogen levensjaren tussen Kigali, Eindhoven en Brussel. Ze creëerde het podcastplatform FUFU&DADELS en maakte indruk met haar maatschappijkritische essays. Als maker en denker beweegt Munganyende’s werk zich tussen popcultuur en millenial-feminisme. Daarover doceert ze dit schooljaar Beyonceology aan Artez Hogeschool voor de kunsten. Munganyende’s werk werpt een intieme blik op zwart-zijn, vrouw-wording en thuiskomen.
Haar debuutroman Vreemd Fruit verschijnt dit jaar bij uitgeverij Pluim.

Lisette Ma Neza is slam poet en muzikant. Ze studeerde film in Brussel. In 2017 won ze als eerste Nederlandstalige, als eerste vrouw en als eerste dichter van kleur het Belgisch Kampioenschap in Poetry Slam. Samen met Neil Akenzua vormt ze een duo. Hun performances balanceren tussen pijnlijk direct en verliefde naïviteit, en grijpen het publiek dikwijls bij de keel.

Djuwa Mroivili is pianist en zoekt in haar muziekpraktijk naar manieren om de exclusieve klassieke muziektraditie te doorbreken. Ze doet onderzoek naar tradities van Zwarte componisten in de klassieke muziekwereld. Ze bereidt een project voor bij De Nationale Opera en speelt muziek van Florece Price in de Nieuwe Concertgebouw Sessions.

De tijd is aangebroken om het stokje over te dragen. Vandaag ontmoet ombudsman Arre Zuurmond zijn opvolger in Amsterdam, Munish Ramlal. Hoe zorgen we voor een gemeente die het wel en wee van haar burgers in de smiezen houdt én de juiste acties onderneemt? En waar moet de stad de komende jaren écht mee aan de slag om leefbaar te blijven? Een avond waarin we de grote thema’s van het komende jaar op de agenda zetten.

De afgelopen jaren dompelde Ombudsman Arre Zuurmond zich onder in verschillende Amsterdamse gemeenschappen om te kijken wat er speelde. Hij woonde een aantal maanden op de Wallen, deed geluidsmetingen in het gebied rond Leidseplein, parkeerde een caravan bij sociale werkplaatsen om met werknemers te praten en kwam op voor ongedocumenteerden.

Munish Ramlal heeft in het verleden rechten gestudeerd en is aan de Erasmus School of Law gepromoveerd in de rechtssociologie. Op dit moment is hij hoofd systeemtoezicht bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Eerder was hij adviseur van de Nationale Ombudsman. Ramlal is nog woonachtig in Rotterdam.

Viroen Soebedar zorgt als mantelzorger al jaren voor zijn moeder en vertelt ons hoe de overheid hem zou kunnen helpen. Stella de Swart weet alles over hoe je in armoede tussen regelingen kan vallen van de gemeente. En we praten met stadsdeelvoorzitters Dehlia Timman (Centrum) en Tanja Jadnanansing (Zuidoost): wat kunnen zij concreet doen met de lessen van de afzwaaiend Ombudsman?

Voor deze avond kan je een ticket reserveren op meerdere manieren. Je kan een kaartje voor jezelf kopen, je kan een kaartje doneren aan iemand die minder budget heeft of je kan een gratis ticket reserveren als je zelf minder budget hebt.

Sprekers

Arre ZuurmondVoormalig Ombudsman Amsterdam

Munish RamlalNieuwe Ombudsman Amsterdam

Dehlia TimmanStadsdeelvoorzitter Centrum

Tanja JadnanansingStadsdeelvoorzitter Zuidoost

Viroen SoebedarMantelzorger

Stella de SwartSchrijver

De rol van de vertaler staat ter discussie. Dat werd duidelijk met het debat dat ontstond rondom de Nederlandse vertaling van het werk van Amanda Gorman, maar het speelt al veel langer. Gek genoeg hoor je in de publieke discussie weinig vertalers en redacteuren die dagelijks met het vertaalvak bezig zijn. Tegen welke dilemma’s lopen zij aan in hun huidige werkpraktijk? Wat is er nodig om deze meer inclusief te maken?

De Balie organiseert een constructief gesprek waarin betrokkenen zich over deze steeds terugkerende kwestie buigen. We spreken met schrijvers, redacteuren en columnisten, maar vooral met de vertalers zelf. Zij zijn gewend te werken onder tijdsdruk, niet zelden voor een laag honorarium. Waar lopen ze onderweg tegenaan? Hoe rijmen ze dat met hun maatschappelijke functie? En wie draagt uiteindelijk de verantwoordelijkheid: zij of de uitgever?

Ook voor “Gorman-gate” waren er incidenten. In de Nederlandse vertaling van Hunger (2017), een boek van prominent feminist en antiracist Roxane Gay, dook ‘blank’ op als vertaling van ‘white’. Dat had ‘wit’ moeten zijn, vinden critici. Zij wijzen erop dat de auteur dit zelf in geen honderd jaar zo had gedaan. Ook de Nederlandstalige uitgave van Colson Whitehead’s roman The Nickel Boys leidt in 2019 tot stevige kritiek. De vertaler zou toch al kwetsende Amerikaanse termen hebben omgeruild voor nog kwetsender Nederlandse termen. Had een zwarte collega niet meer oog gehad voor zulke gevoeligheden? Of kan een goede vertaler zich in elk personage, tijdsgewricht en omstandigheid verplaatsen? 

Over de sprekers

Jenny Mijnhijmer heeft ruime ervaring als beleidsmaker en adviseur (o.a. Raad voor Cultuur, Amsterdam Fonds voor de Kunst). Mijnhijmer studeerde Engelse Literatuur en Letterkunde, vertaalde voor theater en film en de biografie van Esther Vergeer Fierce and Vulnerable. Recent vertaalde ze Sister Outsider van Audre Lorde (Uitgeverij Pluim i.s.m. Dipsaus Podcast).

Nicolette Hoekmeijer werkt al een kleine dertig jaar als (literair) vertaler Engels, en heeft onder meer werk vertaald van Toni Morrison, John Irving, Nathan Englander, Justin Torres en Edward St. Aubyn. Recent vertaalde ze het lovend ontvangen cultboek De Argonauten van Maggie Nelson. Daarnaast is ze docent aan de Vertalersvakschool in Amsterdam en verzorgt ze vertaalateliers voor de Master Literair Vertalen.

Canan Marasligil (zij/haar) is een feministisch schrijfster, literair vertaalster, kunstenares, redactrice en curatrice van culturele programma’s. Ze werkt in het Engels, Frans, Turks, Nederlands en zo nu en dan in het Spaans en is actief op het gebied van literatuur, comics, cultuurkritiek en kunst. In het kader van het Read My World International Literature Festival heeft ze de Creative Translators Workshop georganiseerd, met als doel een diverse groep vertalers en meertalige verhalenvertellers bijeen te brengen. Meer informatie vind je op cananmarasligil.net.

Esther Hendriks werkt sinds 2013 als redacteur bij uitgeverij De Arbeiderspers. Waar ze zich bezig houdt met het acquireren en begeleiden van Nederlandse en Vlaamse auteurs bij het schrijven van literaire fictie en non-fictieboeken en het acquireren van vertaalrechten van literaire fictie en non-fictieboeken uit het Angelsaksische taalgebied. Voorheen werkte ze bij NRC Handelsblad en diverse uitgeverijen.

Adiëlle Westercappel is recent afgestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen waar ze European Languages and Cultures studeerde en zich daarbinnen focuste op taalwetenschap en vertalen. Binnenkort verschijnen met bemiddeling van Alphabet Street/de Tank haar eerste literaire vertalingen van BIPOC auteurs: debuutroman Open water van Caleb Azumah Nelson en The fat lady sings van Jacqueline Roy. Op dit moment vertaalt zij Jacqueline Woodsons If you come softly.

Marcella van der Kruk (1986), neerlandica en cultureel antropoloog, begon in 2015 bij uitgeverij Atlas Contact als acquirerend redacteur. Ze werkte met Nederlandse auteurs, maar ook met internationale namen zoals Sohaila Abdulali, Maggie Nelson en Samantha Power. Op 1 juli dit jaar trad zij aan bij Atlas Contact als uitgever non-fictie, om te werken aan diverse soorten boeken: literaire non-fictie, natuur- en reisboeken, geschiedenis en publiek debat.

Because images speak much louder than words and because the stories of our fellow human beings teach us much about ourselves, we present to you this vasty program about the representation of migration in film, together with the WCA filmfestival.

During this program, we’ll investigate what it means to be in a place where you don’t belong, weren’t born, aren’t rooted. We look at migration through four different films, from four different perspectives, from four corners of the world, and with four different protagonists. They are young and old, on the run or (temporarily) settled.  What does it mean for a human being to migrate? To leave everything behind and rebuild it all in a different place but with continuous uncertainty and a constant and dormant longing for a place called home.  We’ll watch clips from the WCA films Fighter (Jeró Yun, South Korea), Ensilumi (Hamy Ramezan, Finland/Iran), Eyimofe (Arie & Chuko Esiri Nigeria) & The Man who Sold his Skin (Kaouther Ben Hania) and discuss them with four special guests.  

Fighter (2020) / Directed by Jéro Yun
Fighter is a character study of a woman, excellently played by Lim Seong-mi, for whom keeping her head up is a daily struggle in itself.

With special guest Germaine De Randamie

Ensilumi (2020) / Directed by Hamy Ramezan
Director Hamy Ramezan shows how people manage to keep their dignity even when faced with an indifferent government that can determine their future at the stroke of a pen.

With special guest Kaweh Modiri

Eyimofe (2020) / Directed by Arie & Chuko Esiri
In their feature debut, twins Arie and Chuko Esiri present a true picture of everyday life in Lagos, a city where the road to a better life is fraught with many obstacles.

With special guest Chuko Esiri  

The Man who Sold his Skin (2020) / Directed by Kaouther Ben Hania
His own body turned into a living work of art and promptly exhibited in a museum, Sam, a Syrian refugee, will soon realize to have sold away more than just his skin.

With special guest Renzo Martens

Steeds vaker maakt klimaatverandering de stad onaangenaam heet. Met name in steden zorgt dit voor hittestress, ziekte en oversterfte. Het zadelt ons op met een even urgent als ingewikkeld probleem. Hoe zorgen we dat de stad leefbaar blijft? Hoe maken we hem klimaatbestendig?

Naast de toename van de hittegolven speelt bovendien dat het in steden vaak warmer is dan erbuiten. De warmte kan er moeilijk weg, zodat het ’s nachts in Amsterdam zomaar 6 graden warmer kan zijn dan vlak erbuiten. Bewoners van dichtbebouwde wijken lopen hierdoor een verhoogd risico op gezondheidsproblemen.

Ga er maar aan staan als stadsbestuurder, belast met de leefbaarheid van iedere inwoner. Want waar te beginnen? Hoe stampen we klimaatbestendige stedenbouw uit de grond, die leidt tot minder sociale ongelijkheid en niet meer? Wat, of misschien ook wel wie, verdient nu prioriteit?

Sprekers:

Jeroen Kluck is lector Water in en om de stad aan de Hogeschool van Amsterdam en brengt de hitte van van de stad in kaart. Hij doet onderzoek naar richtlijnen om maatregelen te nemen die helpen tegen een heet stadsklimaat.

Ruwan Aluvihare is landschapsarchitect en hoofdontwerper Openbare ruimte bij de afdeling Ruimte en Duurzaamheid van de gemeente Amsterdam. Hij was projectleider van het nieuwe Leidseplein en ontwerpt nu onder andere het Westelijke Havengebied van Amsterdam.

Ingrid Houtepen behartigt namens Stichting !Woon de belangen van bewoners in de stad Amsterdam. De stichting krijgt steeds meer meldingen van bewoners dat hun huis te warm is.

Teun van de Keuken modereert deze avond. Hij is journalist en columnist.

Martin Knuijt is oprichter van OKRA Landschapsarchitecten en leidde onze videomakers rond langs de Westerkade in Rotterdam.

De Koplopers is een samenwerking met Regieorgaan SIA. SIA bevordert de kwaliteit en de impact van het praktijkgericht onderzoek van hogescholen. In de serie De Koplopers bespreken we de grootste maatschappelijke vraagstukken die we in Nederland de komende jaren samen het hoofd moeten gaan bieden. We onderzoeken wat we kunnen verbeteren door goed grondgebruik. Elke keer staan twee koplopers centraal: Waarom lukt het bij hun wel, en waarom kunnen of willen hun buren nog niet mee in de transitie? Deze vraag beantwoorden we met lectoren van hogescholen die praktijkonderzoek doen, politici die verantwoordelijk zijn voor de regels en ervaringsdeskundigen die een oplossing zoeken.

Sprekers

Jeroen KluckHogeschool van Amsterdam

Ruwan AluvihareLandschapsarchitect

Ingrid HoutepenStichting !Woon

Teun van de KeukenModerator

Martin KnuijtOKRA Landschapsarchitecten

Dit programma is opgenomen op maandag 5 juli en wordt vanavond – gratis – uitgezonden. Er zijn dus geen kaarten beschikbaar.